Ανακοίνωση της Λ.Σ. – ΑΜΘ

1 Φεβρουαρίου, 2019

Δήλωση Υποψήφιου Περιφερειάρχη Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης
Δημήτρη Παπατολίδη

«Οι δηλώσεις του κυρίου Τοψίδη, υποψήφιου περιφερειάρχη και προέδρου του Επιμελητηρίου Έβρου, σχετικά με τον κατώτατο μισθό αναδεικνύουν περίτρανα ποια συμφέροντα έχει επιλέξει να υπηρετήσει και αυτός ως υποήφιος περιφερειάρχης. 

Οι ανησυχίες του κ. Τοψίδη πάνε χέρι – χέρι με τις ανησυχίες των μεγαλοεργοδοτών.

Από τη μια πλευρά η τοποθέτηση του συγκαλύπτει την απάτη της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ που ξέχασε τις προεκλογικές υποσχέσεις για επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ και συνδυάζει τη σημερινή πενιχρή αύξηση με νέα φοροεπιδρομή που θα παίρνει πίσω ακόμα και τα ελάχιστα που θα δουν οι εργαζόμενοι από αυτήν την αύξηση.

Από την άλλη ο κ. Τοψίδης ως μεγαλοεργοδότης πάει ακόμα ένα βήμα παραπέρα απαιτώντας για χάρη του συνόλου των μεγαλοεργοδοτών όχι μόνο να μην αυξηθούν οι σημερινοί άθλιοι μισθοί, αλλά ταυτόχρονα να μειωθεί και η φορολογία των εργοδοτών.

Οι εργαζόμενοι, οι φτωχοί αγρότες και οι αυτοαπασχολούμενοι δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από ανθρώπους που διατρανώνουν ότι είναι ταγμένοι στο στόχο της στήριξης της κερδοφορίας των επιχειρήσεων.

Στους δήμους και τις περιφέρειες σήμερα απαιτούνται περισσότερο από ποτέ άνθρωποι ταγμένοι στα συμφέροντα των εργαζομένων, αποφασισμένοι να συγκρουστούνε.

Η μόνη επιλογή για τα λαϊκά στρώματα είναι η στήριξη των υποψηφίων της Λαϊκής Συσπείρωσης που είναι δοκιμασμένοι αγωνιστές για τα δίκια του λαού.»

Δημήτρης Παπατολίδης
Υποψήφιος Περιφερειάρχης Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης


154 αγκάθια

15 Ιανουαρίου, 2018

154 ξεπουλημένοι δήθεν «βουλευτές», ψήφισαν ΚΑΙ το 5ο Μνημόνιο!

Άξιος ο μισθός τους …

(κυριολεκτικά)

 


Κούτσα … κούτσα …

23 Μαΐου, 2015

Για να δούμε και την κατάληξή της …

Επιτέλους, μετά από ένα ολόκληρο μήνα (η Πρόταση κατατέθηκε στις 23 Απρίλη), η Πρόεδρος της Βουλής, γνωστή στο … Πενελλήνιο Ζωή, έστειλε στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους την Πρόταση Νόμου του ΚΚΕ για την:

«Επαναφορά κατώτερου μισθού, επαναφορά 13ης και 14ης σύνταξης, 13ου και 14ου μισθού. Ρυθμίσεις για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και κατάργηση αντεργατικών διατάξεων».

Κάλλιο αργά, παρά ποτέ θα μου πει κάποιος …

Δεν είναι έτσι.

Η καθυστέρηση έχει να κάνει και με το πως βλέπουν την αστική έστω Δημοκρατία, τους Θεσμούς της, τη λειτουργία της, η … «»πρώτη φορά αριστερή»» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ!

Έτσι δεν είναι ;

 


Το … σόκ !

