«Μαθήματα» πολιτικής οικονομίας, συνέχεια …

29 Ιουλίου, 2014

Λένε κάποιοι π.χ. από τον ΣΥΡΙΖΑ :
(τώρα … τελευταία)

– Πρέπει να αυξηθεί η φορολόγηση των πλουσίων !

Κάποιοι άλλοι, π.χ. ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ :
(και το λένε πολλά χρόνια τώρα)

– Πρέπει να πιαστεί η φοροδιαφυγή !

Ο αντίλογος στα παραπάνω, από τους γνωστούς δημοσιογραφίσκους – παπαγαλίσκους, στην κυριολεξία ορντινάτσες των αφεντικών τους, γνωστός και … διαχρονικός :

– Πως να φορολογήσεις τους πλούσιους, αφού αν πας να κάνεις κάτι τέτοιο, δεν θα βρεις … φράγκο !

– Θα τα πάρουν και θα τα πάνε σε ξένες τράπεζες !

– Θα πάνε τα εργοστάσιά τους στο εξωτερικό !

– Θα αλλάξουν σημαία στα πλοία τους, θα πάνε τα Γραφεία τους στο … Σίτι του Λονδίνου !

Και, … πάει λέγοντας !

Τώρα να τους πεις π.χ. ότι και ΣΗΜΕΡΑ που το αστικό κράτος (το πολιτικό του προσωπικό) ψηφίζει νόμους που τους απαλλάσει από όποια χρηματική υποχρέωση, και ΣΗΜΕΡΑ το λοιπόν,  πάλει αυτό κάνουν οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές και γενικά το μεγάλο κεφάλαιο !

Μήπως σήμερα οι εφοπλιστές πληρώνουν φόρους ;
Μήπως παίρνουν Έλληνες στα καράβια τους ;
Μήπως δεν πάνε τις επιχειρήσεις τους στην Βουλγαρία π.χ. ;

Να τους πεις ότι όσο υπάρχει καπιταλισμός, όσο η χώρα μας θα είναι στην ΕΕ και τις άλλες λυκοσυμμαχίες, ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ θα γίνεται ;

Μήπως θα χάσεις τα λόγια σου ;

Δεν είναι πλέον η ώρα, να δει κανείς, πιο … πρακτικά την Πρόταση του ΚΚΕ, για Κοινωνικοποίηση των Μέσων Παραγωγής ;

Δεν είναι πιο … πρακτικό, από το να κυνηγάς τον φοροφυγά βιομήχανο, απλά να Κοινωνικοποιήσεις την Επιχείρησή του, την Βιομηχανία του ;

Δεν είναι πιο … πρακτικό, από το να επιτρέπεις να σε εκβιάζουν οι εφοπλιστές, να δημιουγήσεις τον δικό σου, τον Κοινωνικοποιημένο Εμπορικό Στόλο ;

Από το να ψάχνεις στις … Ελβετίες ή και αλλού, τις καταθέσεις των πλουσίων (γιατί οι φτωχοί μόνο αυτό δεν κάνουν), δεν είναι πιο … πρακτικό να δημιουργήσεις, να ιδρύσεις μια Κοινωνικοποιημένη Εθνική Τράπεζα ;

Δεν θα είναι προς το συμφέρον, π.χ. από τις εξαγωγές των ελληνικών προϊόντων, τα κέρδη να είναι Κοινωνικοποιημένα από το να πηγαίνουν στις τσέπες ολίγων ;

Να Κοινωνικοποιηθούν Επιχειρήσεις όπως ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, τα εργοστάσια Ζάχαρης, δεν θα έχει αυτό πολύ … πρακτικό ενδιαφέρον ;

Γιατί να μην εκμεταλλεύεται ένα Κοινωνικοποιημένο Κράτος, τις συγκοινωνίες, τις μεταφορές, τον ορυκτό πλούτο της χώρας, τα ύδατα, τις θάλασσες, τον φυσικό πλούτο της χώρας μας ;

