Απογοητεύσεις στον οπορτουνιστικό χώρο

19 Σεπτεμβρίου, 2018

Είναι γνωστό ότι ο ευρύτερος χώρος του οπορτουνισμού (ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΝΑΡ, ΣΕΚ, ΕΑΑΚ, κλπ.), διακατέχεται από μια μεγάλη απογοήτευση, όχι μόνο από την αποτυχημένη κυβερνητική πολιτική της «κυβερνώσας αριστεράς» για τα πλατειά εργατικά στρώματα, αλλά στην ουσία από την ξεκάθαρη χρεωκοπία του ρόλου της «ουράς» που αποφάσισαν για τον εαυτό τους μια σειρά από τις παραπάνω (και άλλες) οπορτουνιστικές δυνάμεις.

Χρόνια τώρα, δυνάμεις του ΝΑΡ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κλπ., τρέχοντας πίσω από το ΠΑΣΟΚ, την ΠΑΣΚΕ, στα Εργατικά Κέντρα, στους Δήμους και αλλού, ήδη είχαν πολιτικά και ιδεολογικά φθαρεί τόσο πολύ, που όταν το ’12, εμφανίστηκε η … «αριστερά», ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή, ο μίστερ Αλέξης Τσίπρας, πιάστηκαν όπως ο πνιγμένος από τα μαλλιά του!

Όμως, από τον ΣΥΡΙΖΑ, τον μίστερ Αλέξη Τσίπρα, ήταν … γραφτό να φάνε και την μεγαλύτερη … κατραπακιά!
Και πολιτικά και ιδεολογικά!

Αποτέλεσμα αυτής της μεγάλης απογοήτευσης, που διακατέχει τον χώρο, είναι οι συνεχείς διεργασίες, οι αποχωρήσεις, η δημιουργία νέων «τάσεων», η προσπάθεια «ανακάλυψης» νέων θεωρητικών προσεγγίσεων.

Πράγμα όμως, που φέρνει πιο φανερά την μεγάλη αντίφαση, από τη μία να απορρίπτουν τον σοσιαλισμό που γνωρίσαμε τον 20ο αιώνα, να απορρίπτουν την ΕΣΣΔ, στην ουσία τον Μαρξισμό – Λεννινισμό και από την άλλη να καταφεύγουν στην ρητορική αναφορά σε … αντικαπιταλιστικό αγώνα – έτσι … απλά και … αόριστα!

Απ΄την άλλη όμως, η παραπάνω απογοήτευση, δημιουργεί ευνοϊκό έδαφος για να συναντηθούν αρκετοί, που προβληματίζονται, με το ταξικό εργατικό κίνημα, να συναντηθούν με το ΚΚΕ, να παλέψουν σε αντιμονοπωλιακή – αντικαπιταλισιτκή κατεύθυνση.