25 Ιανουαρίου, 2014

Διαβάζουμε από άρθρο του Γ. Σαρρή, στο 902.gr :

Διαβάζουμε σε εφημερίδες και μεγάλα σάιτ:

«Σοκ από την πρόταση του Κέντρου Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ) για κατάργηση του κατώτατου μισθού για νέους, έως ένα έτος από τη πρόσληψή τους, προκειμένου να δίνεται ισχυρό κίνητρο στις επιχειρήσεις

Την ίδια στιγμή που το περίφημο ΚΕΠΕ ζητάει να δουλεύουν οι νέοι για ένα χρόνο χωρίς μισθό, «βλέπει» ότι …η Ελλάδα ξανακερδίζει την εμπιστοσύνη των επενδυτών! Το Χρηματιστήριο λένε έχει φτάσει τις 1260 μονάδες και περίπου 2,5δις έχουν επενδυθεί το τελευταίο διάστημα στο ΧΑΑ.

Πρώτα απ’ όλα να πούμε ότι κανένα σοκ δεν υπάρχει.

Από τη μεριά μας, να επισημάνουμε τα εξής :

1ον: Κανένα απολύτως σοκ, γιατί ΑΚΡΙΒΩΣ έχουμε να κάνουμε με μια ακόμα απόδειξη του γνωστού «Είναι ο καπιταλισμός, ΗΛΙΘΙΕ» !

2ον: Απευθυνόμενος στους νέους εκείνους που ίσως να πιστεύουν ότι με τέτοια «μέτρα» θα βρουν δουλειά, να ξέρουν ένα πράγμα. Δεν είναι ο μισθός που δεν γίνονται προσλήψεις … Και τζάμπα να πάνε, και να … πληρώνουν οι ίδιοι τον εργοδότη τους (σ.σ. !!!) και πάλι ΔΕΝ θα βρουν δουλειά !


13ος και 14ος μισθός

6 Φεβρουαρίου, 2012

Δηλαδή, ρε παίδες, δεν έχουν καταλάβει κάποιοι ότι στο ίδιο έργο θεατές είμαστε εδώ και πολλά χρόνια, τους έχουμε καταλάβει, τους πήραμε πρέφα, έχουμε δε βαρεθεί τόσο πολύ, που καμιά φορά θα σπάσουμε τις τηλεοράσεις μας ;

Πραγματικά δεν έχουν καταλάβει, ότι δεν τα «τρώμε» πλέον τα χονδροειδή ψέματά τους, ότι τζάμπα μας τα πρήζουν ;

Γιατί αυτό το … ξέσπασμα ;
Μα, για το γεγονός ότι όλοι οι κολοκυθάδες παλιοδημοσιογραφίσκοι της πλάκας, μας τα έχουν κάνει … κρόσια, για το δήθεν … σώσιμο του 13ου και 14ου μισθού!

Ποιοι είναι αυτοί, ρε καλόπαιδα, που σήμερα παίρνουν 13ο και 14ο μισθό ;

– Εσείς, οι καλοβολεμένοι δημοσιογράφοι – παπαγάλοι ;
– Οι υπάλληλοι της … Βουλής ;
– Οι Υπουργοί και οι βουλευτές των αστικών κομμάτων ;
– Οι … Δεσποτάδες ;
– Οι Δήμαρχοι και λοιποί της λεγόμενης αυτοδιοίκησης ;

Σίγουρα πάντως, ΔΕΝ παίρουμε 13ο και 14ο μισθό, οι συνταξιούχοι, οι απολυμένοι της Χαλυβουργίας, της Ελευθεροτυπίας, του ΑΛΤΕΡ, το ένα εκατομμύριο (1.000.000) άνεργοι, όσοι δουλεύουν παρτ-τάϊμ σε διάφορα καταστήματα, οι αγρότες και τόσοι άλλοι !

Που για αυτούς όλους, τσιμουδιά τα παπαγαλάκια, οι μεγάλοι τηλεοπτικοαναλυτάδες, οι φωστήρες πολιτικοί μας του «μαύρου μετώπου», ο Σαμαράς  κι ο Βενιζέλος, οι Τρόϊκες και οι … Τεταρτόϊκες !


Οι … ίδιοι Έλληνες !!!