Το … βαρύ πυροβολικό της χώρας, ο Τουρισμός, αν ήταν Κοινωνικοποιήμενος, δεν θα είχαμε περισσότερους εργαζόμενους, περισσότερα κέρδη για το κράτος, που θα πάνε στην Υγεία, την Παιδεία κλπ. ;

Όπου (στα παραπάνω) μπήκε ο ιδιώτης, τι είδαμε ;

Χρήμα ζεστό στις τσέπες ολίγων, ίσως και διάφορα οφέλη για τους καταναλωτές (όχι σε όλες τις περιπτώσεις), αλλά μακροπρόθεσμα το κράτος, έχασε !

Και έχασε πολλά …

π.χ. με το ξεπούλημα του ΟΤΕ, οι 32.000 υπάλληλοι του, έγιναν 6.500, ο κόσμος πληρώνει πιο ακριβά το τηλέφωνο (το σταθερό και το ιντερνετ), το δε κράτος χάνει  τουλάχιστον μισό εκατομμύριο ευρώ το χρόνο, που πάνε σε ιδιώτες !


Σύντομο μάθημα πολιτικής οικονομίας, με την μέθοδο των ερωτοαπαντήσεων.

27 Ιουλίου, 2014

Τι είναι ο λεγόμενος «κρατικός προϋπολογισμός», που κατατίθεται και ψηφίζεται στη Βουλή των Ελλήνων ;

– Δεν είναι τίποτα άλλο παρά η προσπάθεια που κάνει το πολιτικό προσωπικό της αστικής κυβερνώσας τάξης, να μοιράσει, να διανείμει, τον παραγόμενο «κοινωνικό πλούτο».

Τι είναι ο «κοινωνικός πλούτος» ;

– Είναι ο πλούτος που παράγεται από την εργασία της εργατικής τάξης, της αγροτιάς, των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων.

Πως ακριβώς αντλείται από τις Υπηρεσίες του κράτους αυτός ο πλούτος ;

– Κυρίως (τα τελευταία χρόνια) μέσω των άμεσων και έμμεσων φόρων. Ή και από τα λεγόμενα χαράτσια, ή πιο … επιστημονικά και … ελληνικά μέσω των taxis.
(τα προηγούμενα χρόνια, αυτό γινόταν και από κρατικές επιχειρήσεις, οι οποίες τελευταία όλο και περισσότερες, περνάνε στα χέρια των ιδιωτών και έτσι, λιγοστεύουν τα έσοδα του κράτους από αυτήν την … πηγή !)

Πως γίνεται αυτή η … μοιρασιά του «κοινωνικού πλούτου»;

– Στον λεγόμενο «κρατικό προϋπολογισμό», στο κεφάλαιο «δαπάνες», καταχωρούνται σε διάφορους κωδικούς, που παραπέμπουν κυρίως σε Υπουργεία, διάφορα ποσά !
(επί παραδείγματι, κάποια ποσά πηγαίνουν σε μισθούς δημοσίων υπαλλήλων, άλλα σε συντάξεις, άλλα σε δαπάνες στην υγεία, στην παιδεία, στις ένοπλες δυνάμεις, κλπ.)

Χρειάζεται το αστικό κράτος να παίρνει δάνεια για να πληρώνει μισθούς και συντάξεις ;

– Η απάντηση, με ελάχιστο προσεκτικό διάβασμα των παραπάνω, προφανώς και είναι ένα μεγάλο ΟΧΙ.

Τότε γιατί παίρνει όλα αυτά τα χρόνια δάνεια ;

– Για να τα δίνει σε συγκεκριμένους ιδιώτες, που διαπλέκονται με αυτό (μέσω του πολιτικού προσωπικού), στην ουσία στον ίδιο τον εαυτό του, ώστε να μπορεί να δημιουργεί συνθήκες ανάπτυξης (όπως λέει το ίδιο), ώστε να ανακυκλώνεται, να αναπαράγεται, να αυγατίζει αυτό που λέμε κεφάλαιο. Και, … φτου κι από την αρχή!

