Ο Καρλ Μαρξ για τους οπορτουνιστές

8 Ιουνίου, 2017

Το Σεπτέμβρη του 1879 ο Ενγκελς ενημέρωσε με γράμμα του τον Μαρξ για το περιεχόμενο ενός περιοδικού που είχε εκδώσει η οπορτουνιστική ομάδα των Χέχμπεργκ, Σραμ και Μπερνστάιν, οι οποίοι υποστήριζαν ότι το κόμμα «πρέπει να έχει μεταρρυθμιστικό, φιλειρηνικό χαρακτήρα, να μην προκαλεί την αστική τάξη και την ηγεσία του να την αναλάβουν μορφωμένοι άνθρωποι».

Ο Μαρξ απάντησε άμεσα στον Ενγκελς:
«Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, να μην χαθεί άλλος χρόνος και να εκφράσουμε την αντίθεσή μας ωμά και χωρίς ενδοιασμούς.
Πρέπει να τους εκθέσουμε δημόσια.
Σ’ αυτά τα πράγματα δεν χωράει επανάπαυση».

Λίγες μέρες αργότερα, έστειλε μαζί με τον Ενγκελς επιστολή στους Μπέμπελ, Λίμπκνεχτ και σε άλλα στελέχη, στην οποία έκαναν δριμεία κριτική στην οπορτουνιστική ομάδα και σε αυτούς που έδειχναν ανοχή απέναντί της, υπερασπιζόμενος, και σ’ αυτήν την περίπτωση, με συνέπεια τον ταξικό χαρακτήρα του προλεταριακού κόμματος.

Ας μην προσπαθούν, λοιπόν, οι σημερινές δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού, του ΚΕΑ, της «Linke» και του ΣΥΡΙΖΑ, που απαρνήθηκαν τη σοσιαλιστική προοπτική, που συνθηκολογούν με τον καπιταλισμό και σπέρνουν την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία στο λαό, να πιάνουν στο στόμα τους τον Καρλ Μαρξ για να δικαιολογήσουν τη διάψευση των υποσχέσεων, τον ευτελισμό των προσδοκιών, στο όνομα του ρεαλισμού της υποταγής.

Δεν είμαστε όλοι σαν τα μούτρα τους …

Ο Μαρξισμός, το έργο του Μαρξ (και του Ένγκελς φυσικά), οι κατευθύνσεις και οι στόχοι που βασιζόμενοι ΑΚΡΙΒΩΣ στον Μαρξ καθορίστηκαν από τους Λένιν – Στάλιν, βρίσκονται τόσο ψηλά, που ούτε να τους … δουν, δεν μπορούν οι κάθε λογείς αντεπαναστάτες, ριψάσπιδες οπορτουνιστές και δήθεν «αριστεροί»!

Γκέγκε ;

 


Εμπρός για ΚΝΕ γερή και μαζική !

31 Ιανουαρίου, 2010

» Πέρα από αδυναμίες και δυσκολίες που εντοπίζουμε στις Θέσεις για το 10ο Συνέδριο της ΚΝΕ, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η ισχυροποίηση της ΚΝΕ σημαίνει Οργάνωση η οποία θα είναι έτοιμη να ανταποκριθεί, να αποτελέσει εφεδρεία στο πλευρό του Κόμματος στην προσπάθεια για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, στην πορεία του επαναστατικού κινήματος «.

– Πράγματι, το 10ο Συνέδριο της ΚΝΕ, πρέπει να αποτελέσει την απαρχή για μια πιο δυναμική πορεία, για την ισχυροποίηση και την μαζικοποίηση της Οργάνωσης.

» H καθημερινή δράση του μέλους της ΚΝΕ, η συμμετοχή στην πάλη, η καθημερινή παρέμβαση στο σχολείο, στη σχολή, στο χώρο εργασίας δεν είναι απλή υπόθεση. Για να έχει διάρκεια, να μην οδηγεί στην απογοήτευση και την παραίτηση, δε φτάνει μόνο ο ενθουσιασμός και η γενική πίστη στο Κόμμα. Πολύ περισσότερο που η εποχή δεν εμπνέει την αγωνιστική στάση ζωής, αλλά, αντίθετα, στο νέο κόσμο προβάλλει τον ατομικισμό και τη συκοφάντηση των εργατικών αγώνων και των επαναστατικών ιδεών. Το γεγονός ότι ο μεγάλος όγκος των νέων που οργανώνονται στην ΚΝΕ προέρχεται από τους χώρους της εκπαίδευσης κάνει ακόμα πιο επιτακτικό το διαπαιδαγωγητικό στοιχείο στη δράση της ΚΝΕ. Η πείρα μας δείχνει μέχρι σήμερα ότι η προετοιμασία του μέλους της ΚΝΕ και η διαμόρφωση του νέου κομμουνιστή επαναστάτη δεν είναι ένα απλό έργο, ούτε λύνεται με μια συνταγή «.

– Το μεγάλο στοίχημα είναι, όχι μόνο να γίνει κτήμα της ΚΝΕ ο Μαρξισμός – Λενινισμός (εκ των ουκ άνευ, αυτό), αλλά μέσω της Οργάνωσης να έρθει αυτός στη γνώση όλης της Ελληνικής Νεολαίας !

υ.γ.: τα αποσπάσματα από το σημερινό «Ρ».

