Εμείς, είμαστε, με το Μεγάλο «Ρ», εσείς με το μικρό «ρ»

16 Ιουλίου, 2015

Από σημερινό άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου

Τις τελευταίες μέρες κάποιοι που υποδύονται τους «αριστερούς» επιτίθενται στη στήλη (σ. μπλογκ. Εδώ, βάλτε ό,τι άλλο) με ύφος που ξεσκεπάζει την καταγωγή τους. Και την πολιτική και την ιδεολογική και την κοινωνική τους καταγωγή.

Πρόκειται για κάτι όψιμους «Αριστερούς», σαλταδόρους και κάπηλους μιας έννοιας και μιας λέξης που υπήρξε πάντα το αντίθετο των καταγωγίων από τα οποία προέρχονται – και παραμένουν.

Αυτοί οι συγκεκριμένοι, οι λίγοι και ολίγιστοι, που μαγαρίζουν το ύφος και το ήθος της Αριστεράς, εμφανίζονται σαν υποστηρικτές του Τσίπρα – δεν νομίζουμε να χαίρεται ο κ.Τσίπρας με τέτοιους υποστηρικτές, αλλά αυτό είναι δικό του θέμα.

Φαινομενικά η διαφορά μας με αυτούς τους δήθεν «αριστερούς» είναι μικρή.
Ένα μόλις «ρ» είναι που μας χωρίζει.

Αυτοί – λένε ότι – είναι με τον Τσίπρα.
Δεν θέλει πολύ μυαλό να αντιληφθείς ότι εκείνο που τους ενοχλεί δεν είναι ότι η στήλη ασκεί κριτική στον κ. Τσίπρα.
Εκείνο που τους ενοχλεί είναι ότι η στήλη υπεραμύνεται της τσίπας.

Η διαφορά μας μαζί τους είναι μικρή.
Ένα μόλις «ρ» είναι που μας χωρίζει.
Μικρή διαφορά;
Τεράστια διαφορά.

Αυτοί θα κρατούν πάντα το μικρό «ρ».
Που σήμερα το βρίσκουν στον Τσίπ”ρ”α, χτες μπορεί να το έβρισκαν στον Παπανδ”ρ”έου, προχτές ακόμα και στον Σαμα”ρ”ά, αύριο – φευ – σε τίποτα φασιστα”ρ”ιά.

Δικαίωμά τους.
Όπως και δικαίωμα των άλλων να πορεύονται με πυξίδα το «ρ» της τσίπας.
Και μην πιστεύετε ότι δεν έχει “ρ” η τσίπα.
Έχει και παραέχει.
Μεγάλο «Ρ».
Τόσο μεγάλο όσο εκείνο της «Ρωμιοσύνης».

 


Ρωμιοσύνη

11 Νοεμβρίου, 2008

Γιάννης Ρίτσος

1η Μάη 1909  –  11 Νοέμβρη 1990

ritsos

Σαν σήμερα, 11 Νοέμβρη του 1990, φεύγει απ΄τη ζωή, σε ηλικία 81 ετών, ο ποιητής της Ρωμιοσύνης, ο Γιάννης Ρίτσος.

Το μπλογκ αυτό και εγώ προσωπικά, τιμάμε τη μνήμη του Μεγάλου Ποιητή, δημοσιεύοντας το παρακάτω ποίημά του.

Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,

αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ΄τα ξένα βήματτα,

αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,

αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο …

Το χέρι τους είναι κολλημένο στο ντουφέκι

το ντουφέκι είναι συνέχεια του χεριού τους

το χέρι τους είναι συνέχεια της ψυχής τους –

έχουν στα χείλια τους απάνου το θυμό και έχουνε

τον καημο βαθιά – βαθιά στα μάτια τους

σαν ένα αστέρι σε μια γούβα αλάτι.

Όταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βεβαιος για τον κόσμο

όταν χαμογελάνε, ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μες απ΄τα άγρια γένια τους

όταν κοιμούνται, δώδεκα άστρα πέφτουν απ΄τις άδειες τσέπες τους

όταν σκοτώνονται, η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα.

Σύντροφε Γιάννη,
παλεύουμε για να σμίξουμε τον κόσμο αδερφέ μας
και θα το κάνουμε !

Στο χρωστάμε !