Γιατί παλεύουν οι κομμουνιστές

Σεπτεμβρίου 18, 2018

Οι κομμουνιστές, οραματίζονται και παλεύουν σκληρά για αυτό, ώστε να ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ Ο ΨΑΡΑΣ ΘΑ ΓΡΑΦΕΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΚΑΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΘΑ ΨΑΡΕΥΕΙ!

Δύσκολο πράμα …

Πολύ δύσκολο !

ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ!

Διότι, θα πρέπει να μάθει, αλλά και να θέλει να το κάνει, αφ΄ενός μεν ο ποιητής να ψαρεύει και να γίνεται αποδεκτό αυτό από την ΚΟΙΝΩΝΙΑ ως εντελώς φυσικό και πρέπον!

Αφ΄ετέρου, οφείλει κι ο ψαράς, να μάθει και να θέλει να γράφει ποιήματα – και αυτό απολύτως αποδεκτό από την ΚΟΙΝΩΝΙΑ, αυτήν που θέλουν οι κομμουνιστές.

Αγαπητοί Φίλοι αναγνώστες,
Φαντάζεστε τι ΥΠΕΡΟΧΗ θα είναι μια ΤΕΤΟΙΑ κοινωνία;
Πόσο ευτυχισμένοι θα είναι οι άνθρωποι;
Πόσο χαρούμενα θα είναι τα παιδια;

Δεν αξίζει το λοιπόν να ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ για μια τέτοια κοινωνία;

Αξίζει, λέω εγώ!


Καλό σου «ταξίδι» Μάνο Ελευθερίου

Ιουλίου 22, 2018

«Ξημερώματα Κυριακής η ποίηση και το τραγούδι ορφάνεψαν. Ο Μάνος Ελευθερίου περνάει στην αιωνιότητα. Υπήρξε ένας πολυγραφότατος ποιητής, στιχουργός και πεζογράφος. Στο έργο του αποτυπώνεται η ιστορία του τόπου. Οι στίχοι του ζυμώθηκαν μαζί με το χτυποκάρδι του απλού ανθρώπου για τον έρωτα, την αγωνία της βιοπάλης και τον αγώνα για μια καλύτερη ζωή, εκεί που οι συνθήκες μετατρέπουν τον εργάτη, το φοιτητή σε ήρωα και εντέλει σε Άνθρωπο.

Θα σε θυμόμαστε στους σταθμούς περιμένοντας το τρένο στις οκτώ, όσο θα ζούμε το άδικο από την κούνια μας, όσο η μια γενιά αφήνει μαλαματένια λόγια για την επόμενη.

Το ΚΚΕ σε αποχαιρετά και εκφράζει τα βαθιά του συλλυπητήρια στους οικείους σου».


ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Νοέμβριος 11, 2014

ritsos

Ο Γιάννης Ρίτσος, είναι ο Άνθρωπος

– που όταν το 1972 ο Πάμπλο Νερούδα παρέλαβε το Νόμπελ Λογοτεχνίας δήλωσε: «Ξέρω κάποιον άλλο με περισσότερα προσόντα γι’ αυτή την τιμή: τον Γιάννη Ρίτσο»,

– που ο Παλαμάς έγραψε εκείνο το «παραμερίζουμε, ποιητή, για να περάσεις», 

– που δεν τιμήθηκε ποτέ με το Νόμπελ Λογοτεχνίας αλλά με φυλακίσεις, με εξορίες και εκτοπίσεις,

– που δεν εννόησε ποτέ να συνθηκολογήσει με τους δεσμοφύλακές του, που ως εξόριστος και δεσμώτης, στις δικές τους προτροπές να «υπογράψει», εκείνος άπλωνε τα χέρια για να του περάσουν κι άλλες χειροπέδες,

– που στις συστάσεις να «συμμορφωθεί», εκείνος απαντούσε γράφοντας ποιήματα ίδια και καλύτερα με εκείνα που τον είχαν οδηγήσει στη φυλακή,

– που ο Αραγκόν έβλεπε στην ποίησή του «το βίαιο τράνταγμα μιας μεγαλοφυΐας»,

– που ο Λειβαδίτης έλεγε ότι η ποίησή του ήταν συνώνυμη ενός κόσμου που «γίνεσαι ικανός και να πεθάνεις ακόμα για έναν τέτοιο κόσμο»,

