Δυο λογάκια …

28 Οκτωβρίου, 2019

Με όσα διαβάζει κανείς στην Βικιπαίδεια (δεν έχω και τις καλύτερες απόψεις για δαύτη), μπορεί κανείς, να συνοψίσει μερικά πράγματα, ως εξής:

Ο φασισμός, είναι μια αυταρχική, εθνικιστική πολιτική ιδεολογία, που στην κορύφωσή της, συναντάει τον ναζισμό (γερμανική «έκδοση», του ιταλικού φασισμού), ο οποίος «ολοκληρώνεται» με την επιβολή δικτατορικού καθεστώτος. Βασικό στόχο, σκοπό, έχει από τη μία την απρόσκοπτη εξυπηρέτηση και υπεράσπιση της εξουσίας του μεγάλου κεφαλαίου και από την άλλη, την πλήρη αντίθεση στον μαρξισμό, τον μπολσεβικισμό, τον κομμουνισμό, δηλαδή την εξουσία της εργατικής τάξης!
Δεν θα ανακαλύπταμε την … Αμερική, αν λέγαμε ότι είναι ένα παρακλάδι του καπιταλισμού – ιμπεριαλισμού.

Ο κομμουνισμός (ανώτερη βαθμίδα εξέλιξης του σοσιαλισμού) στην ουσία, βρίσκεται ακριβώς στον αντίποδα των παραπάνω. Καταργεί την εξουσία του μεγάλου κεφαλαίου, κοινωνικοποιεί την ιδιοκτησία, τα μέσα παραγωγής, το χρήμα χάνει την αξία του, διαλύει τις ταξικές και όχι μόνο αντιθέσεις. Διαπαιδαγωγεί τον εργαζόμενο λαό, να μπορεί να ζει χωρίς αφεντικά, δηλαδή χωρίς τραπεζίτες, εφοπλιστές, βιομήχανους. Με δυο λόγια, ο κομμουνισμός αντιτίθεται, καταργεί, τον καπιταλισμό.
Βασικός σκοπός και στόχος, η εξουσία να περάσει στην εργατική τάξη!

Με βάση τα (ελάχιστα) παραπάνω, τι σχέση θα μπορούσαν να έχουν τα δύο αυτά συστήματα; Προφανώς, καμμία!

Όσοι προσπαθούν (π.χ. Ε.Ε.) να ταυτίσουν τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό με τον φασισμό – ναζισμό, στην ουσία πέφτουν στο βασικό λάθος, πολιτικό, ιδεολογικό και ιστορικό λάθος, να θέλουν να εξισώσουν τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό με τον καπιταλισμό – ιμπεριαλισμό!

Να ταυτίσουν, να εξισώσουν, την εργατική τάξη, με την αστική τάξη!

Το μεγάλο κεφάλαιο, με την εργατιά!

Και, μπαίνει το εύλογο ερώτημα: — Δεν τα ξέρουν αυτά; Προφανώς και τα ξέρουν!
Ο στόχος τους είναι να μπερδέψουν τον εργάτη, τον υπάλληλο, τον μικρό αγρότη και ελεύθερο επαγγελματία, ώστε να τον καθυποτάξουν εύκολα.
Να μην τον αφήσουν να σηκώσει κεφάλι.

Εντάξει. Είναι καθαρό, ότι η αστική τάξη και τα όργανά της, δεν θα … καθίσουν ήσυχα και όμορφα να αφήσουν την εργατική τάξη να ανατρέψει την εξουσία της, έτσι απλά!

Είναι, τελικά, τόσο απλό το θέμα!


Αφορμής δοθείσης …

19 Ιουλίου, 2019

Με αφορμή την λεγόμενη «πολιτική απόφαση» του ΣΥΡΙΖΑ για τις εκλογές, θα ήθελα να κάνω μερικές παρατηρήσεις.

— Αναφέρεται π.χ. (η απόφαση) σε πολιτική και κοινωνική σύγκρουση.

