Ας διαλέξουν χαραχτηρισμό …

30 Σεπτεμβρίου, 2015

«Ανανήψαντες».

«Μεταλλαγμένοι».

«Αξιολύπητα τσιράκια».

«Αξιολύπητοι παλιάτσοι».

«Είδος που σέρνεται».

«Γενίτσαροι».

«Αναγεννημένοι» και «καθαροί» από τα «μικρόβια» του «αριστερού» αντιμνημονιακού τους αμαρτήματος.

«Δηλωσίες μετανοίας».

«Γλείφτες».

«Ξεπουλημένα γουρούνια».

Αναφερόμαστε στους σύγχρονους ασπάλακες υποτακτικούς του καρού μας.
Που, τρέχουν πίσω από την «εξουσία», να μαζέψουν κανένα παραπεταμένο … κοκκαλάκι!
Να δείξουν ότι υπάρχουν …
Να πείσουν ότι «μαζί τους» είναι …

υ.γ.: Όσοι έχουν την μύγα, να … μυγιαστούν, οι άλλοι απλά να προσπεράσουν …


Η αναγκαιότητα και επικαιρότητα του Σοσιαλισμού

23 Μαρτίου, 2009

» Οι αντεπαναστατικές ανατροπές δεν αλλάζουν το χαραχτήρα της εποχής. Ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας μιας καινούργιας ανόδου του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος και μιας νέας σειράς κοινωνικών επαναστάσεων «.
(Πρόγραμμα του ΚΚΕ)

Σχόλιο: Παρά το ότι πολλοί ήταν αυτοί που προφήτεψαν το «τέλος της Ιστορίας» μετά τις ανατροπές της περιόδου του 1989-1991, η σημερινή ειδικότερα κρίση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, δείχνει ακριβώς αυτό που λέει το ΚΚΕ.
Οτι, η εποχή μας, ο χαραχτήρας της, δείχνουν το αναπόφευκτο του Σοσιαλισμού.

» Οι αγώνες που περιορίζονται να διαφυλάξουν κάποιες κατακτήσεις, παρότι είναι αναγκαίοι, δεν μπορούν να δώσουν ουσιαστικές λύσεις.
Μόνη διέξοδος και νομοτελειακή προοπτική παραμένει ο σοσιαλισμός, παρά την ήττα κατά το τέλος του 20ου αιώνα «.
(Απόφαση του 18ου Συνέδριου του ΚΚΕ, θέση 32)

Σχόλιο: Είναι απαραίτητοι οι αγώνες για πρόσκαιρη βελτίωση της ζωής της Εργατικής Τάξης ; Σαφώς ΝΑΙ ! Μόνο, που πρέπει να «ντύνονται» με την προοπτική της οριστικής λύσης. Της λύσης που θα φέρει στο προσκήνιο την ικανοποίηση όλων των δευρυμένων αναγκών του ανθρώπου. Της λύσης που μόνο η οικοδόμηση του Σοσιαλισμού, πρώτης βαθμίδας του Κομμουνισμού, θα φέρει.

» Η αναγκαιότητα του σοσιαλισμού αναδύεται από την όξυνση των αντιθέσεων του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου, του ιμπεριαλιστικού συστήματος.
Απορρέει από το γεγονός ότι στο ιμπεριαλιστικό στάδιο ανάπτυξης του καπιταλισμού, που χαρακτηρίζεται από την κυριαρχία των μονοπωλίων, έχουν ωριμάσει πλήρως οι υλικές προϋποθέσεις, που κάνουν αναγκαίο το πέρασμα σε ανώτερο κοινωνικοοικονομικό σύστημα «.
(Απόφαση του 18ου Συνέδριου του ΚΚΕ, θέση 32)

