Ένας Υπέροχος Άνθρωπος

21 Ιανουαρίου, 2021

Ο Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνοφ (Λένιν) γεννήθηκε στις 22 Απρίλη 1870 στην πόλη Σιμπίρσκ (το σημερινό Ουλιάνοφσκ) και πέθανε στις 21 Γενάρη 1924.

Κορυφαίος συνεχιστής της επαναστατικής διδασκαλίας των Μαρξ – Ένγκελς, με τη φωτισμένη επιστημονική σκέψη του λαϊκού ηγέτη και φλογερού επαναστάτη, υπήρξε ο ιδρυτής του Κόμματος Νέου Τύπου και ο καθοδηγητής της νικηφόρας πορείας των μπολσεβίκων προς το κοσμοϊστορικό γεγονός της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης και των πρώτων χρόνων της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

Συνοψίζοντας την ιστορική σημασία της Οκτωβριανής Επανάστασης, με την οποία έχει ταυτιστεί το όνομά του, ο Λένιν έγραφε:

«Εμείς αρχίσαμε αυτό το έργο. Πότε ακριβώς, σε πόσο χρονικό διάστημα, οι προλετάριοι ποιανού έθνους θα αποτελειώσουν το έργο αυτό δεν είναι το ουσιαστικό ζήτημα. Το ουσιαστικό είναι ότι ο πάγος έσπασε, ο δρόμος άνοιξε, ότι ο δρόμος χαράχτηκε».


Οι «καριέρες» των Κομμουνιστών

16 Δεκεμβρίου, 2020

α. Στα ξερονήσια

β. Στις φυλακές

γ. Μπροστά στα εκτελεστικά αποσπάσματα

δ. Στις δίκες

ε. Στην αντιμετώπιση των ΜΑΤ

ζ. Στους απεργιακούς αγώνες

η. Σε διαδηλώσεις

Εκεί κάνουν εδώ και 102 χρόνια ΚΑΡΙΕΡΑ οι Κομμουνιστές, το ΚΚΕ, η ΚΝΕ, και είμαστε ΠΟΛΥ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΙ για αυτό!
Γκέγκε μίστερ Μητσοτάκης;;;


Ούτε τώρα, μωρέ;

29 Δεκεμβρίου, 2019

Προς αριστερούς ή … αριστερούληδες.
Που σας έπιασε ο … πόνος για τον Μεγάλο Χαμό του ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ Θάνου Μικρούτσικου.

Που ηθελημένα και σκόπιμα αυτό το ξεχνάτε.
Στα «αφιερώματά» σας …
Ή στις δηλώσεις σας …

Βρε αθεόφοβοι θεοπαίχτες ΦΟΒΑΣΤΕ να πείτε ότι «έφυγε» ένας ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ;
Όλα τα άλλα, τα λέτε.
Αυτό γιατί σας … ξεφεύγει;

Καλά όσο ζούσε και μεγαλουργούσε, ούτε τώρα, που άφησε για πάντα, αυτόν τον άθλιο κόσμο;
ΟΥΤΕ ΤΩΡΑ, ΜΩΡΕ;;;


Κομμουνιστές

8 Μαρτίου, 2019

Κομμουνιστής, κομμουνιστές, είναι κυρίως το μέλος, τα μέλη του ΚΚΕ.

Κομμουνιστής, κομμουνιστές, είναι φυσικά οι οπαδοί του ΚΚΕ.

Προφανώς και πολλοί ψηφοφόροι του ΚΚΕ, είναι επίσης κομμουνιστές.

Πολλοί ψηφοφόρου του ΚΚΕ, είναι φανερό ότι ΔΕΝ είναι κομμουνιστές, ούτε καν … θέλουν να γίνουν, απλά ψηφίζουν το Κόμμα, γιατί γνωρίζουν ότι τα μέλη του και οι οπαδοί του θα τρέξουν …
Γνωρίζουν ότι στο ΚΚΕ υπάρχουν ΜΟΝΟ αγωνιστές.
Ότι είναι έντιμοι, χωρίς ιδιοτέλειες ή προσωπικές φιλοδοξίες.

Με βάση τα παραπάνω, να «βγαίνουν» κάποιοι και να δηλώνουν κομμουνιστές, όντες σε άλλους σχηματισμούς, ή να ψηφίζουν άλλα κόμματα, δεν ανάγεται απλά στην ελληνική … πατέντα του ότι «είσαι ότι δηλώσεις», αλλά θεωρείται και ως … αντιποίηση αρχής!