19 Οκτωβρίου, 2010

Δήλωσε ο … πολύς Γιούνκερ:

– Οι Έλληνες τουρίστες με σταματούσαν στην Αυστρία και με ευχαριστούσαν για όσα έχω κάνει για την Ελλάδα !

Προφανώς πρόκειται για εκείνους τους ίδιους βιτσιόζους Έλληνες που σταματούσαν στον δρόμο τον δικό «μας» Παπανδρέου (κάποιες φήμες τον φέρουν και ως πρωθυπουργό της χώρας μας) και του έδιναν το … μισθό και τις … συντάξεις τους !!!

Α, ρε Έλληνα, απίθανε !

Παντού ο … ίδιος !

Δεν … παίζεσαι !


Η αύξηση των Μισθών

17 Οκτωβρίου, 2008

Αγαπητοί Φίλοι, Σύντροφοι και Λοιποί,

Σήμερα, αποφάσισα να ασχοληθώ με ένα οικονομικό θέμα, γνωρίζοντας τον κίνδυνο να σας απαγοητεύσω, να πλήξετε, ακόμη και να βάλω την υπομονή σας σε σκληρή δοκιμασία.
Οι γνώσεις μου και οι εμπειρίες μου στις οικονομικές αναλύσεις είναι μικρές.
Όμως, θα το επιχειρήσω. Και κρίνετέ με με επιείκεια, σας παρακαλώ.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Τότε, που οι άνθρωποι φρόντιζαν, ο καθένας τον εαυτό του. Που έψαχναν μόνο τα απολύτως απαραίτητα για την επιβίωσή τους.
Ανάλογα λοιπόν με τις ικανότητες που είχαν ή τις «παροχές» της μητέρας – φύσης, μπόρεσαν οι άνθρωποι να ζήσουν και να πολλαπλασιαστούν.
Λίγο αργότερα, «ανακάλυψαν» τις ανταλλαγές των παραγόμενων από αυτούς αγαθών.
Έτσι, ο κτηνοτρόφος που παρήγαγε γάλα, κρέας, μαλλί, αυγά κλπ., κρατούσε αυτά που χρειαζόταν ο ίδιος και οι δικοί του και το περίσσευμα το αντάλλασσε με προϊόντα που παρήγαγε ένας αγρότης π.χ. χορταρικά, φρούτα, σιτηρά κλπ.
Στη συνέχεια, αυτοί οι δύο (ο κτηνοτρόφος και ο αγρότης), αντάλλαζαν τα αγαθά τους με έναν τεχνίτη που στο εργαστήριό του έφτιαχνε προϊόντα από ξύλο, σίδηρο, χρυσό κλπ.
Αργότερα εμφανίστηκαν και άλλα επαγγέλματα (θα τα λέγαμε σήμερα), όπως ερευνητές των καιρικών φαινομένων, μάγοι – γιατροί, δημιουργοί υφασμάτων και σκευών, κ.ά.
Σιγά σιγά διευρύνθηκαν τόσο πολύ οι ανταλλαγές των αγαθών, που χρειάστηκε να θεσπιστούν κανόνες γι΄αυτές,  π.χ.  ένα αρνί να ισοδυναμεί με ένα σακί φασόλια ή 10 αυγά με μια προσπάθεια ίασης κάποιας αρρώστειας της εποχής. Μια ξύλινη ή σιδερένια κατασκευή να ισοδυναμεί με ένα κομματάκι χρυσού ή μια … λιτανεία βροχής. «Θα σου φέρω νερό απ΄το γειτονικό ποτάμι στα χώματά σου, όμως θα μου δίνεις φρούτα για ένα διάστημα τεσσάρων φεγγαριών».
Πάμπολλα παρόμοια περιστατικά θα μπορούσε κανείς να καταγράψει, να παραθέσει.
Όλη αυτή η διαδικασία ώθησε τον άνθρωπο να ανακαλύψει τον κανόνα του «ισοδύναμου».
Μια σταθερή αξία, ένα μόνιμο προϊόν, με βάση το οποίο θα λογάριαζαν και όλα τα υπόλοιπα.
Περνάει η σκέψη από το μυαλό μου ότι το πρώτο «ισοδύναμο» καθιερώθηκε πρώτον απ΄αυτόν που το εμπνεύστηκε, δεύτερον επιλέχτηκε απ΄αυτά που παρήγαγε ή διέθετε ο ίδιος και τρίτον είχε ίδια χαραχτηριστικά και σταθερές ιδιότητες ανεξάρτητα της ποσότητας. Κάπως έτσι φτάσαμε στα μεταλλικά, ή τους πολύτιμους λίθους, ισοδύναμα.
Η ανακάλυψη των μονάδων π.χ. βάρους, μήκους, χώρων κλπ. βοήθησε στην καλύτερη περιγραφή και αποτελεσματικότητα του ισοδύναμου ανταλλαγών.
Οι αρχαιολογικές σκαπάνες ανέσυραν από τα βάθη της ιστορίας μεταλλικά (διαφόρων ειδών μετάλλου) ισοδύναμα, που ονομάστηκαν νομίσματα. Πραγματικά, δεν γνωρίζω την πραγματική ονομασία που έδωσαν οι πρώτοι … νομισματοκόποι !
Σίγουρα όμως, οι επόμενοι, τα ονομάσαν χρήμα !
Είναι γνωστό ότι ποτέ δεν ανακαλύφθηκαν αρχαία νομίσματα χάρτινα ! Όλα ήταν μεταλλικά. Φυσικά, όλα αποσύρθηκαν αργά ή γρήγορα. Μόνο ένα έμεινε αναλλοίωτο στο χρόνο, ο χρυσός. Και τούτο, γιατί εκτός των άλλων χαραχτηριστικών (ίδιο ανεξάρτητα ποσότητας, εύκολο στη μεταφορά, υψηλή αξία) διαθέτει και την παντελή απουσία αλλοίωσής του στη διάρκεια του χρόνου.

