Μ. Φαραντούρη: 50 χρόνια στο τραγούδι

19 Σεπτεμβρίου, 2013

farantouri

Πλημμύρισε από κόσμο την Τρίτη το βράδυ η μεγάλη συναυλία για τα 50 χρόνια καλλιτεχνικής πορείας της Μαρίας Φαραντούρη. Η χαρακτηριστική και διαχρονική φωνή της, η ερμηνεία αξεπέραστων μουσικών δημιουργιών ξεσήκωσαν και συγκίνησαν τους παρευρισκόμενους. Στη συναυλία παραβρέθηκαν ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης, ο Δημήτρης Κουτσούμπας, ΓΓ της ΚΚΕ του ΚΚΕ, ο Αλέξης Τσίπρας, πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, και ο Φώτης Κουβέλης, πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ.

Η Μαρία Φαραντούρη τραγούδησε και μάγεψε το κοινό ερμηνεύοντας αποσπάσματα από έργα μεγάλων Ελλήνων δημιουργών, όπως οι Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Χατζιδάκις, Διονύσης Σαββόπουλος, Θάνος Μικρούτσικος, Μάνος Λοΐζος, αλλά και ξένων συνθετών, όπως οι Zulfu Livaneli, Kurt Weil, Charles Lloyd, Lucio Dalla, σε ποίηση Κ. Π. Καβάφη, Γιώργου Σεφέρη, Οδυσσέα Ελύτη, Γιάννη Ρίτσου, Αγγελου Σικελιανού, Νίκου Γκάτσου, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, Πάμπλο Νερούντα, Μπέρτολτ Μπρεχτ, αλλά και των στιχουργών Ιάκωβου Καμπανέλλη, Λευτέρη Παπαδόπουλου, Κώστα Καρτελιά.

Επίσης, για πρώτη φορά παρουσιάστηκε η σουίτα με τίτλο «Poetica», σε ποίηση Διονύση Καρατζά και Γιάννη Θεοδωράκη, που αναδεικνύει τη λυρική πλευρά του Μίκη Θεοδωράκη, μέσα από τη συνθετική ενορχηστρωτική ματιά του Τάκη Φαραζή.


Εγκώμιο στον Κομμουνισμό

7 Δεκεμβρίου, 2012

Είναι λογικός, καθένας τον καταλαβαίνει.
Ειν’ εύκολος.

Μια και δεν είσαι εκμεταλλευτής,
μπορείς να τον συλλάβεις.

Είναι καλός για σένα,
μάθαινε γι’ αυτόν.

Οι ηλίθιοι ηλίθιο τον αποκαλούνε,
και οι βρωμεροί τον λένε βρωμερό.

Αυτός είναι ενάντια στη βρωμιά,
και την ηλιθιότητα.

Οι εκμεταλλευτές,
έγκλημα τον ονοματίζουν.

Αλλά εμείς ξέρουμε:
Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος.

Δεν είναι παραφροσύνη, μα
το τέλος της παραφροσύνης.

Δεν είναι χάος,
μα η τάξη.

Είναι το απλό,
που είναι δύσκολο να γίνει.

Μπ. Μπρεχτ


Ποιητικές ζήλειες !

31 Αυγούστου, 2011

Λένε (ο λαός μας) ότι αν η ζήλεια ήταν …ψώρα, θα είχε κολλήσει όλ΄η χώρα !
Και, σε ό,τι με αφορά, … αλήθεια είναι !
Διαβάζοντας το τελευταίο άρθορ του Allu Fun Marx, σχετικό με το Ποιητικό Είδος της Ιαπωνικής Ποίησης με την «κωδική» ονομασία Χάι Κου, ζήλεψα τόσο πολύ, που αποφάσισα να τον μιμηθώ !
Προφανώς όχι με την ίδια επιτυχία, αλλά, εντάξει, μια προσπάθεια έκανα !
Να είστε … επιεικείς,  παρακαλώ.

1. Μια ιστορία
θα σας πω, που μοιάζει με
παραμυθάκι

2. Ήτανε λέει
μια φορά κι έναν καιρό
μα την αλήθεια

3. Μια χώρα ζεστή
ένας λαός κεφάτος
μα τον θεούλη

4. Ούτε μια βραδιά
δεν σκέφτονταν κανένας
να μείνει μέσα !

5. Γλέντι και χορός
μας ζήλευαν οι ξένοι
τραγούδι πρώτο

6. Πως γίνεται αυτό
σκάγαν΄απ΄το κακό τους
στο γέλιο πρώτοι

7. Βρίζαν με θυμό
δεν το χωρούσ΄ο νους τους
κάναν και … βουντού !

8. Ώσπου, φευ, μια
μέρα, βρήκανε λύση
τι να κάνουνε

9. Να σταματήσουν
τη χαρά, το γέλιο, να
τα κόψουν όλα

10. Μαζεύτηκαν οι
ξένοι, μα και «δικοί μας»
σαν εφιάλτες

11. Μια ιστορική
πήραν απόφαση και
έριξαν βόμβα

12. Που κάνει κρότο
όχι, ούτε που τραντάζει
μα χειρότερο

13. Κακό να φέρει
το γέλιο του να χάσει
όλος ο λαός

14. Έτσι, ΄να πρωί
τους είπαν μιαν αλήθεια
που δεν την ξέραν

15. Και, μάθαν όλοι
– έπεσε σαν κεραυνός –
«μαζί τα φάγαν» !!!

υ.γ.: συνεχίζεται (αν …)