 


Κομβικό ζήτημα

27 Ιανουαρίου, 2009

Αναπτύσσοντας κανείς τη μαρξιστική λενινιστική θεωρία, με αφορμή την καπιταλιστική οικονομική κρίση της τελευταίας περιόδου, δεν μπορεί παρά να θεωρήσει το ζήτημα αυτό ως κομβικό, ως ζήτημα κλειδί, για την κατανόηση των εξελίξεων.

Η σωστή επιστημονική ανάλυση της οικονομικής κρίσης και η αντιμετώπισή της ως κρίση της καπιταλιστικής οικονομίας, που αφορά και ακουμπά στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, θα βοηθήσει να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι στην ταξική ερμηνεία των φαινομένων, αλλά και στην χάραξη του δρόμου που πρέπει να περπατηθεί για την αναγκαία επαναστατική διέξοδο.

Έτσι, είμαστε καθημερινά μάρτυρες, μιας οξύτατης πολιτικής και ιδεολογικής αντιπαράθεσης, με θέμα την οικονομική καπιταλιστική κρίση, όχι μόνο με τις αστικές πολιτικές δυνάμεις και τα επιστημονικά τους επιτελεία, αλλά και με τις διάφορες εκφάνσεις του οπορτουνισμού.
Αυτές οι τελευταίες, με κυρίαρχο το ρόλο του κόμματος της λεγόμενης «Ευρωπαϊκής Αριστεράς» – στο οποίο πρωταγωνιστής είναι και ο εγχώριος ΣΥΡΙΖΑ – , πασχίζουν με κάθε τρόπο να ξεπεραστεί η κρίση προς όφελος του συστήματος, του συστήματος που την εξέθρεψε.
Το ΚΕΑ (ΣΥΡΙΖΑ) λοιπόν, στην ουσία αποτελεί μια δηλητηριώδη εκδοχή της αστικής πολιτικής οικονομίας και ιδεολογίας, μια εκδοχή που προσπαθεί να καλλιεργήσει συγχύσεις στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, να συσκοτίσει την πραγματικότητα, να εγκλωβίσει και να ξεγελάσει τους εργαζόμενους  και να στρώσει το δρόμο για μια ακόμα εκδοχή διαχείρισης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.
Να διακόψει κάθε προσπάθεια, κάθε προοπτική και ελπίδα αναζωογώνησης της επαναστατικής ταξικής διεξόδου, που θα φέρει την απελευθέρωση του προλεταριάτου από τα δεσμά του, που θα ανοίξει το δρόμο για τον Σοσιαλισμό.

Εμείς, το λέμε ξεκάθαρα :
Η καπιταλιστική οικονομική κρίση, σπρώχνει στην οριστική επίλυση της βασικής αντίθεσης του καπιταλισμού, απαιτεί την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού, προκειμένου να αντιστοιχηθεί ο κοινωνικός χαραχτήρας της παραγωγής με την κοινωνική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της, με μοχλό τη σχεδιοποιημένη οικονομία.

Εμείς, το λέμε ακόμα πιο ξεκάθαρα :
Έφτασε η ώρα να οδηγηθούμε στη Λαϊκή Οικονομία, μέσω της Λαϊκής Εξουσίας !


Με αφορμή τον καταμερισμό δουλειάς στο ΚΚΕ.

8 Μαΐου, 2008

Τελικά πολύ πλάκα έχει η αστική προπαγάνδα και οι «δημοσιογράφοι» της!

Ή «όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει … κρεμαστάρια» !!!

Άντε να εξηγήσεις τώρα, ότι ο λόγος για τον οποίο το ΚΚΕ στην Ελλάδα, ή σε άλλη χώρα το όποιο άλλο μαρξιστικό – λενινιστικό κόμμα, δέχεται τα πυρά του αντίπαλου, είναι επειδή τις διακηρύξεις του φροντίζει να τις κάνει πράξη.
Το ΚΚΕ, λοιπόν, ως Κόμμα Νέου Τύπου είναι το Κόμμα εκείνο, που δίνει εξετάσεις για την πολιτική του δράση ΜΟΝΟ στην εργατική τάξη. Που φροντίζει να γκρεμίζει αυταπάτες για το πως μπορεί να γίνει η ανατροπή. Μία από αυτές τις αυταπάτες είναι και η λεγόμενη κοινοβουλευτική δουλειά, δεν ανατρέπεται το σύστημα με τον … κοινοβουλευτισμό!
Η Λαϊκή Εξουσία δεν θα κατακτηθεί από την Εργατική Τάξη με όρους αστικής δημοκρατίας!
Το αστικό κοινοβούλιο δεν είναι παρά ένα ακόμα μετερίζι αγώνων και … τέλος!

Άντε να τα εξηγήσεις αυτά σε κατά τα άλλα «καλών προθέσεων» δημοσιογράφους, που ψάχνουν με όρους … «Συνασπισμού» να εξηγήσουν, γιατί στο ΚΚΕ ένα στέλεχος σήμερα οργανώνει τη δουλειά στην Πελοπόννησο, αύριο πάει στην Κρήτη, μεθαύριο βρίσκεται στα έδρανα της Βουλής και τέλος από κει λίγο αργότερα τον … βρίσκεις στη Λαμία!
Στο μυαλό αυτών με τις «καλές προθέσεις», όλα αρχίζουν και τελειώνουν στο κοινοβούλιο. Έχουν αναδείξει το βουλευτικό αξίωμα σε … πανάκεια. Πιστεύουν ότι είναι αυτό που λένε ο «Ναός της Δημοκρατίας»!!!

Ευτυχώς, όμως, για το εργατικό κίνημα ΟΛΑ αρχίζουν και τελειώνουν, έξω από το κοινοβούλιο!