14 Αυγούστου 1954

14 Αυγούστου, 2019

Γύρω στις 5 το πρωί … Στην Αγία Μαρίνα, στο Δαφνί …  Δημοσιογράφοι παντού … Δεμένος με χειροπέδες.

   «Γεια σας παιδιά. Μπράβο, όλο νιάτα βλέπω μπροστά μου. Σας εύχομαι καλή σταδιοδρομία, να ‘στε πάντα καλά. Βλέπετε εγώ σε λίγο φεύγω με ψεύτικες και άδικες κατηγορίες. Το Κόμμα μου, το ξέρω, θα βρει την αλήθεια και θα με δικαιώσει».
Νίκος Πλουμπίδης

  Λίγες ώρες αργότερα, οι εφημερίδες φέρνουν στην Αθήνα την είδηση:

«Εξετελέσθη ζητωκραυγάζων υπέρ του ΚΚΕ, αντιμετώπισε με απόλυτον ψυχραιμίαν τας σφαίρας του αποσπάσματος (…) δεν εδέχθη ούτε να κοινωνήση, ούτε να \του δέσουν τους οφθαλμούς του»…

Νίκος Πλουμπίδης!
Ένας ακόμα Ήρωας του ΚΚΕ!
Ένας ακόμα που το παράδειγμά του, η ζωή του, η ατσάλινη θέλησή του και τόσα άλλα, θα έπρεπε να αποτελεί την αφορμή για συστράτευση με το Κόμμα, για συνέχιση του δικού του Αγώνα!


Νίκος Πλουμπίδης

14 Αυγούστου, 2018

Στις 14 Αυγούστου του 1954, η αστική τάξη της χώρας μας, σε αγαστή συνεργασία (όπως και σήμερα συμβαίνει) με τις ΗΠΑ, δολοφονεί τον ηρωικό Νίκο Πλουμπίδη!

Στην δίκη – παρωδία και ενώ ήξερε ότι σε λίγο θα τον εκτελέσουν και παράλληλα είχε (από εσφαλμένη αντίληψη γεγονότων) απομονωθεί από το κόμμα του, το ΚΚΕ, δηλώνει.

«Τιμή μου εγώ πάνω απ’ όλα έχω την τιμή του Κόμματος (…)
Εγώ εκείνα που δίδασκα τα εφάρμοζα πρώτος εγώ.
Ημουν πιστός στο Κόμμα τότε που με ανέβαζε στα ανώτατα αξιώματά του, είμαι πιστός και τώρα που, καλά ή κακά, δίκαια ή άδικα, με κατηγορεί και με στιγματίζει.
Θα παραμείνω για πάντα πιστός και θα πεθάνω κομμουνιστής.

Ο εχθρός δουλεύει και δουλεύει με πολλά μέσα για να διαλύσει το Κόμμα, να σπείρει τη σύγχυση στις μάζες και να στρέψει τα στελέχη και τα μέλη του Κόμματος ενάντια στην ηγεσία.
Αυτό που επείγει δεν είναι η ανασκευή της κατηγορίας.
Αυτό θα το κάνει το Κόμμα αργότερα, αλλά η διαφύλαξη της ενότητας του Κόμματος και της εμπιστοσύνης στην ηγεσία του Κόμματος (…)
Κρατιέμαι με τα δόντια στη ζωή και θα δώσω ακόμα δύο μάχες.

Τη μάχη της δίκης και τη μάχη του εκτελεστικού αποσπάσματος (…)
Πάντως, πιστεύω ότι το Κόμμα θα επανεξετάσει εν καιρώ το ζήτημα»
.

Για την Ιστορία: Αυτό έγινε το 1958, αποδείχθηκε ότι το δίκιο το είχε ο Νίκος Πλουμπίδης και φυσικά η αποκατάσταση του Στελέχους του ΚΚΕ ήταν πλέον γεγονός!

Το θέμα βέβαια, ΔΕΝ είναι τι έκανε η ηγεσία του ΚΚΕ – τότε, μετά, τι κάνει σήμερα!

Το θέμα είναι ότι το παράδειγμα, την αξιοπρέπεια, την πίστη του στο Κόμμα ΤΟΥ, στον κομμουνισμό του Νίκου Πλουμπίδη, σήμερα, ΔΕΝ μπορούν ΔΕΝ έχουν το δικαίωμα να την σφετερίζονται κάτι τύποι σαν τον Λαφαζάνη, τον Στρατούλη (και άλλα … παιδιά), γιατί κάναν ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ!