Στο λογικοφανές ερώτημα, «δεν μπορεί κανείς να είναι και κομμουνιστής και να μην είναι στο ΚΚΕ», η απάντηση είναι προδήλως … προφανής!

Όχι !

Διότι απλά, δεν προτίθεται να παλέψει για τον επιστημονικό σοσιαλισμό – κομμουνισμό, δεν έχει σκοπό να εξαλείψει τον καπιταλισμό, δεν προωθεί την αλλαγή τάξης στην εξουσία, δεν έχει ως στόχο να βάλει στο επίκεντρο της ανθρώπινες ανάγκες μέσω της κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, δεν αποδέχεται την αξιοκρατία και την εξασφάλιση της προσφοράς «σύμφωνα με τις ικανότητες» που κατοχυρώνονται μέσω του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και τόσα άλλα.


Νίκος Πλουμπίδης

14 Αυγούστου, 2018

Στις 14 Αυγούστου του 1954, η αστική τάξη της χώρας μας, σε αγαστή συνεργασία (όπως και σήμερα συμβαίνει) με τις ΗΠΑ, δολοφονεί τον ηρωικό Νίκο Πλουμπίδη!

Στην δίκη – παρωδία και ενώ ήξερε ότι σε λίγο θα τον εκτελέσουν και παράλληλα είχε (από εσφαλμένη αντίληψη γεγονότων) απομονωθεί από το κόμμα του, το ΚΚΕ, δηλώνει.

«Τιμή μου εγώ πάνω απ’ όλα έχω την τιμή του Κόμματος (…)
Εγώ εκείνα που δίδασκα τα εφάρμοζα πρώτος εγώ.
Ημουν πιστός στο Κόμμα τότε που με ανέβαζε στα ανώτατα αξιώματά του, είμαι πιστός και τώρα που, καλά ή κακά, δίκαια ή άδικα, με κατηγορεί και με στιγματίζει.
Θα παραμείνω για πάντα πιστός και θα πεθάνω κομμουνιστής.

Ο εχθρός δουλεύει και δουλεύει με πολλά μέσα για να διαλύσει το Κόμμα, να σπείρει τη σύγχυση στις μάζες και να στρέψει τα στελέχη και τα μέλη του Κόμματος ενάντια στην ηγεσία.
Αυτό που επείγει δεν είναι η ανασκευή της κατηγορίας.
Αυτό θα το κάνει το Κόμμα αργότερα, αλλά η διαφύλαξη της ενότητας του Κόμματος και της εμπιστοσύνης στην ηγεσία του Κόμματος (…)
Κρατιέμαι με τα δόντια στη ζωή και θα δώσω ακόμα δύο μάχες.

Τη μάχη της δίκης και τη μάχη του εκτελεστικού αποσπάσματος (…)
Πάντως, πιστεύω ότι το Κόμμα θα επανεξετάσει εν καιρώ το ζήτημα»
.

Για την Ιστορία: Αυτό έγινε το 1958, αποδείχθηκε ότι το δίκιο το είχε ο Νίκος Πλουμπίδης και φυσικά η αποκατάσταση του Στελέχους του ΚΚΕ ήταν πλέον γεγονός!

Το θέμα βέβαια, ΔΕΝ είναι τι έκανε η ηγεσία του ΚΚΕ – τότε, μετά, τι κάνει σήμερα!

Το θέμα είναι ότι το παράδειγμα, την αξιοπρέπεια, την πίστη του στο Κόμμα ΤΟΥ, στον κομμουνισμό του Νίκου Πλουμπίδη, σήμερα, ΔΕΝ μπορούν ΔΕΝ έχουν το δικαίωμα να την σφετερίζονται κάτι τύποι σαν τον Λαφαζάνη, τον Στρατούλη (και άλλα … παιδιά), γιατί κάναν ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ!

Χωρίς μάλιστα να τους κατηγορήσει για το παραμικρό το ΚΚΕ, αυτοί το πρόδωσαν, το εγκατέλειψαν και ακόμα και μέχρι σήμερα το συκοφαντούν και προσπαθούν να παραποιήσουν την ίδια την Ιστορία!

Κατά τη γνώμη μου, για την ζωή και το έργο του Ήρωα Νίκου Πλουμπίδη, μπορούν να μιλάνε ΜΟΝΟ τα στελέχη του ΚΚΕ, τα μέλη του ΚΚΕ, οι φίλοι του, οι οπαδοί του, οι ψηφοφόροι του!

ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ!

Ο ΝΙΚΟΣ Ο ΠΛΟΥΜΠΙΔΗΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΠΕΘΑΝΕ ΚΟΜ-ΜΟΥ-ΝΙ-ΣΤΗΣ!