– που στο ερώτημα αν ήταν ποιητής γιατί ήταν κομμουνιστής ή αν ήταν κομμουνιστής γιατί ήταν ποιητής, εκείνος απευθυνόμενος στον Χαρίλαο Φλωράκη και στο ακροατήριο της εκδήλωσης για τα 75χρονα του ποιητή που διοργάνωσε προς τιμήν του το ΚΚΕ, απαντούσε: «Ο,τι είμαι κι ό,τι έχω σας το χρωστάω»,

– που πορεύτηκε όπως έλεγε ο Σολωμός, κρατώντας «πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου»,

– που πορεύτηκε με πυξίδα ότι «ο δρόμος ο πιο μακρινός είναι ο πιο κοντινός»,

– που πορεύτηκε μια ζωή λέγοντας ότι «η ζωή θα σε πει σύντροφο, τα έργα σου θα σε κάνουν σύντροφο, να αξίζουν τα έργα σου»

Ο  Γιάννης Ρίτσος «έφυγε» σαν σήμερα, πριν από 24 χρόνια, στις 11 Νοέμβρη 1990.

Σημ.: Κλεμένο από το σημερινό άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου, στον «ενικό».

υ.γ.: Εμείς, απλά, πολύ απλά, ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΣΤΕ, στον Άνθρωπο, στον Κομμουνιστή, στον Ποιητή !

 

 


Οδηγητής

Δεκέμβριος 16, 2011

«Δεν είμ’ εγώ σπορά της τύχης

ο πλαστουργός της νιας ζωής.

Εγώ ΄μαι τέκνο της ανάγκης

κι ώριμο τέκνο της οργής».

37 χρόνια πριν, στις 16 – 12 – 1974, «πέρασε» στην Αιωνιότητα, ο Ποιητής του Λαού, ο Οδηγητής της Νέας Γενιάς, ο Άνθρωπος Κώστας Βάρναλης.

Το λοιπόν, αγαπητοί αναγνώστες,
το 1958 ο Ποιητής ρωτήθηκε να πει τη γνώμη του για τους διανοούμενους και τις ευθύνες τους απέναντι στα προβλήματα του καιρού τους.

Η απάντηση που δόθηκε τότε (πριν 33 ολόκληρα χρόνια), αφορούσε μεν τους λεγόμενους διανοούμενους, αλλά κάλλιστα θα μπορούσε να «αγκαλιάσει» πολλές άλλες κατηγορίες, όπως πολιτικούς, δημοσογράφους, επιστήμονες.

Ο ποιητής, λοιπόν, έδωσε την παρακάτω απάντηση:

«Για τους διανοούμενους;

Αλλοι νιώθουν και άλλοι δε νιώθουν την ευθύνη τους. Για τους δεύτερους θα δουλέψει η σκούπα της ιστορίας. Οι πρώτοι δημιουργούν ιστορία.

Θέλεις να δεις ποιοι είναι σήμερα οι σκάρτοι; Κοίτα ψηλά. Εκεί σκαρφαλώνουν οι πίθηκοι…»

Πηγή: Ο σημερινός ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, στήλη Ν. Μπογιόπουλου


Ρωμιοσύνη

Νοέμβριος 11, 2008

Γιάννης Ρίτσος

1η Μάη 1909  –  11 Νοέμβρη 1990

ritsos

Σαν σήμερα, 11 Νοέμβρη του 1990, φεύγει απ΄τη ζωή, σε ηλικία 81 ετών, ο ποιητής της Ρωμιοσύνης, ο Γιάννης Ρίτσος.

Το μπλογκ αυτό και εγώ προσωπικά, τιμάμε τη μνήμη του Μεγάλου Ποιητή, δημοσιεύοντας το παρακάτω ποίημά του.

Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,

αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ΄τα ξένα βήματτα,

αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,

αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο …

Το χέρι τους είναι κολλημένο στο ντουφέκι

το ντουφέκι είναι συνέχεια του χεριού τους

το χέρι τους είναι συνέχεια της ψυχής τους –

έχουν στα χείλια τους απάνου το θυμό και έχουνε

τον καημο βαθιά – βαθιά στα μάτια τους

σαν ένα αστέρι σε μια γούβα αλάτι.

Όταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βεβαιος για τον κόσμο

όταν χαμογελάνε, ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μες απ΄τα άγρια γένια τους

όταν κοιμούνται, δώδεκα άστρα πέφτουν απ΄τις άδειες τσέπες τους

όταν σκοτώνονται, η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα.

Σύντροφε Γιάννη,
παλεύουμε για να σμίξουμε τον κόσμο αδερφέ μας
και θα το κάνουμε !

Στο χρωστάμε !