Σχόλιο: Η μεγάλη κοινωνικοποίηση της εργασίας, με την παράλληλη ιδιωποίηση των αγαθών που παράγονται με αυτήν την διαδικασία, αυτή η βασική αντίθεση του καπιταλισμού, είναι το πρώτο και βασικό στοιχείο, που οδηγεί στην αναγκαιότητα του περάσματος από το καπιταλιστικό σύστημα στον Σοσιαλισμό.
Την ίδια στιγμή, η δημιουργία ολίγων μεγάλων μονοπωλιακών επιχειρήσεων, είναι η προϋπόθεση για την ανάγκη και συγχρόνως την ευκολία για την κοινωνικοποίηση αυτών.
Ο Μαρξ, είχε ήδη πριν 160 χρόνια προβλέψει, ότι ο ίδιος ο καπιταλισμός θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την ανατροπή του !
Και ακριβώς σ΄αυτό το σημείο είμαστε σήμερα !


Απαραίτητες επεξηγήσεις

6 Νοεμβρίου, 2008

Τα παρακάτω γράφονται με αφορμή τη συζήτηση που έγινε με την σ/σα Αλέκα Παπαρήγα στην Πάτρα και δημοσιεύτηκε στον σημερινό Ριζοσπάστη.

1. Αυτός που παίρνει μέρος στον Προσυνεδριακό Διάλογο με αφορμή το 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ, το κάνει για να βοηθήσει, να διορθώσει το Κόμμα, αλλιώς απλά μένουν οι εντυπώσεις.

2. Το ΚΚΕ δεν είναι ούτε σταλινικό, ούτε μπρεζνιεφικό, ούτε κάτι άλλο. Το ΚΚΕ είναι Κομμουνιστικό Κόμμα. Τελεία και παύλα.

3. Κρίνοντας εκείνη την περίοδο (αυτήν που αποκαλείται σταλινική) βγαίνουν τα παρακάτω συμπεράσματα.
– Εκείνη την περίοδο έγινε η κολεκτιβοποίηση, τα σοβχόζ (μπορεί όχι σε γενικευμένη μορφή, όμως έγιναν).
– Νικήθηκαν οι τσιφλικάδες, οι κουλάκοι, πραγματοποιήθηκε η συμμαχία με τους μικροϊδιοκτήτες αγρότες και τη φτωχή αγροτιά.
– Προχώρησαν οι σοσιαλιστικές παραγωγικές σχέσεις.
_ Οικοδομήθηκαν οι βάσεις, λοιπόν, του σοσιαλισμού.

4. Παραπέρα, βλέποντας το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, την εποχή μετά από αυτό, λέμε: Δεν σταμάτησε να οικοδομείται ο σοσιαλισμός. Με προβλήματα ; Ναι. Με λάθη ; Ναι. Όμως συνεχίστηκε να οικοδομείται ο σοσιαλισμός, μέχρι την ανατροπή, που έφερε η περεστρόϊκα.

5. Πράγματι ο Μαρξ, ο Ένγκελς, ο Λένιν είπαν ότι η νίκη του σοσιαλισμού και το πέρασμα στον κομμουνισμό θα γίνει όταν επικρατήσει παγκόσμια ο σοσιαλισμός. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν οικοδομείται σοσιαλισμός σε μία χώρα. Η επανάσταση μπορεί να γίνει σε μία χώρα καθώς και η οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Φυσικά όσες περισσότερες χώρες προχωρούν προς αυτήν την κατεύθυνση η οικοδόμηση του σοσιαλισμού θα γίνεται ευκολότερα και καλύτερα.