Μέχρι τώρα, περιγράφτηκε η διαδικασία ανταλλαγής προϊόντων με βάση την δεδομένη προϋπόθεση προσωπικής ιδιοχτησίας των μέσων παραγωγής (π.χ. γη, φυσικός πλούτος, γνώσεις).
Με την πάροδο του χρόνου, τον συνεχή πολλαπλασιασμό του ανθρώπινου είδους, την μείωση έως και εξαφάνιση φυσικών πλουτοπαραγωγικών πηγών κλπ., εμφανίστηκε το φαινόμενο πολλοί άνθρωποι να μην διαθέτουν πλέον δικά τους μέσα. Αντικειμενικά λοιπόν, προέκυψε η ανάγκη να αναζητείται η συνδρομή αυτών που τα διέθεταν, ώστε να επιβιώνουν οι ίδιοι μα και οι οικογένειές τους, προσφέροντας πλέον ένα καινούργιο αγαθό ή προϊόν, την εργασία τους, ή τον ίδιο τον εαυτό τους.

Παρενθετικά να πούμε, επειδή βρισκόμαστε πάλι στην αρχή αρχή της ανθρώπινης ιστορίας, ότι οι ιδιοχτήτες των μέσων παραγωγής (πως τα απόκτησαν είναι μια ακόμα θλιβερή ιστορία, μιλάμε για βία, πολέμους, εφαρμογή της αρχής του δίκου του ισχυρότερου κλπ.) βρέθηκαν στην ανάγκη να χρειάζονται την συμμετοχή στη διαδικασία παραγωγής των προϊόντων και άλλων ανθρώπων, πέραν της οικογένειάς τους. (εδώ να διευκρινήσουμε ότι όταν μιλάμε για οικογένεια εκείνων των χρόνων, μιλάμε μάλλον για … φυλή). Στις περιπτώσεις δε, που οι ιδιοχτήτες δεν εύρισκαν πρόθυμους ανθρώπους να τους εντάξουν στη δούλεψή τους, το έκαναν αυτό ακόμα και με τη βία. Με αιχμαλώτους, με αδύναμους π.χ. γυναίκες, παιδιά, με απειλές, με εκβιασμούς. Η ιστορία, βρίθει από πολέμους για εγκατάσταση φυλών ή ομάδων ή λαών σε εδάφη πλούσια σε αγαθά.