Συνήθως, ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όχι μόνον, όταν μιλάνε για πολιτική σύγκρουση, εννοούν τις όποιες αντιπαραθέσεις μεταξύ των κομμάτων!
Ενώ, για μας, πιστεύω, ότι με τον όρο «πολιτική σύγκρουση», εννοούμε την αναπόφευκτη σύγκρουση μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού. Μεταξύ ιμπεριαλισμού και κομμουνισμού.
Η δε αναφερόμενη «κοινωνική σύγκρουση», προφανώς και δεν έχει να κάνει με ιδιοτελή πολλές φορές συμφέροντα ανάμεσα σε διάφορα κοινωνικά στρώματα, αλλά μεταξύ της εργατικής τάξης και της αστικής τάξης. Δηλαδή, μιλάμε για Ταξική σύγκρουση και όχι π.χ. αντιπαραθέσεις αγροτών ή ναυτεργατών με άλλες ομάδες εργαζομένων όπως μαγαζιά, τουριστικά θέρετρα κλπ.

— Επίσης, αναφέρονται οι πραγματικές και καθημερινές αγωνίες και προσδοκίες του κόσμου.

Κατ΄αρχάς, να σημειώσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο τελευταίος που μπορεί να μιλάει για τις αγωνίες και τις προσδοκίες του λαού μας, μιας και αυτές τις ποδοπάτησε, τις εκμηδένισε, τις έστειλε στα Τάρταρα.
Η απογοήτευση του κόσμου της εργασίας, από τις εφαρμοσμένες πολιτικές Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑ, έπιασε ταβάνι!
Είναι φανερό ότι οι πραγματικές αγωνίες και οι πραγματικές προσδοκίες του λαού μας, δεν έχουν να κάνουν ούτε με την εξυπηρέτηση του ΝΑΤΟ, ούτε να τα έχουμε καλά με την Τρόϊκα, ούτε να σκύβουμε το κεφάλι στο μεγάλο εφοπλιστικό, τραπεζιτικό και βιομηχανικό κεφάλαιο.
Ούτε φυσικά, με το αίσχος της κρατικής και ιδιωτικής τηλεόρασης.
Οι πραγματικές αγωνίες και προσδοκίες του κόσμου, έχουν να κάνουν με το να υπάρχει αξιοπρεπή δουλειά για όλους, εντιμότητα, ειρήνη, μέλλον για τα παιδιά μας, πρόνοια και φροντίδα για τους απόμαχους της δουλειάς, αξιοπρεπείς μισθοί και συντάξεις.
Σχέσεις ανθρώπινες, αλληλεγγύη, να λες «καλημέρα» χαμογελώντας στον οποιονδήποτε και αυτός να την ανταποδίδει.
Έχει να κάνει με μια ζωή που πραγματικά να αξίζει.
Και, τέτοιες αγωνίες και τέτοιες προσδοκίες, ΜΟΝΟ το ΚΚΕ μπορεί και θέλει να ικανοποιήσει.

— Αναφέρεται στην «δυνατότητα θετικών μετασχηματισμών εντός του υπάρχοντος παγκόσμιου πλαισίου (σ.σ., όρα καπιταλισμό)».

Όχι, δεν πρόκειται περί περιφρόνησης της πραγματικότητας ή περί θράσους!
Το πιστεύουν αυτό οι Συριζαίοι. Πιστεύουν ότι μπορεί να μερεμετιστεί ο καπιταλισμός. Να διορθωθεί, να γίνει … ανθρωπινότερος!
Είναι απλά η κατάντια των ριψάσπιδων, το τελικό στάδιο των οπορτουνιστών, η σαπίλα των σοσιαλδημοκρατών ή των … κεντροαριστερών!
Το ΚΚΕ αντίθετα, μιλάει για ανατροπή του «παγκόσμιου πλαισίου», την ολοσχερή αντικατάσταση του καπιταλισμού με τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό.
Δύσκολα πράγματα δηλαδή …
Διότι, αυτό για να επιτευχθεί, χρειάζεται να βάλει πλάτη σύσσωμος ο κόσμος της εργασίας, ο ίδιος ο λαός.
Πρέπει να ξεβολευτεί από τους καναπέδες, τα καφενεία και τις τηλεοράσεις, να ξεφύγει από την συνήθειά του να τα περιμένει όλα από … σωτήρες!
Να αποφασίσει επιτέλους ότι θα πρέπει να πάρει τις τύχες του στα χέρια του!