Η αύξηση των Μισθών

17 Οκτωβρίου, 2008

Αγαπητοί Φίλοι, Σύντροφοι και Λοιποί,

Σήμερα, αποφάσισα να ασχοληθώ με ένα οικονομικό θέμα, γνωρίζοντας τον κίνδυνο να σας απαγοητεύσω, να πλήξετε, ακόμη και να βάλω την υπομονή σας σε σκληρή δοκιμασία.
Οι γνώσεις μου και οι εμπειρίες μου στις οικονομικές αναλύσεις είναι μικρές.
Όμως, θα το επιχειρήσω. Και κρίνετέ με με επιείκεια, σας παρακαλώ.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Τότε, που οι άνθρωποι φρόντιζαν, ο καθένας τον εαυτό του. Που έψαχναν μόνο τα απολύτως απαραίτητα για την επιβίωσή τους.
Ανάλογα λοιπόν με τις ικανότητες που είχαν ή τις «παροχές» της μητέρας – φύσης, μπόρεσαν οι άνθρωποι να ζήσουν και να πολλαπλασιαστούν.
Λίγο αργότερα, «ανακάλυψαν» τις ανταλλαγές των παραγόμενων από αυτούς αγαθών.
Έτσι, ο κτηνοτρόφος που παρήγαγε γάλα, κρέας, μαλλί, αυγά κλπ., κρατούσε αυτά που χρειαζόταν ο ίδιος και οι δικοί του και το περίσσευμα το αντάλλασσε με προϊόντα που παρήγαγε ένας αγρότης π.χ. χορταρικά, φρούτα, σιτηρά κλπ.
Στη συνέχεια, αυτοί οι δύο (ο κτηνοτρόφος και ο αγρότης), αντάλλαζαν τα αγαθά τους με έναν τεχνίτη που στο εργαστήριό του έφτιαχνε προϊόντα από ξύλο, σίδηρο, χρυσό κλπ.
Αργότερα εμφανίστηκαν και άλλα επαγγέλματα (θα τα λέγαμε σήμερα), όπως ερευνητές των καιρικών φαινομένων, μάγοι – γιατροί, δημιουργοί υφασμάτων και σκευών, κ.ά.
Σιγά σιγά διευρύνθηκαν τόσο πολύ οι ανταλλαγές των αγαθών, που χρειάστηκε να θεσπιστούν κανόνες γι΄αυτές,  π.χ.  ένα αρνί να ισοδυναμεί με ένα σακί φασόλια ή 10 αυγά με μια προσπάθεια ίασης κάποιας αρρώστειας της εποχής. Μια ξύλινη ή σιδερένια κατασκευή να ισοδυναμεί με ένα κομματάκι χρυσού ή μια … λιτανεία βροχής. «Θα σου φέρω νερό απ΄το γειτονικό ποτάμι στα χώματά σου, όμως θα μου δίνεις φρούτα για ένα διάστημα τεσσάρων φεγγαριών».
Πάμπολλα παρόμοια περιστατικά θα μπορούσε κανείς να καταγράψει, να παραθέσει.
Όλη αυτή η διαδικασία ώθησε τον άνθρωπο να ανακαλύψει τον κανόνα του «ισοδύναμου».
Μια σταθερή αξία, ένα μόνιμο προϊόν, με βάση το οποίο θα λογάριαζαν και όλα τα υπόλοιπα.
Περνάει η σκέψη από το μυαλό μου ότι το πρώτο «ισοδύναμο» καθιερώθηκε πρώτον απ΄αυτόν που το εμπνεύστηκε, δεύτερον επιλέχτηκε απ΄αυτά που παρήγαγε ή διέθετε ο ίδιος και τρίτον είχε ίδια χαραχτηριστικά και σταθερές ιδιότητες ανεξάρτητα της ποσότητας. Κάπως έτσι φτάσαμε στα μεταλλικά, ή τους πολύτιμους λίθους, ισοδύναμα.
Η ανακάλυψη των μονάδων π.χ. βάρους, μήκους, χώρων κλπ. βοήθησε στην καλύτερη περιγραφή και αποτελεσματικότητα του ισοδύναμου ανταλλαγών.
Οι αρχαιολογικές σκαπάνες ανέσυραν από τα βάθη της ιστορίας μεταλλικά (διαφόρων ειδών μετάλλου) ισοδύναμα, που ονομάστηκαν νομίσματα. Πραγματικά, δεν γνωρίζω την πραγματική ονομασία που έδωσαν οι πρώτοι … νομισματοκόποι !
Σίγουρα όμως, οι επόμενοι, τα ονομάσαν χρήμα !
Είναι γνωστό ότι ποτέ δεν ανακαλύφθηκαν αρχαία νομίσματα χάρτινα ! Όλα ήταν μεταλλικά. Φυσικά, όλα αποσύρθηκαν αργά ή γρήγορα. Μόνο ένα έμεινε αναλλοίωτο στο χρόνο, ο χρυσός. Και τούτο, γιατί εκτός των άλλων χαραχτηριστικών (ίδιο ανεξάρτητα ποσότητας, εύκολο στη μεταφορά, υψηλή αξία) διαθέτει και την παντελή απουσία αλλοίωσής του στη διάρκεια του χρόνου.

