Τι ήταν και τι είναι η λεγόμενη Γιουροβίζιον

24 Μαΐου, 2021

Με δυο λόγια, τα πολλά είναι … φτώχεια!

Παλιά, ήταν ένας διακρατικός διαγωνισμός τραγουδιού και τραγουδιστών, με ιδιαίτερα χαραχτηριστικά της κάθε χώρας που συμμετείχε, για παράδειγμα, η Ελλάδα έπαιρνε μέρος με ΕΛΛΗΝΙΚΟ τραγούδι. Το οποίο «έβγαινε» κατόπιν εγχώριου σχετικού διαγωνισμού.

Πλέον, εδώ και πολλά χρόνια, η Γιουροβίζιον δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ένα τηλεοπτικό υποπροϊόν, επιδοτούμενο από τα κράτη μιας και οι μιντιάρχες κάντουν το κουμάντο (μαζί με τους εφοπλιστές όπως καταλάβαμε από σχετικές δηλώσεις), διανθισμένο με ακραία πολιτική εκμετάλλευση στο δρόμο της παραχάραξης όχι μόνο της ιστορίας, αλλά και κάθε είδους τέχνης, όπως και ανθρωπιάς.


Πολιτισμός

15 Ιανουαρίου, 2017

Παίρνοντας αφορμή σημερινή (στον Κυριακάτικο «Ριζοσπάστη») δημοσίευση (στα πλαίσια του προσυνεδριακού διαλόγου) της Ελένης Γερασιμίδου «Για τον Πολιτισμό», και με την οποία δημοσίευση συμφωνώ απόλυτα όσον αφορά την ουσία της, ας πούμε δυο λογάκια παραπάνω.

Είναι φανερό ότι ο Πολιτισμός, η Τέχνη, είναι ένα πεδίο απόλυτα προνομιακό για το Κόμμα, για τους κομμουνιστές, με τόση φανερή υπεροχή, που αυτό ήδη φαίνεται και στα αποτελέσματα εκλογικών διαδικασιών σε διάφορα Σωματεία που δραστηριοποιούνται στο χώρο.

Ποιητές σαν τον Ρίτσο, ηθοποιοί σαν τον Κατράκη, τραγουδιστές σαν την Δημητριάδη, συνθέτες σαν τον αξέχαστο Μάνο Λοΐζο και δεκάδες, εκατοντάδες ή και χιλιάδες ακόμα – δεν αναφέρω κορυφαία ονόματα σε άλλες μορφές Τέχνης, όπως ο Τσαρούχης, για να μην πλατιάσω – έχουν αφήσει παρακαταθήκη τέτοια, κληρονομιά τέτοια, που σημερινοί ισάξιοι συνεχιστές τους, π.χ. σαν τον Καζάκο, θα μπορούσαν να κάνουν αισθητή την διαφορά ανάμεσα στους κομμουνιστές και τους άλλους!

Διάφορα πολιτιστικά δρώμενα που βλέπουμε κυρίως τον τελευταίο καιρό σε διάφορες εκδηλώσει του Κόμματος όπως π.χ. κατά την προβολή του Μεγάλου Αγώνα του ΔΣΕ ή σε Συγκεντρώσεις με ομιλητή τον σ. Δ. Κουτσούμπα, το μεγάλο Πολιτιστικό Γεγονός των Φεστιβάλ της ΚΝΕ, δείχνουν τις τεράστιες δυνατότητες που έχουμε να παρέμβουμε δραστικά και με επιτυχία στην Πολιτική Ζωή του τόπου μας, μέσω του Πολιτισμού.

Αρκεί βέβαια, αυτές οι Παρεμβάσεις, οι Πολιτιστικές Παρεμβάσεις, να πάρουν τη μορφή πολιτιστικής χιονοστιβάδας, ακολουθώντας πολιτική πολυμέρειας – να ξεφύγουμε όπως λέει και η συν. Ελένη Γερασιμίδου από την εμμονή μας μόνο σε έργα του Μπ. Μπρεχτ -, ακόμα να δούμε το πως θα δημιουργήσουμε επαγγελματικά σχήματα που θα περιδιαβαίνουν όλη την Ελλάδα.

Μουσικά σχήματα, θεατρικές Σκηνές, έχουμε ως Κόμμα τόσο πολύ και σπουδαίο «υλικό», που σίγουρα η αντιπαράθεσή μας με την λεγόμενη τέχνη του Συστήματος, θα ήταν συντριπτικά υπέρ μας!

 


Άλλη μία ;

3 Ιουνίου, 2011

Ο γνωστός και … μη εξαιρετέος για τις … βαθυστόχαστες αναλύσεις και παρόλες του, κύριος (ζητάω συγνώμη από τους πραγματικούς κυρίους) Θ. Πάγκαλος, … ξαναχτύπησε !

Φέρεται να δήλωσε στην … Βενετία (όπου βρίσκεται εκπροσωπώντας τη χώρα μας σε θέματα … τέχνης):

– «Οι σώφρονες δεν πρέπει να μιλάνε γιατί κινδυνεύουν να πουν βλακείες. Κι εγώ τον τελευταίο καιρό έχω πει αρκετές και δεν χρειάζεται να προσθέσω κι άλλες…».

Σώώώώώώώώώώπααα !

Και … σώφρων και να λες και … βλακείες ;;;
Και, μάλιστα, … αρκετές ;;;

Είναι αυτό που λέει ο λαός, αγαπητέ μας κ. αντιπρόεδρε: Καλύτερα να … μασάς, παρά να μιλάς !!!