Για δείτε αυτό …

14 Μαΐου, 2019

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, ως Κόμμα Νέου Τύπου, εμφορούμενο από την Κομμουνιστική Ιδεολογία, σύμφωνα με τις φιλοσοφικές, κοινωνικές και πολιτικές αναλύσεις της οικονομίας και της ζωής, από τους Μαρξ, Ένγκελς, καθώς και την προσπάθεια εφαρμογής μια άλλης κοινωνίας από τους Λένιν, Στάλιν, έχει ως κύριο, ως βασικό καθήκον την διαπαιδαγώγηση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, με σκοπό την εκπλήρωση του ιστορικού της ρόλου, ως κυρίαρχης τάξης.

Με τελικό στόχο την αταξική κοινωνία, με πολύ σοβαρότητα, ευθύνη, καθημερινή δράση, τα στελέχη του ΚΚΕ, οργώνουν την χώρα μας από άκρου εις άκρο, προσπαθώντας να μπολιάσουν τον κόσμο της εργασίας με τις αξίες και τα οράματα μιας άλλης εξουσίας, μιας άλλης οργάνωσης της κοινωνίας, ώστε ο Άνθρωπος πραγματικά να ζει όπως του αξίζει.

Η έκφραση που ακούγεται από όλο και πιο πολλούς ανθρώπους, ότι το ΚΚΕ είναι ένα μεγάλο σχολείο, ένα μεγάλο πανεπιστήμιο, δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα, ίσως και να είναι ακριβώς έτσι.

Στα πλαίσια αυτά, δεν υπάρχουν απαγορεύσεις ή ενδοιασμοί για το ποιοι θα το πλησιάσουν, ποιοι θα ενταχθούν σε αυτό (πέρα φυσικά από τα βασικά γνωρίσματα της εντιμότητας, της ηθικής, της αγωνιστικότητας).

Το ΚΚΕ, δεν προσπαθεί να πείσει, να φέρει κοντά του, τους «έτοιμους κομμουνιστές» μόνο, αλλά και όσους μέχρι χθες μπορεί να ήταν και απέναντί του – ίσως για αυτούς, να πρέπει να γίνει μεγαλύτερη προσπάθεια.

Δεν είναι θέμα «μεγάλης αγκαλιάς του κόμματος», αυτό θα ήταν μια εύκολη διαπίστωση, όσο το ιστορικό γεγονός ότι το κόμμα οφείλει να εξαντλήσει όλα τα περιθώρια, ώστε η μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας, να συμπαραταχθεί με τους κομμουνιστές.

Και αυτό, δεν θα γίνει ούτε με αποκλεισμούς, ούτε με μεμψιμοιρίες, ούτε με εύκολες και εκ του ασφαλούς αποδοχές για το κομμουνιστικό … αλάθητο.

Άλλωστε, εάν ο κόσμος δεν έρθει κοντά μας, κοντά στους κομμουνιστές, κοντά στο ΚΚΕ, πως θα αντιληφθεί τους στόχους μας, την ιδεολογία μας, τις προθέσεις μας τέλος πάντων.

Τέλος, να αναφερθεί ότι όπως συμβαίνει και με τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, έτσι και στο Κόμμα, όποιος «μπαίνει» δεν σημαίνει αυτό ότι θα γίνει και επιστήμονας ή έστω σωστός και καλός άνθρωπος. Πολλά τα παραδείγματα για το ακριβώς αντίθετο.

Όμως, σε κάθε περίπτωση, αυτός που έρχεται με το Κόμμα, αναλαμβάνει και την ευθύνη να αποδείξει ότι αυτό θα έχει και την ανάλογη συνέχεια.

Έχουμε δει πολύ θετικά αποτελέσματα (όπως με την Λιάνα Κανέλλη), έχουμε δει και άκρως αρνητικά (θυμάται κανείς την Ζουράρη;).

