Πολιτισμός

15 Ιανουαρίου, 2017

Παίρνοντας αφορμή σημερινή (στον Κυριακάτικο «Ριζοσπάστη») δημοσίευση (στα πλαίσια του προσυνεδριακού διαλόγου) της Ελένης Γερασιμίδου «Για τον Πολιτισμό», και με την οποία δημοσίευση συμφωνώ απόλυτα όσον αφορά την ουσία της, ας πούμε δυο λογάκια παραπάνω.

Είναι φανερό ότι ο Πολιτισμός, η Τέχνη, είναι ένα πεδίο απόλυτα προνομιακό για το Κόμμα, για τους κομμουνιστές, με τόση φανερή υπεροχή, που αυτό ήδη φαίνεται και στα αποτελέσματα εκλογικών διαδικασιών σε διάφορα Σωματεία που δραστηριοποιούνται στο χώρο.

Ποιητές σαν τον Ρίτσο, ηθοποιοί σαν τον Κατράκη, τραγουδιστές σαν την Δημητριάδη, συνθέτες σαν τον αξέχαστο Μάνο Λοΐζο και δεκάδες, εκατοντάδες ή και χιλιάδες ακόμα – δεν αναφέρω κορυφαία ονόματα σε άλλες μορφές Τέχνης, όπως ο Τσαρούχης, για να μην πλατιάσω – έχουν αφήσει παρακαταθήκη τέτοια, κληρονομιά τέτοια, που σημερινοί ισάξιοι συνεχιστές τους, π.χ. σαν τον Καζάκο, θα μπορούσαν να κάνουν αισθητή την διαφορά ανάμεσα στους κομμουνιστές και τους άλλους!

Διάφορα πολιτιστικά δρώμενα που βλέπουμε κυρίως τον τελευταίο καιρό σε διάφορες εκδηλώσει του Κόμματος όπως π.χ. κατά την προβολή του Μεγάλου Αγώνα του ΔΣΕ ή σε Συγκεντρώσεις με ομιλητή τον σ. Δ. Κουτσούμπα, το μεγάλο Πολιτιστικό Γεγονός των Φεστιβάλ της ΚΝΕ, δείχνουν τις τεράστιες δυνατότητες που έχουμε να παρέμβουμε δραστικά και με επιτυχία στην Πολιτική Ζωή του τόπου μας, μέσω του Πολιτισμού.

Αρκεί βέβαια, αυτές οι Παρεμβάσεις, οι Πολιτιστικές Παρεμβάσεις, να πάρουν τη μορφή πολιτιστικής χιονοστιβάδας, ακολουθώντας πολιτική πολυμέρειας – να ξεφύγουμε όπως λέει και η συν. Ελένη Γερασιμίδου από την εμμονή μας μόνο σε έργα του Μπ. Μπρεχτ -, ακόμα να δούμε το πως θα δημιουργήσουμε επαγγελματικά σχήματα που θα περιδιαβαίνουν όλη την Ελλάδα.

Μουσικά σχήματα, θεατρικές Σκηνές, έχουμε ως Κόμμα τόσο πολύ και σπουδαίο «υλικό», που σίγουρα η αντιπαράθεσή μας με την λεγόμενη τέχνη του Συστήματος, θα ήταν συντριπτικά υπέρ μας!

 


Μια κατακόκκινη δημοσκόπηση

8 Φεβρουαρίου, 2013

s e

Παραθέτουμε παρακάτω, τα ευρήματα της Ρωσικής εταιρίας δημοσκοπήσεων Levada – Centre, που είναι άκρως εντυπωσιακά.
Η δημοσκόηση έγινε την περίοδο από 18 έως 21 Γενάρη του 2013 και σ΄αυτήν έλαβαν μέρος 1.600 άτομα άνω των 18 χρόνων, από 45 περιοχές της Ρωσίας.

Στο δημοσκοπικό ερώτημα, «Ποιο πολιτικό σύστημα είναι καλύτερο: το σοβιετικό που είχαμε έως τη δεκαετία του ’90, το σημερινό σύστημα ή η δημοκρατία των δυτικών χωρών;», η εταιρία, συγκέντρωσε τις παρακάτω απαντήσεις:

Ένα 36 % ψήφισε το Σοβιετικό Πολιτικό Σύστημα

Ένα 17 % ψήφισε το σημερινό Ρωσικό σύστημα

Ενώ 22 % «πήρε» η δημοκρατία των δυτικών χωρών

Τέλος, ένα 9 % θέλουν κάτι … άλλο

Εντυπωσιακό πράγματι αυτό το 36 % που αναπολεί το Σοβιετικό Σύστημα, αν αναλογιστεί κανείς ότι οι μετασοβιετικοί Πρόεδροι της  Ρωσίας, κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους, ώστε αυτό να συκοφαντηθεί, διαστρεβλώνοντας τα πάντα !

Αυτό το 36 % δείχνει τελικά μια καταλυτική υπεροχή του σοσιαλισμού, πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς, άλλωστε, μιας και τότε ο κόσμος είχε ένα σωρό παροχές δωρεάν ή με πολύ χαμηλές τιμές, είχε δουλειά, είχε αξιοπρέπεια !

Ακόμη πιο χαρακτηριστική, για την υπεροχή του σοσιαλισμού, είναι η απάντηση που δίνει η πλειοψηφία όσων πήραν μέρος στη δημοσκόπηση, στο ερώτημα, «ποιο οικονομικό σύστημα σας φαίνεται πιο ορθό».