Όμως, πλατιάσαμε, ας επανέλθουμε.
Σ΄αυτό ακριβώς το σημείο, της εθελοντικής ή ακόμα και με τη βία εργασίας ή προσωπικής προσφοράς, προέκυψε, η ανάγκη ενός νέου ανταλλάξιμου προϊόντος, η ανταμοιβή της. Στα πρώτα χρόνια φυσικά, η ανταμοιβή αυτή ήταν στοιχειώδης. Ένα κατάλλυμα, λίγη τροφή και νερό, ίσως μια υποτυπώδης προστασία.
Κάπως έτσι, δημιουργήθηκε το πρώτο προλεταριάτο !
Σκάβοι, οδαλίσκες, εργάτες που δούλευαν ασταμάτητα.
Κάπως έτσι, δημιουργήθηκαν και οι πρώτοι καπιταλιστές !
Εκμεταλλευτές, φονιάδες, βιαστές του νου και του σώματος.
Και, ως ήτο φυσικόν, και οι πρώτοι οπορτουνιστές και ρεφορμιστές !
Άνθρωποι των αφεντικών, ρουφιάνοι, απογοητευμένοι, συμβιβασμένοι, άβουλοι, άνθρωποι του «σφάξε με αγά μου, ν΄αγιάσω», ή άνθρωποι του «πέσε πίτα, να σε φάω» στην καλύτερη περίπτωση.

Βέβαια, επειδή στην πορεία της ενδυνάμωσης του ανθρώπινου είδους, μας προέκυψε και η απληστία – άλλο βασικό ανθρώπινο χαραχτηριστικό -, ο Θεός ή όπως αλλιώς μπορεί να ονομαστεί κάτι υπεράνω της γης, αντίκρυσε έκπληκτος τον έναν ιδιοχτήτη μέσων παραγωγής να επιτίθεται με μανία στον άλλον, απλά και μόνο για να διπλασιάσει το βιος του. Και ως αχόρτογος ων, λες και το αίμα που έρρεε να τον … αφιόνιζε, να επιτίθεται και σε άλλον και σε άλλον … ασταμάτητα, ακούραστα, λες και ήθελε να μείνει … μόνος του πάνω στη γη !
Η «διαδικασία» αυτή έφερε δύο τραγικά για την ανθρωπότητα αποτελέσματα. Από τη μία, να μικρύνει δραματικά ο αριθμός των ιδιοχτητών και από την άλλη να υπερμεγενθυθεί ο αριθμός των … «προλεταρίων».
Προέκυψε έτσι, η ανάγκη, για τον ιδιοχτήτη, να έχει πάρα πολλούς ανθρώπους στη δούλεψή του, με συνέπεια ο έλεγχός τους να μοιάζει αδύνατος. Συγχρόνως, οι εργάτες (καθώς και οι άλλοι) μέσα στη μαζικοποίησή τους είδαν ότι μπορούν να προβάλλουν αιτήματα (σ΄αυτό συνέβαλλαν και οι πρώτοι εργάτες που συνειδητοποίησαν τη δύναμή τους π.χ. Σπάρτακος).
Έπειτα από σειρά επαναστάσεων, εξεγέρσεων, λουτρών αίματος κλπ., αναγκάστηκαν οι ιδιοχτήτες των μέσων παραγωγής να υποχωρήσουν και να κάνουν δεκτά τα πρώτα  αιτήματα των εργατών.
Καλύτερα καταλλύματα, περισσότερη τροφή, καθαρό νερό, ρούχα, περισσότερος σεβασμός στις γυναίκες και τα παιδιά των εργατών.
Όλα αυτά, φυσικά, πολύ πίσω από την πραγματική αποτίμηση και ανταμοιβή της εργασίας (θα μπορούσε να πει κανείς ότι ούτε και μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει αυτό).
Σιγά σιγά και για πρακτικούς λόγους («υποχρέωση» του ιδιοχτήτη – αφεντικού προσφορών καταλλυμάτων, τροφίμων, άλλων υπηρεσιών προς τους εργάτες) αποφασίστηκε – ειλικρινά δν γνωρίζω πότε ακριβώς και από ποιους, ας με συγχωρέσετε – και θεσπίστηκε η χορήγηση χρηματικού ισοδύναμου της προσφερόμενης εργασίας.
Με αυτό, οι εργάτες (σιγά σιγά είχε ήδη αρχίσει και η εξάλλειψη των σκάβων κλπ.) κάλυπταν τις βασικές ανάγκες επιβίωσης (όχι πάντα).
Αργότερα, εκτός από την κάλυψη των βασικών αναγκών (στέγη, τροφή, νερό, ένδυση), ένα μικρό μέρος του ισοδύναμου της προσφερόμενης εργασίας (μάλλον τότε περίπου πρέπει να «εφευρέθηκε» η έννοια του μισθού – και η λέξη, φυσικά) πήγαινε και αλλού π.χ. για διασκέδαση, υπηρεσίες π.χ. υγείας κλπ.
Φυσικά, τίποτα από τα παραπάνω δεν «χαρίστηκε», αλλά καταχτήθηκε μέσα από αιματηρούς αγώνες.
Στο σημείο αυτό, πρέπει να τονιστεί, ότι η χορήγηση του χρηματικού ισοδύναμου της εργασίας, ήταν στην απόλυτη ευχέρεια, διάθεση και θέληση του ιδιοχτήτη – αφεντικού π.χ. κάποιος ιδιοχτήτης το έδινε με βάση τις ώρες εργασίας, άλλος με βάση την ποιότητα ή τον όγκο του αποτελέσματος της δουλειάς του εργάτη, ή και με την ποσότητα του παραγόμενου προϊόντος. Επίσης διέφερε από τόπο σε τόπο κλπ.