Κρατώντας μόνο τις θετικές περιπτώσεις (χωρίς φυσικά να ξεχνάμε τις αρνητικές), συνεχίζουμε να έχουν τις πόρτες του Κόμματος ανοιχτές …


Κομμουνιστές

8 Μαρτίου, 2019

Κομμουνιστής, κομμουνιστές, είναι κυρίως το μέλος, τα μέλη του ΚΚΕ.

Κομμουνιστής, κομμουνιστές, είναι φυσικά οι οπαδοί του ΚΚΕ.

Προφανώς και πολλοί ψηφοφόροι του ΚΚΕ, είναι επίσης κομμουνιστές.

Πολλοί ψηφοφόρου του ΚΚΕ, είναι φανερό ότι ΔΕΝ είναι κομμουνιστές, ούτε καν … θέλουν να γίνουν, απλά ψηφίζουν το Κόμμα, γιατί γνωρίζουν ότι τα μέλη του και οι οπαδοί του θα τρέξουν …
Γνωρίζουν ότι στο ΚΚΕ υπάρχουν ΜΟΝΟ αγωνιστές.
Ότι είναι έντιμοι, χωρίς ιδιοτέλειες ή προσωπικές φιλοδοξίες.

Με βάση τα παραπάνω, να «βγαίνουν» κάποιοι και να δηλώνουν κομμουνιστές, όντες σε άλλους σχηματισμούς, ή να ψηφίζουν άλλα κόμματα, δεν ανάγεται απλά στην ελληνική … πατέντα του ότι «είσαι ότι δηλώσεις», αλλά θεωρείται και ως … αντιποίηση αρχής!

Στο λογικοφανές ερώτημα, «δεν μπορεί κανείς να είναι και κομμουνιστής και να μην είναι στο ΚΚΕ», η απάντηση είναι προδήλως … προφανής!

Όχι !

Διότι απλά, δεν προτίθεται να παλέψει για τον επιστημονικό σοσιαλισμό – κομμουνισμό, δεν έχει σκοπό να εξαλείψει τον καπιταλισμό, δεν προωθεί την αλλαγή τάξης στην εξουσία, δεν έχει ως στόχο να βάλει στο επίκεντρο της ανθρώπινες ανάγκες μέσω της κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, δεν αποδέχεται την αξιοκρατία και την εξασφάλιση της προσφοράς «σύμφωνα με τις ικανότητες» που κατοχυρώνονται μέσω του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και τόσα άλλα.


Νοσταλγούν την Σοβιετική Ένωση

20 Δεκεμβρίου, 2018

Λαμβάνοντας υπόψη μας, την κατασυκοφάντηση της Σοβιετικής Ένωσης, που είχε ήδη ξεκινήσει από τον Χρουστσόφ και τους μετέπειτα (με την δήθεν … «αποσταλινοποίηση), επιλογή που εντάθηκε και έφτασε σε εγκληματικά επίπεδα από τους προδότες Γκαρμπατσόφ και Γιέλτσιν, οι οποίοι τελικά βρήκαν … άξιο συνεχιστή τον σημερινό πρόεδρο της Ρωσσίας, τα ευρήματα της πρόσφατης δημοσκόπησης της Λεβάντα Σέντερ, είναι πολύ, μα πάρα πολύ εντυπωσιακά.

Η δημοσκόπηση κάλυψε 136 πόλεις και χωριά της Ρωσσίας και πήραν μέρος 1600 άνθρωποι.

Το 66% αυτών, αυξημένο κατά 8% από πέρσι, δήλωσε ότι θα προτιμούσαν να επιστρέψει το καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ ένα 60% δήλωσε ότι είναι πεποίθησή τους ότι θα μπορούσε να αποφευχθεί –  και αυτό θα ήταν καλό –  η διάλυση της ΕΣΣΔ!