Το 51% απαντά : «εκείνο που στηρίζεται στον κρατικό σχεδιασμό και κατανομή»,

το 29% δηλώνει : «εκείνο που στηρίζεται στην ατομική ιδιοκτησία και στις σχέσεις της αγοράς»,

ενώ δυσκολεύεται να απαντήσει το 20%.

Να σημειωθεί πως το 1992, δηλαδή ένα χρόνο μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, όταν είχε τεθεί το ανάλογο ερώτημα, τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας στήριζε το 29% και την «αγορά» το 48%.
Ήταν φανερός τότε ο επηρεασμός τους από τα ΜΜΕ της «περεστρόικα», του οχήματος της αντεπανάστασης, που μέχρι το 1991 παρουσίαζε την αντεπαναστατική διαδικασία ως «ενίσχυση του σοσιαλισμού μέσω της αγοράς» !!!

Η δημοσκόπηση είναι αποστομωτική για όσους ακόμη κατηγορούν το σοσιαλιστικό οικονομικό σύστημα για «ανικανότητα» κι «αναποτελεσματικότητα» κ.ά. και δείχνει πως παρά τα προβλήματα, που οφείλονταν σε σοβαρά λάθη (που όπως έχεις αναδείξει το ΚΚΕ στην απόφαση του 18ου Συνεδρίου έγιναν τις δεκαετίες του ’50, ’60 κι αργότερα), το σοσιαλιστικό οικονομικό σύστημα διατηρεί στη συνείδηση των ανθρώπων την υπεροχή του.

Πηγή: 902.gr


Η κατρακύλα συνεχίζεται !

22 Μαρτίου, 2009

Για άλλο ένα Σαββατοκύριακο, οι δημοσκοπήσεις που έγιναν, είναι σαφείς :

1. Σ΄αυτήν της Alco τα αποτελέσματα είναι :
ΝΔ : 28,1 %
ΠΑΣΟΚ : 32,6 %
Κ Κ Ε  : 8 %
ΣΥΡΙΖΑ : 5,8 %
ΛΑΟΣ : 4,5 %
Οικολόγοι Πράσινοι : 2,2 %

2. Στην δημοσκόπηση της Rass έχουμε τα εξής :
ΝΔ  :  30,9 %
ΠΑΣΟΚ : 34,2 %
Κ Κ Ε  :   7,2 %
ΣΥΡΙΖΑ : 6 %
ΛΑΟΣ : 4,4 %
Οικολόγοι Πράσινοι : 3,1 %

Το βασικό συμπέρασμα, που βγαίνει αβίαστα, είναι ότι πρώτον εκείνα τα … τρελά περσινοκαλοκαιρινά διψήφια ποσοστά του Συριζα πήγαν για … βρούβες και δεν επανέρχονται, όσο κι αν τρέχει ο Mr. Alexis να βρει δεκανίκι σωτηρίας στους τροτσκιστές της Γαλλίας (σ.σ.: !!!) και δεύτερον παγιώνεται καθαρά και ξάστερα η υπεροχή του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.

Η κατρακύλα του Σύριζα, δεν θα έχει τέλος, να με θυμηθείτε !


Η υπεροχή του Σοσιαλισμού

3 Δεκεμβρίου, 2008

Διαλέγω και παραθέτω παρακάτω κάποια Σημεία από τις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το Σοσιαλισμό, εν όψη του 18ου Συνεδρίου, που δείχνουν και πραχτικά πόσο μεγάλη είναι η υπεροχή του Σοσιαλισμού – Κομμουνισμού σε σχέση με το καπιταλιστικό σύστημα.

Θέση 7 παραγρ. 8 σελ.10 :

«Η σχεδιασμένη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων στον κομμουνιστικό τρόπο παραγωγής θα πρέπει να απελευθερώνει όλο και περισσότερο χρόνο από την εργασία, ο οποίος θα αξιοποιείται για το ανέβασμα του μορφωτικού – πολιτιστικού επιπέδου του εργάτη, για τη συμμετοχή του στην άσκηση των καθηκόντων εξουσίας και διεύθυνσης της παραγωγής κλπ. Η ολόπλευρη ανάπτυξη του ανθρώπου, ως παραγωγικής δύναμης στην οικοδομούμενη νέου τύπου κοινωνία, και των κομμουνιστικών σχέσεων (μεταξύ αυτών και η κομμουνιστική στάση στην άμεσα κοινωνική εργασία) είναι σχέση αμφίδρομη. Ανάλογα με την ιστορική φάση, αποκτά προτεραιότητα η μία ή η άλλη πλευρά της».

Θέση 38 παραγρ. 6 σελ. 42 :

«Το ανώτατο όργανο εξουσίας είναι εργαζόμενο Σώμα – νομοθετεί και διοικεί ταυτόχρονα – στο πλαίσιο του οποίου γίνεται καταμερισμός ανάμεσα σε νομοθετικές και εκτελεστικές αρμοδιάτητες. Δεν είναι Κοινοβούλιο, οι εκπρόσωποι δεν είναι μόνιμοι, είναι ανακλητοί, δεν ξεκόβονται από την παραγωγή, αλλά αποσπώνται για τη διάρκεια της θητείας τους, ανάλογα με τις ανάγκες εργασίας ως εκπρόσωποι, δεν έχουν κανένα ιδιαίτερο οικονομικό προνόμιο από τη συμμετοχή τους στα όργανα εξουσίας. Από το ανώτατο όργανο ορίζονται η κυβέρνηση, οι επικεφαλής των διαφόρων εκτελεστικής αρμοδιότητας τομέων (υπουργεία, διευθύνσεις, επιτροπές κλπ.)».