Τώρα, να μου επιτραπεί, με τον κίνδυνο ήδη να έχω κουράσει τον αναγνώστη μου, να παραθέσω ένα παράδειγμα ως εισαγωγή για το τελευταίο τμήμα αυτού του, ας μου επιτραπεί να το ονομάσω έτσι, πονήματος. Στην περίπτωση δε που είμαι άστοχος σ΄αυτό, παρακαλώ να με συγχωρήσετε.
Παίρνω ως υπόθεση εργασίας, μα και ως δεδομένο, τα εξής:
Βρισκόμαστε σε μια παλαιά εποχή, σ΄ένα φανταστικό τόπο, όπου συναντούμε έναν από τους ιδιοχτήτες μέσων παραγωγής, τον Σλημ (αυθαίρετο όνομα). Ο Σλημ λοιπόν, διαθέτει ένα κτήμα 10.000 σημερινών στρεμμάτων, στο οποίο υπάρχουν 100.000 ελαιόδεντρα  ποτιστικά. Κάθε χρόνο (εμείς εδώ θα αναφερθούμε σε έναν) παράγονται 1.000.000 κιλά ελιές, που απ΄αυτές στο ελαιοτριβείο που διαθέτει παράγονται 10.000 τενεκέδες λάδι, που τους πουλάει προς 100 Μες (αυθαίρετο χρηματικό ισοδύναμο). Άρα, ο ιδιοχτήτης «μας», βγάζει  1.000.000 Μες τον χρόνο, από την εκμετάλλευση του κτήματός του.
Αν ο Σλημ δούλευε μόνος του το κτήμα, δεδομένου ότι το κόστος παραγωγής είναι μηδενικό – οι ελιές θέλουν μόνο νερό και αυτό υπάρχει άφθονο στο κτήμα, η δε μετατροπή της ελιάς σε λάδι γίνεται χειροκίνητα – θα έβγαζε κέρδος 1.000.000 Μες το χρόνο. Φυσικά, ένας άνθρωπος μόνος του, είναι αδύνατον να φέρει σε πέρας, ένα τόσο μεγάλο έργο, όπως αυτό που ήδη περιγράφτηκε.
Έτσι και ο Σλημ λοιπόν, αναγκάσθηκε να σκεφτεί καλά, να ρωτήσει και αλλού και στο τέλος να αποφασίσει να ζητήσει και από άλλους ανθρώπους να τον βοηθήσουν στην παραγωγή του λαδιού.
Η τελική του απόφαση ήταν να προσλάβει 200 εργάτες που να δουλεύουν στο κτήμα του όλο τον χρόνο και 1.000 εργάτες μόνο για το μάζεμα του καρπού και την μεταφορά του στο ελαιοτριβείο. Το χρηματικό ισοδύναμο για την εργασία τους (σήμερα θα λέγαμε: ο μισθός) ήταν 500 Μες το χρόνο για τους «μόνιμους» και 100 Μες για τους «έκτακτους». Δηλαδή, 200 Χ 500 = 100.000 Μες για τους πρώτους και 1.000 Χ 100 = 100.000 Μες για τους δεύτερους, συνολικό λοιπόν εργατικό κόστος 200.000 Μες και άρα τελικό κέρδος για τον Σλημ 800.000 Μες ή το 80% των συνολικών εσόδων.
Οι «μόνιμοι» εργάτες του Σλήμ, κερδίζουν 100.000 Μες ή το 10% των συνολικών εσόδων, το ίδιο και οι «έκτακτοι», ενώ ο κάθε ένας «μόνιμος» εργάτης κερδίζει μόλις το 0,05% και ο «έκτακτος» το … 0,01% !
Έχω την γνώμη ότι ο καθένας αντιλαμβάνεται το πόσο άδικο σχεδόν βάρβαρο είναι το παραπάνω περιγραφόμενο σύστημα: εργασία – παραγωγή – κέρδος – απόδοση. Ο ένας (ιδιοχτήτης) παίρνει το 80% του κέρδους, ο άλλος (εργάτης) το 0,05% ή το 0,01% !
Εδώ να σημειώσουμε ακόμα και το τι ακριβώς προσφέρει ο ένας και τι ο άλλος ! Θα είναι υπερβολή να καταθέσω την άποψη ότι ο μεν ιδιοχτήτης … κοιτάει, ο δε εργάτης χύνει τον ιδρώτα του ποτάμι;