Μέχρι τώρα, περιγράφτηκε η διαδικασία ανταλλαγής προϊόντων με βάση την δεδομένη προϋπόθεση προσωπικής ιδιοχτησίας των μέσων παραγωγής (π.χ. γη, φυσικός πλούτος, γνώσεις).
Με την πάροδο του χρόνου, τον συνεχή πολλαπλασιασμό του ανθρώπινου είδους, την μείωση έως και εξαφάνιση φυσικών πλουτοπαραγωγικών πηγών κλπ., εμφανίστηκε το φαινόμενο πολλοί άνθρωποι να μην διαθέτουν πλέον δικά τους μέσα. Αντικειμενικά λοιπόν, προέκυψε η ανάγκη να αναζητείται η συνδρομή αυτών που τα διέθεταν, ώστε να επιβιώνουν οι ίδιοι μα και οι οικογένειές τους, προσφέροντας πλέον ένα καινούργιο αγαθό ή προϊόν, την εργασία τους, ή τον ίδιο τον εαυτό τους.

Παρενθετικά να πούμε, επειδή βρισκόμαστε πάλι στην αρχή αρχή της ανθρώπινης ιστορίας, ότι οι ιδιοχτήτες των μέσων παραγωγής (πως τα απόκτησαν είναι μια ακόμα θλιβερή ιστορία, μιλάμε για βία, πολέμους, εφαρμογή της αρχής του δίκου του ισχυρότερου κλπ.) βρέθηκαν στην ανάγκη να χρειάζονται την συμμετοχή στη διαδικασία παραγωγής των προϊόντων και άλλων ανθρώπων, πέραν της οικογένειάς τους. (εδώ να διευκρινήσουμε ότι όταν μιλάμε για οικογένεια εκείνων των χρόνων, μιλάμε μάλλον για … φυλή). Στις περιπτώσεις δε, που οι ιδιοχτήτες δεν εύρισκαν πρόθυμους ανθρώπους να τους εντάξουν στη δούλεψή τους, το έκαναν αυτό ακόμα και με τη βία. Με αιχμαλώτους, με αδύναμους π.χ. γυναίκες, παιδιά, με απειλές, με εκβιασμούς. Η ιστορία, βρίθει από πολέμους για εγκατάσταση φυλών ή ομάδων ή λαών σε εδάφη πλούσια σε αγαθά.

