Μήτε και μάζεψα τους ώμους

14 Ιανουαρίου, 2009

Σας φωνάζω

Σας σφίγγω τα χέρια,

δεν κιότεψα εδώ μες στην πατρίδα μου,

μήτε και μάζεψα τους ώμους.

Ορθώθηκα μπροστά στους άδικους

Ορφανός, γυμνός, ξυπόλητος.

Όρμηξα μες στο θάνατο,

Τα λάβαρα μου δε χαμήλωσα και τα χορτάρια

πάνω στους τάφους των προγόνων μου τα φύλαξα

Από το ποίημα «Σας σφίγγω τα χέρια», του Παλαιστίνιου Ταουφίκ Ζαγιάντ (Οδηγητής, Γενάρης 2009), που νομίζω ότι ακουμπά όλους μας, όλους τους λαούς του κόσμου που αγωνίζονται ενάντια στην ιμπεριαλιστική καταπίεση και τους κάθε λογής προσκυνημένους οπορτουνιστές.

υ.γ. η αναφορά και του δικού μου μπλογκ σε δήθεν «αριστερές ενότητες» είναι σκέτη ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ !


Λευτέρη, Χρόνια Πολλά !

15 Δεκεμβρίου, 2008

Οι μοίρες που γεννήθηκαν

εσέ να συντροφεύουν

οι χάρτες που εγκρίθηκαν

τις μνήμες να κορφεύουν


Οι ώρες οι παντοτινές

που τη ζωή κρατάνε

δεν μπόρεσαν ποτές

εσένα να χτυπάνε


Οι ουρανοί με τ΄άστρα τους

οι ήλιοι, θα φανούνε

θ΄αφήσουνε τα κάστρα τους

για να ΄ρθουν να σε δούνε


Όλοι αυτοί, τζιέρι μας

ξανά θα μαζευτούνε

για σένανε Λευτέρη μας

Χρόνια Πολλά να πούνε !


Ρωμιοσύνη

11 Νοεμβρίου, 2008

Γιάννης Ρίτσος

1η Μάη 1909  –  11 Νοέμβρη 1990

ritsos

Σαν σήμερα, 11 Νοέμβρη του 1990, φεύγει απ΄τη ζωή, σε ηλικία 81 ετών, ο ποιητής της Ρωμιοσύνης, ο Γιάννης Ρίτσος.

Το μπλογκ αυτό και εγώ προσωπικά, τιμάμε τη μνήμη του Μεγάλου Ποιητή, δημοσιεύοντας το παρακάτω ποίημά του.

Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,

αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ΄τα ξένα βήματτα,

αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,

αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο …

Το χέρι τους είναι κολλημένο στο ντουφέκι

το ντουφέκι είναι συνέχεια του χεριού τους

το χέρι τους είναι συνέχεια της ψυχής τους –

έχουν στα χείλια τους απάνου το θυμό και έχουνε

τον καημο βαθιά – βαθιά στα μάτια τους

σαν ένα αστέρι σε μια γούβα αλάτι.

Όταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βεβαιος για τον κόσμο

όταν χαμογελάνε, ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μες απ΄τα άγρια γένια τους

όταν κοιμούνται, δώδεκα άστρα πέφτουν απ΄τις άδειες τσέπες τους

όταν σκοτώνονται, η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα.

Σύντροφε Γιάννη,
παλεύουμε για να σμίξουμε τον κόσμο αδερφέ μας
και θα το κάνουμε !

Στο χρωστάμε !


Παίρνω μέρος στη μπλογκοποίηση

23 Ιανουαρίου, 2008

Είπα να πάρω και ΕΓΩ μέρος στη διελκυστίδα της μπλογκοποίησης που ξεκίνησαν κάποιοι μπλογκόπληκτοι και έχει σχέση με την ποίηση που μας αρέσει!
Εμένα μου άρεσε από μικρό παιδί το ποίημα του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΟΥΡΗ που παραθέτω παρακάτω :

                    Ο ΡΩΜΙΟΣ 

Στον καφενέ απ΄έξω, σα μπέης ξαπλωμένος
του ήλιου τις αχτίνες, αχόρταγα ρουφώ
και στων εφημερίδων τα νέα, βυθισμένος
κανέναν δεν κοιτάζω, κανέναν δεν ψηφώ!

Σε μια καρέκλα τόνα, ποδάρι μου τεντώνω
το άλλο σε μιαν άλλη κι ολίγο παρακεί
αφήνω το καπέλο και αρχινώ με τόνο
τους υπουργούς να βρίζω και τη πολιτική!

Ψυχή μου τι λιακάδα τι ουρανός τι φύσις
αχνίζει εμπροστά μου ο καϊμακλής καφές
και γω κατεμπνευσμένος για όλα φέρνω κρίσεις
και μόνος μου τις βρίσκω μεγάλες και σοφές!

Βρίζω Εγγλέζους Ρώσους και όποιους άλλους θέλω
και στρίβω το μουστάκι μ΄αγέρωχο πολύ
και μέσα στο θυμό μου, κατά διαόλου στέλνω
τον ίδιο τον εαυτό μου και γίνομαι σκυλί!

Φέρνω το νου στο Διάκο και εις τον Καραίσκο
κατενθουσιασμένος τα γένια μου μαδώ
τον Έλληνα σε όλα, ανώτερο τον βρίσκω
και πάνω στην καρέκλα χαρούμενος πηδώ!

Τη φίλη μας Ευρώπη. με πέντε φασκελώνω
επάνω στο τραπέζι τον γρόνθο μου χτυπώ
εχύθει ο καφές μου, τα ρούχα μου λερώνω
κι όσες βλαστήμιες ξέρω, αρχίζω να τις πω!

Στον καφετζή ξεσπάω, φωτιά κι εκείνος παίρνει
αμέσως άνω κάτω του κάνω τον μπουφέ
τον βρίζω και με βρίζει, τον δέρνω και με δέρνει
και τέλος δεν πληρώνω, δεκάρα τον καφέ!!!