υ.γ.: Τώρα, αν η όλη ιστορία, έχει να κάνει με αυτοκριτική και μάλιστα του … εξωτερικού, δεν ξέρω, ίσως, μπορεί …


«Πολεμάμε και τραγουδάμε»

7 Φεβρουαρίου, 2010

Το σχετικό σύνθημα του ΕΑΜ, εχτός από την διαχρονική του σημασία, έχει να κάνει και με βαθύτερα ζητήματα.

Ένα από αυτά, είναι και το γεγονός ότι η Τέχνη και ο Πολιτισμός, είναι αναπόσπαστα στοιχεία στην Κοινωνία που ονειρευόμαστε, που έχουμε ως προοπτική μας, οι Κομμουνιστές, αλλά ιδιαίτερα οι Νέοι Κομμουνιστές.


Από τις πολιτιστικές εκδηλώσεις της ΚΝΕ στο «Συρμό».

Ο ταξικός μας αντίπαλος, κάνει σοβαρή δουλειά σ΄αυτό τον τομέα.
Προσπαθεί με την δική του μαζική κουλτούρα, να καλλλιεργήσει το φόβο και τη μοιρολατρία, να προβάλλει τα δικά του πρότυπα και ας τις πούμε αξίες, διαστρεβλώνει την πραγματικότητα, υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής με τις σαχλαμάρες ιδίως στην τηλεόραση, «διδάσκει» τον οπορτουνισμό, τον συμβιβασμό, το «σφάξε με αγά μου ν΄αγιάσω», τον ατομικισμό, την ψεύτικη πλούσια ζωή με τα καλά αυτοκίνητα, προωθεί την προστυχιά με κάθε τρόπο και στο καπάκι, προχωράει σε ανοιχτό, χυδαίο, αντικομμουνισμό !

Τα μέλη και ιδιαίτερα τα στελέχη της ΚΝΕ, αυτό διαπερνάει και τις Θέσεις της Οργάνωσης, πρέπει να σκύψουν ακόμη πιο αποτελεσματικά, ακόμη πιο αποφασιστικά, στο μεγάλο θέμα της Τέχνης και του Πολιτισμού.
Άλλωστε, χρόνια τώρα, δείχνεται μέσα από τα Φεστιβάλ της ΚΝΕ – Οδηγητή, αλλά και άλλες εκδηλώσεις όπως αυτή στη φωτό, πως νέοι ή και παλιοί καλλιτέχνες είτε είναι κομμουνιστές είτε φίλα προσκείμενοι η ποιότητα που μας αρμόζει.
Μια ποιότητα που μόνο μέσα από ταξικά μάτια, μέσα από μια κομμουνιστικά διαμορφωμένη κουλτούρα μπορεί να κάνει να φανεί το πραγματικό νόημα του συνθήματος του τίτλου αυτού του άρθρου.
Να φανεί τι εννούμε όταν λέμε ότι: Πολεμάμε και τραγουδάμε !


Τέχνη και πολιτική

1 Σεπτεμβρίου, 2008

«Η τέχνη είναι πάνω από εθνικές, θρησκευτικές, ακόμα και ιδεολογικές διαφορές», είπε στη Φλώρινα ο υπουργός Πολιτισμού, Μ. Λιάπης, με αφορμή το Φεστιβάλ των Πρεσπών. Αυτή είναι μια «απλοϊκή» έκφραση του σύγχρονου αστικού «κοσμοπολιτισμού», ο οποίος συνδυάζεται με την επίσης αστική ρητορική σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο, συνήθως μέσω της «καραμέλας» περί «κοινωνικής συνοχής».

Στοιχειώδης γνώση της ιστορίας βέβαια τεκμηριώνει ότι η τέχνη όχι μόνο δεν ήταν και δεν είναι «πάνω» από εθνικές, θρησκευτικές και ιδεολογικές διαφορές, αλλά σε όλη την ιστορία της εκφράζει ακριβώς τόσο αυτές τις διαφορές, όσο και τη βασική, ταξική διαφορά της κοινωνίας και χρησιμοποιείται σαν «όπλο» της ταξικής πάλης, από εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους.

Φυσικά, ο υπουργός δεν είναι αφελής. Αλλωστε, την ίδια μέρα, στο Αμύνταιο, με αφορμή τα εγκαίνια του Αρχαιολογικού Χώρου των Πετρών, χρησιμοποίησε και ο ίδιος την πολιτιστική κληρονομιά για πολιτικούς λόγους, σημειώνοντας ότι οι αρχαιολογικοί χώροι «έχουν ιδιαίτερη σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία ορισμένοι επιχειρούν – απροκάλυπτα όσο και αδέξια – να κάνουν την ιστορία μέσο διπλωματικών ελιγμών. Για να στηρίξουν παραδοξότητες. Και να προσπαθήσουν να αποκτήσουν διεθνή υπόσταση».

Βέβαια, τα τεκμήρια του ταξικού προσανατολισμού της κυβερνητικής πολιτικής στον πολιτισμό προς όφελος του κεφαλαίου είναι πάμπολλα. Οπως και η επίκληση των «αξιών» της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αυτόν τον προσανατολισμό επιχειρεί να «κρύψει» η «απλοϊκή» προπαγάνδα της κυβέρνησης.