Όμως, πλατιάσαμε, ας επανέλθουμε.
Σ΄αυτό ακριβώς το σημείο, της εθελοντικής ή ακόμα και με τη βία εργασίας ή προσωπικής προσφοράς, προέκυψε, η ανάγκη ενός νέου ανταλλάξιμου προϊόντος, η ανταμοιβή της. Στα πρώτα χρόνια φυσικά, η ανταμοιβή αυτή ήταν στοιχειώδης. Ένα κατάλλυμα, λίγη τροφή και νερό, ίσως μια υποτυπώδης προστασία.
Κάπως έτσι, δημιουργήθηκε το πρώτο προλεταριάτο !
Σκάβοι, οδαλίσκες, εργάτες που δούλευαν ασταμάτητα.
Κάπως έτσι, δημιουργήθηκαν και οι πρώτοι καπιταλιστές !
Εκμεταλλευτές, φονιάδες, βιαστές του νου και του σώματος.
Και, ως ήτο φυσικόν, και οι πρώτοι οπορτουνιστές και ρεφορμιστές !
Άνθρωποι των αφεντικών, ρουφιάνοι, απογοητευμένοι, συμβιβασμένοι, άβουλοι, άνθρωποι του «σφάξε με αγά μου, ν΄αγιάσω», ή άνθρωποι του «πέσε πίτα, να σε φάω» στην καλύτερη περίπτωση.

Βέβαια, επειδή στην πορεία της ενδυνάμωσης του ανθρώπινου είδους, μας προέκυψε και η απληστία – άλλο βασικό ανθρώπινο χαραχτηριστικό -, ο Θεός ή όπως αλλιώς μπορεί να ονομαστεί κάτι υπεράνω της γης, αντίκρυσε έκπληκτος τον έναν ιδιοχτήτη μέσων παραγωγής να επιτίθεται με μανία στον άλλον, απλά και μόνο για να διπλασιάσει το βιος του. Και ως αχόρτογος ων, λες και το αίμα που έρρεε να τον … αφιόνιζε, να επιτίθεται και σε άλλον και σε άλλον … ασταμάτητα, ακούραστα, λες και ήθελε να μείνει … μόνος του πάνω στη γη !
Η «διαδικασία» αυτή έφερε δύο τραγικά για την ανθρωπότητα αποτελέσματα. Από τη μία, να μικρύνει δραματικά ο αριθμός των ιδιοχτητών και από την άλλη να υπερμεγενθυθεί ο αριθμός των … «προλεταρίων».
Προέκυψε έτσι, η ανάγκη, για τον ιδιοχτήτη, να έχει πάρα πολλούς ανθρώπους στη δούλεψή του, με συνέπεια ο έλεγχός τους να μοιάζει αδύνατος. Συγχρόνως, οι εργάτες (καθώς και οι άλλοι) μέσα στη μαζικοποίησή τους είδαν ότι μπορούν να προβάλλουν αιτήματα (σ΄αυτό συνέβαλλαν και οι πρώτοι εργάτες που συνειδητοποίησαν τη δύναμή τους π.χ. Σπάρτακος).
Έπειτα από σειρά επαναστάσεων, εξεγέρσεων, λουτρών αίματος κλπ., αναγκάστηκαν οι ιδιοχτήτες των μέσων παραγωγής να υποχωρήσουν και να κάνουν δεκτά τα πρώτα  αιτήματα των εργατών.
Καλύτερα καταλλύματα, περισσότερη τροφή, καθαρό νερό, ρούχα, περισσότερος σεβασμός στις γυναίκες και τα παιδιά των εργατών.
Όλα αυτά, φυσικά, πολύ πίσω από την πραγματική αποτίμηση και ανταμοιβή της εργασίας (θα μπορούσε να πει κανείς ότι ούτε και μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει αυτό).
Σιγά σιγά και για πρακτικούς λόγους («υποχρέωση» του ιδιοχτήτη – αφεντικού προσφορών καταλλυμάτων, τροφίμων, άλλων υπηρεσιών προς τους εργάτες) αποφασίστηκε – ειλικρινά δν γνωρίζω πότε ακριβώς και από ποιους, ας με συγχωρέσετε – και θεσπίστηκε η χορήγηση χρηματικού ισοδύναμου της προσφερόμενης εργασίας.
Με αυτό, οι εργάτες (σιγά σιγά είχε ήδη αρχίσει και η εξάλλειψη των σκάβων κλπ.) κάλυπταν τις βασικές ανάγκες επιβίωσης (όχι πάντα).
Αργότερα, εκτός από την κάλυψη των βασικών αναγκών (στέγη, τροφή, νερό, ένδυση), ένα μικρό μέρος του ισοδύναμου της προσφερόμενης εργασίας (μάλλον τότε περίπου πρέπει να «εφευρέθηκε» η έννοια του μισθού – και η λέξη, φυσικά) πήγαινε και αλλού π.χ. για διασκέδαση, υπηρεσίες π.χ. υγείας κλπ.
Φυσικά, τίποτα από τα παραπάνω δεν «χαρίστηκε», αλλά καταχτήθηκε μέσα από αιματηρούς αγώνες.
Στο σημείο αυτό, πρέπει να τονιστεί, ότι η χορήγηση του χρηματικού ισοδύναμου της εργασίας, ήταν στην απόλυτη ευχέρεια, διάθεση και θέληση του ιδιοχτήτη – αφεντικού π.χ. κάποιος ιδιοχτήτης το έδινε με βάση τις ώρες εργασίας, άλλος με βάση την ποιότητα ή τον όγκο του αποτελέσματος της δουλειάς του εργάτη, ή και με την ποσότητα του παραγόμενου προϊόντος. Επίσης διέφερε από τόπο σε τόπο κλπ.