Χωρίς μάλιστα να τους κατηγορήσει για το παραμικρό το ΚΚΕ, αυτοί το πρόδωσαν, το εγκατέλειψαν και ακόμα και μέχρι σήμερα το συκοφαντούν και προσπαθούν να παραποιήσουν την ίδια την Ιστορία!

Κατά τη γνώμη μου, για την ζωή και το έργο του Ήρωα Νίκου Πλουμπίδη, μπορούν να μιλάνε ΜΟΝΟ τα στελέχη του ΚΚΕ, τα μέλη του ΚΚΕ, οι φίλοι του, οι οπαδοί του, οι ψηφοφόροι του!

ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ!

Ο ΝΙΚΟΣ Ο ΠΛΟΥΜΠΙΔΗΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΠΕΘΑΝΕ ΚΟΜ-ΜΟΥ-ΝΙ-ΣΤΗΣ!


Νίκος Πλουμπίδης

14 Αυγούστου, 2016

Ήταν 14 Αυγούστου του 1954 …
Πριν 62 χρόνια.

Που, το φασιστικό εκτελεστικό απόσπασμα της αμερικανοκρατίας και της ντόπιας πλουτοκρατίας, εκτελούσε, ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣΕ,
τον Μεγάλο Επαναστάτη,
τον Αλύγιστο Κομμουνιστή,
τον Φλογερό Διανοούμενο,
τον Κόκκινο Δάσκαλο,
τον Νίκο Πλουμπίδη !

Ο Ν. Πλουμπίδης γεννήθηκε στα Λαγκάδια της Αρκαδίας στις 31 Δεκέμβρη 1902. Καταγόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια. Μετά από πολλές στερήσεις παίρνει το δίπλωμά του από το διδασκαλείο του Πύργου και το 1924 διορίζεται δάσκαλος στο χωριό Μηλέα της Ελασσόνας. Ξεκινάει η συνδικαλιστική του δράση μέσα από τις γραμμές της Δασκαλικής Ομοσπονδίας που αγωνίζεται για αύξηση των μισθών των δασκάλων.

«Γνωρίζεται» με την Ασφάλεια όταν στις απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις του 1929 συλλαμβάνεται και βασανίζεται.

Ηδη από το 1926 είναι μέλος του ΚΚΕ.

Τα λόγια του, όχι απλά παράδειγμα προς μίμηση, αλλά και ΑΙΩΝΙΑ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ για ΟΛΑ τα μέλη του ΚΚΕ (θα έλεγα και τους φίλους του).

Τα παραθέτω όχι μόνο για την Ιστορία, αλλά και για …

«Ματαιοπονείτε, αν πιστεύετε ότι θα με κάνετε να στραφώ ενάντια στο Κόμμα μου», ήταν η απάντησή του στον πρόεδρο του δικαστηρίου, όταν εκείνος επιχείρησε να αξιοποιήσει τις άδικες και λαθεμένες κατηγορίες της ηγεσίας του ΚΚΕ ενάντια στον Πλουμπίδη.

«Σήμερα, κύριοι, δε δικάζετε άτομα.
Δικάζετε το ΚΚΕ
.
Και επ’ αυτού, παρόλο ότι σήμερα όχι μόνο δεν έχω την τιμή να εκπροσωπώ το Κόμμα μου, αλλά έχω και πολεμική εναντίον μου, δηλώνω, ότι αναλαμβάνω πλήρως τις ευθύνες για την πολιτική του Κόμματός μου»,
ήταν τα λόγια του…

«Εκείνοι που με αγαπούν και με σέβονται οφείλουν να πειθαρχήσουν στο Κόμμα, να διαφυλάξουν την Ενότητά του και να έχουν εμπιστοσύνη στην ηγεσία του.
Τιμή μου εγώ, πάνω απ’ όλα έχω την τιμή του Κόμματος.
Εγώ, εκείνα που δίδασκα τα εφαρμόζω πρώτος εγώ.
Ημουν πιστός στο Κόμμα τότε που με περιέβαλε με στοργή και με ανέβαζε στα ανώτερα αξιώματά του, είμαι πιστός και τώρα που -καλά ή κακά, δίκαια ή άδικα- με κατηγορεί και με στιγματίζει.
Θα παραμείνω για πάντα πιστός και θα πεθάνω κομμουνιστής»,
γράφει στο γράμμα του.

Σημείωση: Πως να αντισταθώ στον πειρασμό, να συγκρίνω τον Μεγάλο Κομμουνιστή Νίκο Πλουμπίδη, με κάτι … ρετάλια τύπου Ανδρουλάκη, Δαμανάκη, Φαράκου, Στρατούλη, Λαφαζάνη και πολλούς άλλους.
Και φυσικά, να θέλω (πάση θυσία) να βρίσκομαι στο πλευρό των Νίκων Πλουμπίδων.