Παρόμοια κτήματα με του Σλημ (με διάφορα βέβαια παραγόμενα προϊόντα), δίπλα του ή λίγο παραπέρα ή … αρκετά παραπέρα, βρίσκουμε αρκετά, σε μια περιοχή όπου ζούν πάνω από 10.000 μικρές οικογένειες (η περιγραφή, φυσικά, αυθαίρετη ή εργασίας).
Λίγοι σχετικά οι ιδιοχτήτες, μπόρεσαν και «τα βρήκαν», να δίνουν στους εργάτες τα ίδια χρηματικά ισοδύναμα (τους ίδιους δηλαδή μισθούς ανά μονάδα χρόνου εργασίας), να έχουν σταθερές τιμές στα παραγόμενα προϊόντα σε μια εκ των προτέρων καθορισμένη ισοδυναμία μεταξύ των διαφορετικών παραγόμενων αγαθών.
Έτσι, ο Σλημ, πουλούσε άνετα το προϊόν του και όλα ήταν μια χαρά. Οι εργάτες ευχαριστημένοι και ο κάθε Σλημ μάζευε και συσσώρευε τα κέρδη του.
Παρένθεση: Ίσως τότε πέρασε και η σκέψη της ίδρυσης μιας Τράπεζας, που να φυλάει τα κέρδη.
Ξαφνικά, ο Σλημ «μας», κάτι έπαθε !
Σαν να τον τσίμπησε … μύγα, ξύπνησε ένα πρωί και αποφάσισε να αυξήσει την τιμή του λαδιού του από 100 Μες τον τενεκέ σε 120 Μες !
Δηλαδή, κατά 20% !
Το παίρνουν μυρωδιά και οι άλλοι ιδιοχτήτες γύρω του και εν χορώ αρχίζουν τις αυξήσεις, 10% ο ένας, 20% ο άλλος, 30% ο τρίτος, κ.ο.κ.  !
Ο καθένας αντιλαμβάνεται τι επακολούθησε !
Αναταραχή, φωνές, φασαρίες, ένας χαμός !
Οι ιδιοχτήτες να χαμογελούν κρυφά, ικανοποιημένοι για τις επιλογές τους, προσδοκώντας σε μεγαλύτερα κέρδη, οι εργάτες όμως είναι αγανακτισμένοι γιατί  βλέπουν να χάνουν τη γη κάτω απ΄τα πόδια τους.
Οι αντιδράσεις πολλές και ποικίλλες, τα δανεικά ο ένας απ΄τον άλλον σε ημερήσια διάταξη, εξαέρωση κάθε χρηματικού αποθέματος, αδειάζουν οι τσέπες και τελικά …
Τελικά, δραματική μείωση αγοράς μη αναγκαίων προϊόντων, άρνηση εξόφλησης αγορών, λιγότερες αγορές των βασικών αγαθών.
Ποιο τελικό αποτέλεσμα ;
Κάποιος ιδιοχτήτης, λίγο παραπέρα απ΄ τον Σλημ, παρατάει το κτήμα του και διώχνει όλους τους εργάτες !
Ενώ, κι άλλοι σκέφτονται το ίδιο !
Πανικός !
Μαζεύονται δυο δυο, τρεις τρεις, ή και περισσότεροι, ψάχνοντας ματαίως μια λύση.
Που να την βρουν όμως !
Δεν υπάρχει !
Δεν περνάει απ΄το μυαλό τους !
Ένα μυαλό που έμαθε μόνο να σκέφτεται το κέρδος, το κέρδος, το κέρδος !