Τώρα, να μου επιτραπεί, με τον κίνδυνο ήδη να έχω κουράσει τον αναγνώστη μου, να παραθέσω ένα παράδειγμα ως εισαγωγή για το τελευταίο τμήμα αυτού του, ας μου επιτραπεί να το ονομάσω έτσι, πονήματος. Στην περίπτωση δε που είμαι άστοχος σ΄αυτό, παρακαλώ να με συγχωρήσετε.
Παίρνω ως υπόθεση εργασίας, μα και ως δεδομένο, τα εξής:
Βρισκόμαστε σε μια παλαιά εποχή, σ΄ένα φανταστικό τόπο, όπου συναντούμε έναν από τους ιδιοχτήτες μέσων παραγωγής, τον Σλημ (αυθαίρετο όνομα). Ο Σλημ λοιπόν, διαθέτει ένα κτήμα 10.000 σημερινών στρεμμάτων, στο οποίο υπάρχουν 100.000 ελαιόδεντρα  ποτιστικά. Κάθε χρόνο (εμείς εδώ θα αναφερθούμε σε έναν) παράγονται 1.000.000 κιλά ελιές, που απ΄αυτές στο ελαιοτριβείο που διαθέτει παράγονται 10.000 τενεκέδες λάδι, που τους πουλάει προς 100 Μες (αυθαίρετο χρηματικό ισοδύναμο). Άρα, ο ιδιοχτήτης «μας», βγάζει  1.000.000 Μες τον χρόνο, από την εκμετάλλευση του κτήματός του.
Αν ο Σλημ δούλευε μόνος του το κτήμα, δεδομένου ότι το κόστος παραγωγής είναι μηδενικό – οι ελιές θέλουν μόνο νερό και αυτό υπάρχει άφθονο στο κτήμα, η δε μετατροπή της ελιάς σε λάδι γίνεται χειροκίνητα – θα έβγαζε κέρδος 1.000.000 Μες το χρόνο. Φυσικά, ένας άνθρωπος μόνος του, είναι αδύνατον να φέρει σε πέρας, ένα τόσο μεγάλο έργο, όπως αυτό που ήδη περιγράφτηκε.
Έτσι και ο Σλημ λοιπόν, αναγκάσθηκε να σκεφτεί καλά, να ρωτήσει και αλλού και στο τέλος να αποφασίσει να ζητήσει και από άλλους ανθρώπους να τον βοηθήσουν στην παραγωγή του λαδιού.
Η τελική του απόφαση ήταν να προσλάβει 200 εργάτες που να δουλεύουν στο κτήμα του όλο τον χρόνο και 1.000 εργάτες μόνο για το μάζεμα του καρπού και την μεταφορά του στο ελαιοτριβείο. Το χρηματικό ισοδύναμο για την εργασία τους (σήμερα θα λέγαμε: ο μισθός) ήταν 500 Μες το χρόνο για τους «μόνιμους» και 100 Μες για τους «έκτακτους». Δηλαδή, 200 Χ 500 = 100.000 Μες για τους πρώτους και 1.000 Χ 100 = 100.000 Μες για τους δεύτερους, συνολικό λοιπόν εργατικό κόστος 200.000 Μες και άρα τελικό κέρδος για τον Σλημ 800.000 Μες ή το 80% των συνολικών εσόδων.
Οι «μόνιμοι» εργάτες του Σλήμ, κερδίζουν 100.000 Μες ή το 10% των συνολικών εσόδων, το ίδιο και οι «έκτακτοι», ενώ ο κάθε ένας «μόνιμος» εργάτης κερδίζει μόλις το 0,05% και ο «έκτακτος» το … 0,01% !
Έχω την γνώμη ότι ο καθένας αντιλαμβάνεται το πόσο άδικο σχεδόν βάρβαρο είναι το παραπάνω περιγραφόμενο σύστημα: εργασία – παραγωγή – κέρδος – απόδοση. Ο ένας (ιδιοχτήτης) παίρνει το 80% του κέρδους, ο άλλος (εργάτης) το 0,05% ή το 0,01% !
Εδώ να σημειώσουμε ακόμα και το τι ακριβώς προσφέρει ο ένας και τι ο άλλος ! Θα είναι υπερβολή να καταθέσω την άποψη ότι ο μεν ιδιοχτήτης … κοιτάει, ο δε εργάτης χύνει τον ιδρώτα του ποτάμι;