Κομμουνιστής με «Κ» κεφαλαίο !

14 Αυγούστου, 2014

Παράδειγμα για όλους εμάς που βρισκόμαστε στον ίδιο με αυτόν δρόμο, και, «καρφί» στο μάτι των κάθε λογής οπορτουνιστών, που ψάχνουν στο όνομά του μια … «κάποια» … «δικαίωση» !

Σαν σήμερα, χαράματα 14ης Αυγούστου 1954, στην Αγία Μαρίνα, στο Δαφνί.
Πέντε η ώρα το πρωί.
Αχάραγα.
Ενα αυτοκίνητο μεταφέρει δεμένο με χειροπέδες τον Νίκο Πλουμπίδη στον τόπο εκτέλεσής του.
Λίγο μετά πέφτει νεκρός.

Ο Νίκος Πλουμπίδης γεννήθηκε στα Λαγκάδια του Νομού Αρκαδίας στις 31.12.1902.
Αποφοίτησε από το Διδασκαλείο Πύργου τον Ιούλη του 1924.

Το 1926 έγινε μέλος του ΚΚΕ και το 1929 ήρθε στην Αθήνα για μετεκπαίδευση.
Ηταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Συνομοσπονδίας Δημοσίων Υπάλληλων και το Μάρτη του 1933 εκλέχτηκε στην Εκτελεστική Επιτροπή της Ενωτικής ΓΣΕΕ. την οποία αντιπροσώπευε στην Κόκκινη Συνδικαλιστική Διεθνή.

Ηταν μέλος της αντιπροσωπείας του ΚΚΕ στο 7ο Συνέδριο της ΚΔ (1935).

Στο 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ (τελευταίο 10ήμερο του Δεκέμβρη του 1935) εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ.

Στη διάρκεια της δικτατορίας Μεταξά – Γλίξμπουργκ ήταν καθοδηγητής του Γραφείου της Κομματικής Επιτροπής Θεσσαλίας.
Τον Ιούνη του 1938 εκλέχτηκε μέλος του ΠΓ από την κομματική σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα.
Στις 22.5.1939 συνελήφθη στην Αθήνα και φυλακίστηκε.
Στη συνέχεια οι διωκτικές Αρχές τον έστειλαν στο σανατόριο «Σωτηρία» επειδή έπασχε από φυματίωση. Συνδεόταν με την «παλιά Κεντρική Επιτροπή».

Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο πήρε θέση διαφορετική από το πρώτο ανοιχτό γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη. Στις 6.1.1942 τελείωσε η φυλάκισή του και εξορίστηκε για 2 χρόνια στην Τρίπολη.
Στις 26 Φλεβάρη δραπέτευσε.

Πήρε μέρος στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ (1942) όπου εκλέχτηκε στην ΚΕ και στη συνέχεια στο ΠΓ.

Ανέλαβε Γραμματέας της ΚΟΑ μέχρι τον Απρίλη του 1943.

Υπήρξε ο πρώτος καθοδηγητής της Οργάνωσης Προστασίας του Λαϊκού Αγώνα (ΟΠΛΑ). Στο 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ (1945) εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ. Παρέμεινε στην Αθήνα σε όλη τη διάρκεια του αγώνα του ΔΣΕ.

Να τελειώσουμε την αναφορά μας αυτή, στον Ήρωα Κομμουνιστή Νίκο Πλουμπίδη, με τα λόγια του στο δικαστήριο :

– «Τιμή μου εγώ, πάνω απ’ όλα, έχω την τιμή του Κόμματος» !

 

 


5 Μάρτη 1943: Ιστορική και Διδακτική ημερομηνία

5 Μαρτίου, 2013

Σαν σήμερα πριν από 70 ακριβώς χρόνια ο ελληνικός λαός, με οργανωτή, καθοδηγητή και μπροστάρη του αγώνα του το ΚΚΕ, ματαιώνει τα σχέδια του Χίτλερ για την επιστράτευση των Ελλήνων στα γερμανικά Νταχάου.

Τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι από κείμενο του Νίκου Πλουμπίδη. Γράφτηκε στην απομόνωση.

*

«Η 5η του Μάρτη, του 1943, είναι ιστορική ημέρα για το Ελληνικό Λαϊκό επαναστατικό κίνημα με παγκόσμια απήχηση και σημασία. Την ημέρα αυτή ολόκληρος ο Αθηναϊκός λαός με ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΠΑΛΛΑΪΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ στο κέντρο της Αθήνας επέβαλε στο Χίτλερ και στους Ελληνες πράκτορές του να ανακαλέσουν την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ.