Αγαπητοί Φίλοι,
Μέχρις εδώ γνωρίζω την ιστορία που σας διηγήθηκα.
Δεν ξέρω τι έγινε παρακάτω.
Φαντάζομαι όμως :
Ή καμιά βίαιη καταστολή των εργατικών αντιδράσεων, ή κανένας πόλεμος ώστε και οι ιδιοχτήτες να λιγοστεύσουν και οι εργάτες να βάλουν τα κεφάλια «μέσα», ή καμιά ομάδα ιδιοχτητών από άλλη μακρινή περιοχή να πήγε και να τους «αγόρασε» ή να τους «έσωσε».
Υπάρχει και μια άλλη βέβαια λύση, που μπορεί να δόθηκε.
Έγινε αύξηση των χρηματικών ισοδυνάμων (αύξηση μισθού θα λέγαμε σήμερα) προς τους εργάτες σε ένα ικανοποιητικό ποσοστό π.χ. 15%  – σίγουρα πάντως κάτω από τα προσδοκόμενα κέρδη.
Και όλα καλά !
Λύθηκε το πρόβλημα ! Προς το παρόν, τουλάχιστον !

Μέχρι να δοθεί η οριστική λύση.
Να περάσει από το μυαλό των εργατών (όλων των εργατών) η σκέψη να πάρουν τα κτήματα και τα άλλα μέσα παραγωγής στα χέρια τους !
Προφανώς δεν έγινε κάτι τέτοιο, δυστυχώς !
Γιατί αν γινόταν, σήμερα ο κόσμος θα ήταν αλλιώτικος, πιο δίκαιος, πιο καλός, πιο ειρηνικός, πιο ανθρώπινος !

Δεν γνωρίζω αν κάποιος από τους αναγνώστες του μπλογκ μου είχε την σπάνια υπομονή να διαβάσει μέχρι τέλους τούτο το μάλλον ακαλώπιστο άρθρο, όποιος όμως πραγμάτωσε αυτόν τον άθλο – γιατί περί άθλου ασφαλώς θα πρόκειται – τον παρακαλώ θερμά να καταθέσει τις απόψεις και τις σκέψεις που του γεννήθηκαν, με θάρρος και σιγουριά ότι θα βρουν την απόλυτη αποδοχή μου, ακόμα κι αν διαφωνήσω μ΄αυτές.