Παρόμοια κτήματα με του Σλημ (με διάφορα βέβαια παραγόμενα προϊόντα), δίπλα του ή λίγο παραπέρα ή … αρκετά παραπέρα, βρίσκουμε αρκετά, σε μια περιοχή όπου ζούν πάνω από 10.000 μικρές οικογένειες (η περιγραφή, φυσικά, αυθαίρετη ή εργασίας).
Λίγοι σχετικά οι ιδιοχτήτες, μπόρεσαν και «τα βρήκαν», να δίνουν στους εργάτες τα ίδια χρηματικά ισοδύναμα (τους ίδιους δηλαδή μισθούς ανά μονάδα χρόνου εργασίας), να έχουν σταθερές τιμές στα παραγόμενα προϊόντα σε μια εκ των προτέρων καθορισμένη ισοδυναμία μεταξύ των διαφορετικών παραγόμενων αγαθών.
Έτσι, ο Σλημ, πουλούσε άνετα το προϊόν του και όλα ήταν μια χαρά. Οι εργάτες ευχαριστημένοι και ο κάθε Σλημ μάζευε και συσσώρευε τα κέρδη του.
Παρένθεση: Ίσως τότε πέρασε και η σκέψη της ίδρυσης μιας Τράπεζας, που να φυλάει τα κέρδη.
Ξαφνικά, ο Σλημ «μας», κάτι έπαθε !
Σαν να τον τσίμπησε … μύγα, ξύπνησε ένα πρωί και αποφάσισε να αυξήσει την τιμή του λαδιού του από 100 Μες τον τενεκέ σε 120 Μες !
Δηλαδή, κατά 20% !
Το παίρνουν μυρωδιά και οι άλλοι ιδιοχτήτες γύρω του και εν χορώ αρχίζουν τις αυξήσεις, 10% ο ένας, 20% ο άλλος, 30% ο τρίτος, κ.ο.κ.  !
Ο καθένας αντιλαμβάνεται τι επακολούθησε !
Αναταραχή, φωνές, φασαρίες, ένας χαμός !
Οι ιδιοχτήτες να χαμογελούν κρυφά, ικανοποιημένοι για τις επιλογές τους, προσδοκώντας σε μεγαλύτερα κέρδη, οι εργάτες όμως είναι αγανακτισμένοι γιατί  βλέπουν να χάνουν τη γη κάτω απ΄τα πόδια τους.
Οι αντιδράσεις πολλές και ποικίλλες, τα δανεικά ο ένας απ΄τον άλλον σε ημερήσια διάταξη, εξαέρωση κάθε χρηματικού αποθέματος, αδειάζουν οι τσέπες και τελικά …
Τελικά, δραματική μείωση αγοράς μη αναγκαίων προϊόντων, άρνηση εξόφλησης αγορών, λιγότερες αγορές των βασικών αγαθών.
Ποιο τελικό αποτέλεσμα ;
Κάποιος ιδιοχτήτης, λίγο παραπέρα απ΄ τον Σλημ, παρατάει το κτήμα του και διώχνει όλους τους εργάτες !
Ενώ, κι άλλοι σκέφτονται το ίδιο !
Πανικός !
Μαζεύονται δυο δυο, τρεις τρεις, ή και περισσότεροι, ψάχνοντας ματαίως μια λύση.
Που να την βρουν όμως !
Δεν υπάρχει !
Δεν περνάει απ΄το μυαλό τους !
Ένα μυαλό που έμαθε μόνο να σκέφτεται το κέρδος, το κέρδος, το κέρδος !