Νίκος Γόδας

15 Ιουλίου, 2018

Για τους αναγνώστες (κυρίως) της «Αυγής».

Ο Νίκος Γόδας, ΔΕΝ ήταν … αριστερός (πόσο μάλλον … ΣΥΡΙΖΑ)!

Ο Νίκος Γόδας ΗΤΑΝ κομμουνιστής, ΗΤΑΝ ΚΚΕ!

Γκέγκε;;;


ΛΕΩΝ ΑΥΔΗΣ

24 Σεπτεμβρίου, 2016

Αναδημοσίευση άρθρου του Νίκου Μπογιόπουλου από τον ημερόδρομο.

«Μόνο μια λάμψη ο άνθρωπος κι αν είδες, είδες», γράφει ο Ελύτης.

Δεκαέξι χρόνια συμπληρώνονται  από την απώλεια του Λέων. Αυδή (όπως ο ίδιος ήθελε να γράφεται το όνομα του).
Ενός ανθρώπου που όσοι  είχαν την τύχη να συναντηθούν μαζί του ξέρουν τι σημαίνει ανθρώπινη «λάμψη».

Ο Λέων. σφράγισε με το πέρασμά του όλους όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν.
Σφράγισε με το πέρασμά του την πόλη του, την Αθήνα.
Γι’ αυτό είναι ακόμη εδώ, μέσα από όλα για όσα πάλεψε, μέσα από τους συντρόφους του, που συνεχίζουν το δύσκολο μα ωραίο δρόμο.

Ο Θόδωρος Θεοδωρόπουλος, επιστήθιος φίλος του Αυδή, βγαλμένος κι αυτός από την ίδια στόφα, το είχε περιγράψει με τρόπο συμπυκνωμένο και ακριβή:  

«Η ζωή του Αυδή – είχε πει  στην πρώτη επέτειο του θανάτου του – είναι ένας φάρος.
Ένα μέτρο σύγκρισης.
Μια ώθηση κι ένα ερέθισμα για ποιοτική άνοδο.
Μια πρόταση για την καθημερινή λειτουργία του ανθρώπου, για την οργάνωση μιας άλλης κοινωνίας «για την καινούρια γέννα, που όλο την περιμένουμε και όλο κινάει για να ‘ρθει κι όλο συντρίμμια γίνεται στο γύρισμα των κύκλων» όπως λέει ο ποιητής»…

Μόλις συναντούσες τον Αυδή καταλάβαινες τι σημαίνει να προηγείται του προσώπου ο μύθος του.
Είχα ακούσει για τον Λέων., τον εξόριστο από την απριλιανή χούντα στη Σίκινο.
Είχα μάθει για τον διαπρεπή αντιπρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας, τον βαθύ γνώστη του εργατικού δικαίου που ζούσε στο ταπεινό Γουδή και έδιωχνε δουλειές εκατομμυρίων από το δικηγορικό του γραφείο όταν του ζητούσαν να ασκήσει την επιστήμη του εναντίον των εργαζόμενων.
Η πρώτη φορά που τον είδα από κοντά ήταν στις δημοτικές εκλογές του 1994 ως υποψήφιο δήμαρχο Αθήνας με το ΚΚΕ.

Πριν από τις δημοτικές εκλογές, του ’98 αυτή τη φορά, τον θυμάμαι καλεσμένο σ’ ένα από τα προεκλογικά τηλεοπτικά «πάνελ».
Ο δημοσιογράφος ρώτησε να μάθει τι νιώθει ο Λέων. όταν οδηγάει το αυτοκίνητό του, όταν πέφτει σε μποτιλιάρισμα, όταν δε βρίσκει πάρκινγκ στην Αθήνα.
Ρωτούσε επίμονα τι θα κάνει ο Λέων ως δήμαρχος για το κυκλοφοριακό της Αθήνας κι αν ήταν πρόθυμος να δώσει το καλό παράδειγμα και να αφήσει το αυτοκίνητό του στην άκρη ως μια κίνηση που θα έστελνε ένα μήνυμα στους συμπολίτες του.
Ο Λέων. τον άφησε, δεν τον διέκοψε.
Με εκείνο το χαμόγελο, περίμενε να ολοκληρωθεί το ερώτημα.
Όταν ο δημοσιογράφος τελείωσε, ο Λέων του απάντησε: 
«Δεν έχω αυτοκίνητο»… 
Ο δημοσιογράφος κατάλαβε αμέσως ότι δεν είχε να κάνει με ένα συνηθισμένο καλεσμένο.