(…)

Στις 4 του Μάρτη, πριν ακόμα φωτίσει, ήλθε ξαφνικά ο Κ. Χατζήμαλης και μου αναφέρει ότι «απεφασίσθη η πολιτική επιστράτευση και ότι αύριο στις 5 του μηνός θα το αναγγείλει από το Ραδιοφωνικό σταθμό Αθηνών ο Πρωθυπουργός Λογοθετόπουλος». Η είδηση ήταν σοβαρή με εξαιρετική πολιτική σημασία. Επρεπε να προλάβουμε τον εχθρό, προτού αναγγείλει την απόφασή του.

(…)

Σε δυο ώρες συνήλθε η επιτροπή πόλης της ΚΟΑ που αποτελούνταν από διαλεχτούς αγωνιστές. Εκεί ανέπτυξα την πρότασή μου (σ.σ.: ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ και ΠΑΛΛΑΪΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ με σύνθημα: ΚΑΤΩ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ. ΨΩΜΙ, ΔΟΥΛΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ) και ετόνισα τις ιστορικές ευθύνες που αναλαμβάνουμε. Ολα τα μέλη δέχτηκαν με ενθουσιασμό την πρότασή μου. Καθορίσαμε το γενικό πρόγραμμα δράσης και όλοι έφυγαν για να κινητοποιήσουν τους τομείς που καθοδηγούσε ο καθένας. Είπαμε να ειδοποιηθεί και η Κ.Ο. Πειραιά να βοηθήσει κι αυτή. Από το μεσημέρι της Τρίτης 4 Μάρτη δεκάδες χιλιάδες λαϊκοί αγωνιστές βρίσκονταν σε πυρετώδη κίνηση. Τα τυπογραφεία και οι πολύγραφοι δούλευαν αδιάκοπα. Πλακάτ, σημαίες, συνθήματα ετοιμάστηκαν. Τα σχέδια πορείας του κάθε κλάδου και τομέα καταστρώθηκαν. Χιλιάδες προκηρύξεις και τρικ μοιράστηκαν. Οι συνδέσεις των διαφόρων κρίκων εκανονίστηκαν. Τα ΧΩΝΙΑ τότε εφευρέθηκαν και τέθηκαν σε εφαρμογή. ΟΛΟΙ οι τομείς ΟΛΑ τα γρανάζια της πολύπλευρης και πολύπλοκης μηχανής τέθηκαν σε κίνηση και άρχισαν να δουλεύουν ταχύτατα και κανονικά. Ξημέρωσε η Τετάρτη 5 Μάρτη του 1943. Ολη η κίνηση, όλες οι υπηρεσίες σταματημένες.

*

Η ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ήταν πράγματι ΚΑΘΟΛΙΚΗ. Ολα νεκρώθηκαν. Εργάτες, υπάλληλοι, βιοτέχνες, έμποροι, όλοι απεργούν, όλα κλειστά και τότε άρχισε να ξεχύνεται στο κέντρο της Αθήνας ο λαϊκός χείμαρρος των συνοικιών. Για πρώτη φορά τόσο πυκνές λαϊκές μάζες κατέβηκαν στο πεζοδρόμιο για να διεκδικήσουν και να επιβάλουν τα αιτήματά τους. Για πρώτη φορά παρουσιάστηκε μια τόσο μεγάλη σε όγκο και μαχητικότητα ΠΑΛΛΑΪΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ. Αυτό ήταν πρωτοφανές όχι μόνο για την Αθήνα αλλά και για τις μεγάλες ξένες πρωτεύουσες κι αυτό όχι σε καιρούς ειρηνικούς αλλά κάτω απ’ τον πιο βάρβαρο καταχτητή. Το παλλαϊκό ξεσήκωμα ήταν τέτοιο που οι κατακτητές αναγκάστηκαν να ανακαλέσουν την απόφασή τους και να δηλώσουν ότι «ΔΕΝ ΤΙΘΕΤΑΙ ζήτημα πολιτικής επιστράτευσης για την Ελλάδα». Η 5η του Μάρτη του 1943 δεν έσωσε μόνο τα ελληνόπουλα από τα γερμανικά κάτεργα αλλά συνετέλεσε και στην πορεία και την εξέλιξη του πολέμου και έδειξε το δρόμο που πρέπει να ακολουθούν οι λαοί για να επιβάλουν τις θελήσεις τους (…)».

(Ν. Πλουμπίδης, Φυλακές Απομόνωσης 5.3.54).

Πηγή: Σημερινός «Ρ», Ν. Μπογιόπουλος