Αγαπητοί Φίλοι,
Μέχρις εδώ γνωρίζω την ιστορία που σας διηγήθηκα.
Δεν ξέρω τι έγινε παρακάτω.
Φαντάζομαι όμως :
Ή καμιά βίαιη καταστολή των εργατικών αντιδράσεων, ή κανένας πόλεμος ώστε και οι ιδιοχτήτες να λιγοστεύσουν και οι εργάτες να βάλουν τα κεφάλια «μέσα», ή καμιά ομάδα ιδιοχτητών από άλλη μακρινή περιοχή να πήγε και να τους «αγόρασε» ή να τους «έσωσε».
Υπάρχει και μια άλλη βέβαια λύση, που μπορεί να δόθηκε.
Έγινε αύξηση των χρηματικών ισοδυνάμων (αύξηση μισθού θα λέγαμε σήμερα) προς τους εργάτες σε ένα ικανοποιητικό ποσοστό π.χ. 15%  – σίγουρα πάντως κάτω από τα προσδοκόμενα κέρδη.
Και όλα καλά !
Λύθηκε το πρόβλημα ! Προς το παρόν, τουλάχιστον !

Μέχρι να δοθεί η οριστική λύση.
Να περάσει από το μυαλό των εργατών (όλων των εργατών) η σκέψη να πάρουν τα κτήματα και τα άλλα μέσα παραγωγής στα χέρια τους !
Προφανώς δεν έγινε κάτι τέτοιο, δυστυχώς !
Γιατί αν γινόταν, σήμερα ο κόσμος θα ήταν αλλιώτικος, πιο δίκαιος, πιο καλός, πιο ειρηνικός, πιο ανθρώπινος !

Δεν γνωρίζω αν κάποιος από τους αναγνώστες του μπλογκ μου είχε την σπάνια υπομονή να διαβάσει μέχρι τέλους τούτο το μάλλον ακαλώπιστο άρθρο, όποιος όμως πραγμάτωσε αυτόν τον άθλο – γιατί περί άθλου ασφαλώς θα πρόκειται – τον παρακαλώ θερμά να καταθέσει τις απόψεις και τις σκέψεις που του γεννήθηκαν, με θάρρος και σιγουριά ότι θα βρουν την απόλυτη αποδοχή μου, ακόμα κι αν διαφωνήσω μ΄αυτές.