Συχνά τον συναντούσα στο κέντρο της πόλης, κατά το μεσημέρι, να περιμένει το λεωφορείο στη στάση εκεί χαμηλά στη Σόλωνος.
Άλλοτε, χωρίς εκείνος να με έχει δει, τον παρακολουθούσα να κινείται, πάντα με τα πόδια, να περπατά στην πόλη του, στην Αθήνα.
Σε κάθε βήμα του, όλο και κάποιος να τον χαιρετά, να τον σταματούν, να του μιλούν.
Κουβέντες ανθρώπινες.
Ήταν «ένα» με τους ανθρώπους της πόλης του, της Αθήνας, ο Λέων.
Τους ήξερε.
Και κείνοι τον ήξεραν.
Ήτανε δικός τους.

Καμιά φορά, στο τηλέφωνο, έπαιρνε στην εφημερίδα, κάτι έψαχνε, φαινότανε ότι τον απασχολούσε (αλλιώς δεν «ενοχλούσε»).
«Δε σ’ ακούω καλά, τι τρέχει;»
, ήτανε η πρώτη κουβέντα όταν κάτι μυριζότανε.

«Μ’ έπιασε πάλι κείνο το πρόβλημα με τη μέση». 
«Λοιπόν, άκου…». 
Κι άρχιζε να σου λέει τι θα κάνεις για να ανακουφιστείς.
Τον ρώταγες τι ήθελε. 
«Άστο τώρα, όταν γίνεις καλά θα τα πούμε»…

Την τελευταία φορά που ειδωθήκαμε, πόναγε.
Ήταν λίγο πριν «φύγει».
Πόναγε.
Πόναγε πολύ.
Ξέραμε για την αρρώστια.
Και κείνος ήξερε. 
«Μια χαρά είμαι, αν σκεφτείς τι έχω», είπε…
Και γέλασε.

Είπανε ότι ήταν ανιδιοτελής.
Ηθικός.
Σεμνός.
Διανοούμενος.
Εργάτης.
Αγωνιστής.
Ότι ήταν «κύριος» με κεφαλαίο «Κ».
Ότι διέψευσε πανηγυρικά όσους διακηρύσσουν ότι η ένταξη ενός διανοούμενου στον οργανωμένο αγώνα, στον αγώνα του λαού, στον κομμουνιστικό αγώνα, οδηγεί στην ισοπέδωση της προσωπικότητας.

Όλα όσα ειπώθηκαν για τον Λέων. ήταν έτσι.
Τίποτα παραπανίσιο.
Τίποτα ψεύτικο.
Γιατί ο Αυδής ήταν Κομμουνιστής.
Αυτός ήταν ο μεγάλος τίτλος για έναν άνθρωπο που απεχθανόταν όσο τίποτε τα πολλά και κυρίως τα «μεγάλα» λόγια.

Ο Γιάννης Ρίτσος γράφει κάπου: 
«Να λείπεις – δεν είναι τίποτα να λείπεις.
Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει θα ‘σαι για πάντα μέσα σ΄ όλα εκείνα που γι’ αυτά έχεις λείψει, θα ‘σαι για πάντα μέσα σ’ όλο τον κόσμο…».

Έτσι είναι. 
Κι επειδή είναι έτσι, γι’ αυτό η απώλεια του Λέων. Αυδή, όσο περνάει ο χρόνος, γίνεται μεγαλύτερη.

 


Νίκος Πλουμπίδης

14 Αυγούστου, 2016

Ήταν 14 Αυγούστου του 1954 …
Πριν 62 χρόνια.

Που, το φασιστικό εκτελεστικό απόσπασμα της αμερικανοκρατίας και της ντόπιας πλουτοκρατίας, εκτελούσε, ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣΕ,
τον Μεγάλο Επαναστάτη,
τον Αλύγιστο Κομμουνιστή,
τον Φλογερό Διανοούμενο,
τον Κόκκινο Δάσκαλο,
τον Νίκο Πλουμπίδη !

Ο Ν. Πλουμπίδης γεννήθηκε στα Λαγκάδια της Αρκαδίας στις 31 Δεκέμβρη 1902. Καταγόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια. Μετά από πολλές στερήσεις παίρνει το δίπλωμά του από το διδασκαλείο του Πύργου και το 1924 διορίζεται δάσκαλος στο χωριό Μηλέα της Ελασσόνας. Ξεκινάει η συνδικαλιστική του δράση μέσα από τις γραμμές της Δασκαλικής Ομοσπονδίας που αγωνίζεται για αύξηση των μισθών των δασκάλων.

