Η χούντα του ΄67.

Απρίλιος 21, 2017

Η στρατιωτική δικτατορία, η χούντα όπως την ξέρουμε, που επεβλήθηκε τον Απρίλη του 1967 στην Ελλάδα, από μια ομάδα αξιωματικών του στρατού και την απόλυτη στήριξη – αν όχι την υποβοήθηση – των ΕΠΑ, του ΝΑΤΟ και χωρών της ΕΟΚ, δεν ήταν τίποτα άλλο, παρά μια άλλη έκφραση της (πραγματικής) εξουσίας του κεφαλαίου.

Δηλαδή, μια μορφή της δικτατορίας του κεφαλαίου, μία άλλη μορφή άσκησης της καπιταλιστικής εξουσίας σε σχέση με τη μορφή που αντικατέστησε και τη μορφή που τη διαδέχτηκε – αυτήν της λεγόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Έτσι, πολύ συνοπτικά, αν θέλουμε να συγκρίνουμε τις δύο αυτές μορφές άσκησης της κυβερνητικής εξουσίας (από τη μία η χούντα και από την άλλη η κοινοβουλευτική κυβέρνηση), όσον αφορά το ποια συμφέροντα εξυπηρετεί και πως αντιμετωπίζονται οι διάφορες τάξεις, θα δούμε ότι:

— Ταυτίζονται (τα δύο ας πούμε συστήματα εξουσίας) απόλυτα στο πως βλέπουν, πως υπηρετούν το μεγάλο κεφάλαιο.
Κυρίως το εφοπλιστικό και το τραπεζικό.
Οι όποιες διαφορές (π.χ. είναι γνωστό ότι υπάρχουν διαφορές στην αντιμετώπιση παλιών λεγόμενων «τζακιών» και δημιουργία νέων) σε επιμέρους κατηγορίες καπιταλιστικών λεγόμενων αναδιαρθρώσεων, προώθησης ή μη συγκεκριμένων κλάδων, που έχει να κάνει με την κερδοφορία αυτών τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, δεν αλλάζει τον χαρακτήρα της διαχείρισης της εξουσίας.

— Εκεί που θα δούμε πραγματικές διαφορές, είναι στην αντιμετώπιση του λεγόμενου λαϊκου παράγοντα, των εργαζομένων, της εργατικής και της αγροτικής τάξης, των μικρομεσαίων.
Φυσικά, ο προσεταιρισμός τμημάτων της φτωχολογιά, είναι αναπόσπαστο στοιχείο και των δύο εξουσιών, αλλάζει ο τρόπος και τα μέσα που επιχειρήται αυτός.
Στη χούντα, τη στρατιωτική δικατορία, επιλέγεται η τρομοκρατία και ο εκφοβισμός του κόσμου, με τον χωροφύλακα, τον στρατιωτικό μηχανισμό – στα χρόνια της εφτάχρονης δικτατορίας για όποιον τα έζησε, δεν έκανες βήμα χωρίς να νιώθεις πίσω σου την ανάσα του χωροφύλακα, δεν τολμούσες ούτε καν να κοιτάξεις αξιωματικού του στρατού χωρίς τον κίνδυνο να συλληφθείς!
Στη χούντα, καταργούνται οι κάθε είδους πολιτικές συζητήσεις, συναθροίσεις, φυσικά εκλογικές διαδικασίες και τα … ρέστα.
Ο βασικός λόγος για τα παραπάνω, είναι να χτυπηθεί αλύπητα το εργατικό κίνημα, άλλωστε στην ουσία απαγορεύεται κάθε είδους συνδικαλιστικής δράσης – εκτός εκείνης των εγκάθετων, γιατί πάντα θα υπάρχουν και οι προδότες.
Φυσικά δεν μιλάμε για απεργίες, διαδηλώσεις και άλλα τέτοια, που φαίρνουν εμπόδια στην κερδοφορία του κεφαλαίου όπως π.χ. οι απεργίες στους καταπέλτες των πλοίων, που όμως και η λεγόμενη «δημοκρατία» απαγορεύει και επιστρατεύει άμα λάχει!
Επίσης, η χούντα, ως η ακραία μορφή της εξουσίας του κεφαλαίου, ώστε αυτό (το κεφάλαιο δηλαδή) να μην έχει εμπόδια στα πόδια του, για να κερδοφορεί απρόσκοπτα, να κάνει τις διακρατικές ή άλλες συμφωνίες ανεμπόδιστα, δεν διστάζει να φτάσει στον πιο χυδαίο αντικομμουνισμό, στις φυλακίσεις αγωνιστών, στην εξορία όποιων της αντιστέκονται, ακόμα και φίλα προσκείμενων σ΄αυτήν!

Μια χούντα στις μέρες μας, το μόνο … παραπανίσιο που θα έκανε, θα ήταν το απόλυτο χτύπημα κάθε είδους, κάθε μορφής αντίστασης στην πολιτική που χαράζουν και ασκούν από κοινού, οι αστικές κυβερνήσεις της χώρα μας με του λεγόμενους θεσμούς.

Επίσης, όπως συμβαίνει και με τα κοινοβουλευτικά κυβερνητικά κόμματα, θα είχε και η χούντα τον λεγόμενο «κυβερνητικό, κομματικό στρατό» της!

Θα είχε απαγορέψει τα κόμματα – στην ουσία αυτό θα γινόταν για την απαγόρευση της ύπαρξης και της δράσης του ΚΚΕ!
(τα άλλα κόμματα, … έρχονται και … παρέρχονται)

Σημ.: Για όποιον πραγματικά θέλει να μάθει τι έγινε την περίοδο της δικατορίας, από το 1967 μέχρι την λεγόμενη μεταπολίτευση, ας διαβάσει το βιβλίο του Γ. Κάτρη «Η γέννηση του νεοφασισμού στην Ελλάδα».