Και, αφού είναι έτσι, γιατί το κράτος δεν δίνει λεφτά από τον «κοινωνικό πλούτο» που παράγεται, ώστε να μην εμπλέκεται σε δάνεια με τόκους και πανωτόκια με τα γνωστά αποτελέσματα (κρίση χρέους π.χ.).

– Περιγράψαμε παραπάνω, ότι ο πλούτος παράγεται από τους εργαζόμενους σε κάθε περίπτωση. Είναι δύσκολο το λοιπόν (ή … ήταν τουλάχιστον) να παρακρατείται αυτός ο πλούτος, να μην δίνεται σε αυτούς που τον παράγουν και να μοιράζεται σε λίγους και εκλεκτούς. Φυσικά και μέρος του «κοινωνικού πλούτου» πηγαίνει σε αυτούς τους λίγους, αλλά όχι όλος ! Αν γινόταν κάτι τέτοιο θα γινόταν … επανάσταση !

Δηλαδή, το αστικό κράτος, το πολιτικό προσωπικό του, για να μην δυσαρεστήσει τον λαό, έπαιρνε δάνεια από εδώ κι από εκεί και τα έδινε σε λίγους ;
Μα, με αυτόν τον … τρόπο, σίγουρα η χώρα θα χρεοκοπούσε !

– Εμ, έτσι δεν έγινε τελικά ;

Για αυτό τελικά είχαμε την κρίση χρέους ;

– Όχι ! Η κρίση χρέους, είναι ένας τεχνικός όρος, ένας χρηματικός όρος, ένας πολιτικός (και παραπλανητικός, θα έλεγα) όρος, ώστε να πειστεί ο λαός, να συνεισφέρει πολύ περισσότερα για τα δάνεια αυτών που εμείς λέμε κεφαλαιοκράτες.

Μας λες ότι και την ανάπτυξη και την κρίση, τελικά την χρηματοδοτεί ο εργαζόμενος λαός ;

– Απολύτως !

Εάν είναι έτσι, γιατί ο λαός το ανέχεται αυτό ;

– Μα, γιατί, τον έχουν πείσει με τα μέσα που διαθέτουν, με τον φόβο και τις απειλές, με την κινδυνολογία και τη λαμογιά, αλλά και το ρουσφέτι, ότι έτσι πρέπει να γίνεται.

Σημείωση 1η: Αναγκαίο είναι να τονιστεί, ότι το μεγάλο κεφάλαιο (βιομηχανικό, τραπεζικό, εφοπλιστικό) δεν συνεισφέρει στο κράτος, το παραμικρό !

Σημείωση 2η: Δηλαδή, τα ποσά που πηγαίνουν στους μισθούς και τις συντάξεις, στην υγεία κλπ., το κράτος τα μαζεύει από τους εργαζόμενους και όχι από κανένα … δέντρο !

Σημείωση 3η: Να τονιστεί εδώ, ότι και οι μισθοί που δίνονται στους εργαζόμενους στις ιδιωτικές επιχειρήσεις, πάλι από τον ιδρώτα των εργατών μαζεύονται. Από διάφορους «έξυπνους» φόρους, όπως είναι η διαφήμιση, την οποία την πληρώνει ο καταναλωτής, αλλά δεν το … καταλαβαίνει !
Ή (κυρίως αυτό) από την υπεραξία που παράγεται και που την καρπώνεται εξ ολοκλήρου ο ιδιώτης. Από αυτήν δε, δίνει … μπόνους στους εργαζόμενούς του, όσο μισθό θέλει και σε αυτό βρίσκει απόλυτο σύμμαχο φυσικά, το αστικό κράτος.