Στέφανος Σαράφης

31 Μαΐου, 2008

Ήταν Παρασκευή, 31 Μάη 1957, γύρω στις 1.40 το μεσημέρι, όταν, στην παραλιακή λεωφόρο του Αλίμου, μια βαριά πράσινη «Μπουίκ», με αριθμό ΞΑ 1941, τρέχοντας με ταχύτητα 120 χιλιόμετρα την ώρα, έπεσε πάνω στον Στέφανο Σαράφη και στη σύζυγό του Μάριον, σκορπίζοντας τον θάνατο.
Οδηγός του μοιραίου αυτοκινήτου, ο Ιταλοαμερικάνος υποσμηνίας Μάριο Μουζάλι, που υπηρετούσε στην 22η μοίρα διαβιβάσεων της αμερικανικής αεροπορικής βάσης του Ελληνικού.
Μια ώρα μετά, η καρδιά του Στέφανου Σαράφη δεν χτυπούσε πια και ο τιμημένος λαϊκός ηγέτης έφευγε από τη ζωή, σε ηλικία 66 ετών.

Αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης ο στρατηγός Στέφανος Σαράφης και θερμός υπερασπιστής της ειρήνης, τάχθηκε στην υπεράσπιση των ιδανικών του λαού μας, όχι μόνο σε συνθήκες πολέμων, αλλά και μετά από αυτούς, θα μείνει αλησμόνητη η έκφρασή της ανησυχίας του … «η καλύτερη άμυνα της Ελλάδας πρέπει να στηρίζεται στην αποφυγή ξένης εξάρτησης».

Και όταν οι κίνδυνοι της ξένης ωμής επέμβασης έγιναν πραγματικότητα, όταν ο λαός μας πλήρωνε με πολύ αίμα και δάκρυα την εξάρτηση των συμβιβασένων με την υποταγή, ο στρατηγός Σαράφης, βρέθηκε και πάλι πιστός στον όρκο της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης:
» Ου καταισχύνω όπλα τα ιερά, ουδ΄εγκαταλείψω τον παραστάτη (λαόν), με τον οποίο είχε στοιχηθεί».

Αναφερόμενος στην ανάγκη συσπείρωσης των λαϊκών δυνάμεων, στην κατεύθυνση ενός Μετώπου Λαϊκής Αντίστασης, υπογράμμιζε:
» Μαζί ο λαός που τόσο υπέφερε, συναδελφώνεται, ενώνεται και αγωνίζεται για να ζήσει. Αυτή είναι η απάντησή του σε όλα τα τεχνικά σχήματα που έχουν σαν σκοπό να τον ξεγελάσουν, να τον χωρίσουν, να τον εμποδίσουν να αγωνιστεί».

Θα κλείσω αυτό το μικρό αφιέρωμα στον Ηγέτη στρατηγό Στέφανο Σαράφη, που κλείνουν σήμερα 51 χρόνια από τον άδικο χαμό του, με τα λόγια που του αφιέρωσε ο μεγάλος ποιητής μας Γιάννης Ρίτσος:

» Ο λαός κρατάει ανάμεσα στα δύο φύλλα της καρδιάς του τις αναμνήσεις σου από τον ΕΛΑΣ σου, όπως η μάνα κρατάει στα δυο της χέρια τάξιο παιδί της, όπως κρατάει ο πεινασμένος ένα καρβέλι, όπως κρατάει πάντα ο κόσμος την ελπίδα. Και πάνω σου, σκυμμένη η μάνα σου Δημοκρατία, σκουπίζει τα μάτια της μ΄ένα φύλλο απ΄τη δάφνη σου».