«Γνωρίζεται» με την Ασφάλεια όταν στις απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις του 1929 συλλαμβάνεται και βασανίζεται.

Ηδη από το 1926 είναι μέλος του ΚΚΕ.

Τα λόγια του, όχι απλά παράδειγμα προς μίμηση, αλλά και ΑΙΩΝΙΑ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ για ΟΛΑ τα μέλη του ΚΚΕ (θα έλεγα και τους φίλους του).

Τα παραθέτω όχι μόνο για την Ιστορία, αλλά και για …

«Ματαιοπονείτε, αν πιστεύετε ότι θα με κάνετε να στραφώ ενάντια στο Κόμμα μου», ήταν η απάντησή του στον πρόεδρο του δικαστηρίου, όταν εκείνος επιχείρησε να αξιοποιήσει τις άδικες και λαθεμένες κατηγορίες της ηγεσίας του ΚΚΕ ενάντια στον Πλουμπίδη.

«Σήμερα, κύριοι, δε δικάζετε άτομα.
Δικάζετε το ΚΚΕ
.
Και επ’ αυτού, παρόλο ότι σήμερα όχι μόνο δεν έχω την τιμή να εκπροσωπώ το Κόμμα μου, αλλά έχω και πολεμική εναντίον μου, δηλώνω, ότι αναλαμβάνω πλήρως τις ευθύνες για την πολιτική του Κόμματός μου»,
ήταν τα λόγια του…

«Εκείνοι που με αγαπούν και με σέβονται οφείλουν να πειθαρχήσουν στο Κόμμα, να διαφυλάξουν την Ενότητά του και να έχουν εμπιστοσύνη στην ηγεσία του.
Τιμή μου εγώ, πάνω απ’ όλα έχω την τιμή του Κόμματος.
Εγώ, εκείνα που δίδασκα τα εφαρμόζω πρώτος εγώ.
Ημουν πιστός στο Κόμμα τότε που με περιέβαλε με στοργή και με ανέβαζε στα ανώτερα αξιώματά του, είμαι πιστός και τώρα που -καλά ή κακά, δίκαια ή άδικα- με κατηγορεί και με στιγματίζει.
Θα παραμείνω για πάντα πιστός και θα πεθάνω κομμουνιστής»,
γράφει στο γράμμα του.

Σημείωση: Πως να αντισταθώ στον πειρασμό, να συγκρίνω τον Μεγάλο Κομμουνιστή Νίκο Πλουμπίδη, με κάτι … ρετάλια τύπου Ανδρουλάκη, Δαμανάκη, Φαράκου, Στρατούλη, Λαφαζάνη και πολλούς άλλους.
Και φυσικά, να θέλω (πάση θυσία) να βρίσκομαι στο πλευρό των Νίκων Πλουμπίδων.


Τι να πούμε, τώρα …

7 Μαρτίου, 2016

«Όταν ακούτε κάποιον και αυτοαποκαλείται “κομμουνιστής” να τρέχετε μακριά.

Εκατοντάδες και χιλιάδες στα ξερονήσια και στις φυλακές δεν τολμήσαμε ΠΟΤΕ να προφέρουμε αυτή τη λέξη για τους εαυτούς μας!

Γιατί ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ είναι τίτλος τιμής που στον δίνει πρώτα η κοινωνία και το κίνημα, ο λαός δηλαδή και μετά το Κόμμα και αφού κλείσεις τα μάτια για πάντα».
Νίκος Αμπατιέλος

Σημ. 1: Το παρόν ποστ, έχει να κάνει με την … Κατρουγκαλειάδα των ημερών.

Σημ. 2: Το απόσπασμα, είναι από σημερινό άρθρο του Μπογιόπουλου.


Το καθήκον του Αριστερού

2 Μαρτίου, 2015

Πόσο μάλλον του ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ, είναι :

– Παλεύει καθημερινά, αταλάντευτα, με πείσμα, με επιμονή και υπομονή, για βελτιώσεις, για μεταρρυθμίσεις θετικές στη ζωή του και τη ζωή των γύρω του και ολόκληρου του εργαζόμεου λαού, ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ ότι οι όποιες μεταρρυθμίσεις, σε συνθήκες διατήρησης του καπιταλισμού, είναι ΚΑΙ πρόσκαιρες ΚΑΙ ΔΕΝ μπορεί να είναι σοβαρές !

Για τον Αριστερό, τον ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ Αριστερό, για τον Κομμουνιστή, η ανατροπή του καπιταλισμού, είναι εκ των ουκ άνευ !

Τέλος !