Ωρίμανση

5 Δεκεμβρίου, 2018

Η μετατροπή της κοινωνίας από φεουδαρχική σε αστική (καπιταλιστική, όπως δηλαδή είναι σήμερα π.χ. στην χώρα μας), δεν χρειάστηκε παρά να αλλάξουν θέση και στάση ίσως και … ονόματα οι παλιοί ιδιοχτήτες των μέσων παραγωγής. Ήταν σχετικά εύκολο να γίνει αυτό, διότι και λίγοι ήταν αυτοί οι ιδιοχτήτες και ακόμα πιο λίγοι αυτοί που το αποφάσισαν (να «περάσει» η οικονομία από τα φέουδα στις επιχειρήσεις), ακόμα και η τότε κοινωνία το είδε αυτό ως «μάννα εξ ουρανού» και το αποδέχτηκε άμεσα και απόλυτα.

Το αμέσως επόμενο βήμα, που είναι το «πέρασμα» σε μια άλλη, ανώτερη κοινωνία, την σοσιαλιστική  – κομμουνιστική, κατά βάση νομοτελειακό, προφανώς και είναι απείρως πιο δύσκολο και απαιτεί πολλά περισσότερα πράγματα.

Το βασικό είναι να ωριμάσει η κοινωνία για αυτό. Και αυτή η ωρίμανση, πρόκειται να είναι μια διαδικασία επίπονη, πολύχρονη, απαιτεί πολλούς ανθρώπους να αγωνίζονται νυχθημερόν για αυτό. Με σχέδιο, με βάση τις επιστημονικές ανακαλύψεις και προόδους, με στοχοπροσηλωμένη προοπτική.

Η συγκεκριμένη ωρίμανση της κοινωνίας, ούτε αυτομάτως θα γίνει, ούτε αυτοδικαίως.
Ειδικά οι όποιοι αυτοματισμοί, σε αυτήν την περίπτωση, μάλλον μόνο κακό θα κάνουν.
Έτσι, η οργάνωση, η οργανωμένη πάλη δηλαδή, είναι βασικό στοιχείο για την ομαλή και οριστική μεγάλη αυτή ιστορική αλλαγή.
Οι αλλαγές στις συνειδήσεις των ανθρώπων, δεν είναι καθόλου εύκολο να μεταβληθούν παγιωμένες επί δεκαετίες αντιλήψεις και πεποιθήσεις όπως είναι π.χ. η λεγόμενη ατομική ιδιοχτησία, απαιτεί ακόμα πιο επίπονη και επίμονη αγωνιστική διάθεση από όσους έχουν κάνει ήδη την επιλογή να παλέψουν για την Νέα Κοινωνία.

Η επανάσταση του Σπάρτακου, η Παρισινή κομμούνα, το κατόρθωμα του Λένιν και των Μπολσεβίκων, ο φωτεινός δρόμος του Τσε και του Φιντέλ και ένα σωρό άλλα αντίστοιχα παραδείγματα σε όλον τον κόσμο, μπορούν να προσφέρουν (κατά τη γνώμη μου έτσι είναι, προσφορά) με τα αρνητικά, αλλά κυρίως με τα θετικά τους, έναν πιο ασφαλή, πιο σίγουρο Δρόμο για όλους μας.

Δεν το βάζουμε κάτω. Έχουμε το δίκιο με το μέρος μας, η νίκη μας θα αποτελέσει την απελευθέρωση όλης της ανθρωπότητας, για μια Νέα Κοινωνία, την Κοινωνία της Ισότητας, της Ελευθερίας, της Τιμιότητας, της Εργασίας, της Ζωής Που Μας Αξίζει!


Ανοίγουμε πανιά …

27 Νοεμβρίου, 2018

Ανοίγουμε πανιά στον καινούργιο αιώνα, για το δίκιο του λαού, τον νέο κόσμο τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό!

Αυτό τονίστηκε σε όλους τους τόνους, ακούστηκε στα πέρατα του κόσμου μέσω των 91 αντιπροσωπειών από 73 χώρες, στην συγκλονιστική εκδήλωση στο ΣΕΦ για τα 100 χρόνια του ΚΚΕ!

Η μεγάλη, η τεράστια συμμετοχή του κόσμου της εργασίας, αποτελεί τρανή εγγύηση ότι έτσι θα γίνει, θα φροντίσουμε εμείς για αυτό.

Η ΓΗ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΚΟΚΚΙΝΗ!