Απίθανη προσαρμοστικότητα

26 Ιουνίου, 2016

Από άρθρο του Ν. Μπογιόπουλου, στον ημερόδρομο:

Ο κ. Πρετεντέρης ανήμερα του δημοψηφίσματος στη Βρετανία συνέγραψε ένα εμβριθές άρθρο στα «Νέα» για να διαδηλώσει την πίστη του στην ανάγκη παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ.

Στα θετικά των εν γένει ελληνοβρετανικών σχέσεων που τον έκαναν ως Έλληνα πατριώτη να επιζητά το Bremain, ο κ. Πρετεντέρης συμπεριέλαβε κι αυτά:

«(…) στους Άγγλους – έγραψε – χρωστάμε και μερικές χάρες. Από τον Μπάιρον έως τον Λόιδ Τζορτζ και τον τεράστιο Ουίνστον. Από το Ναυαρίνο και το Ελ Αλαμέιν έως τον Δεκέμβρη του ’44».

Ήταν τότε, το Δεκέμβρη του ’44, που οι Εγγλέζοι κατέλαβαν ακόμα και τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, χτυπώντας με όλμους και πολυβόλα τον ΕΛΑΣ από τον Παρθενώνα…

Είναι πρόδηλο ότι ο αντικομμουνισμός του κυρίου Πρετεντέρη έχει προσαρμόσει τον πατριωτισμό του σε τέτοιο βαθμό, ώστε όχι μόνο να αντέχει και να αποδέχεται αλλά και να επικροτεί την παρουσία ξένου στρατού κατοχής το 1944 στην πατρίδα μας.

Άραγε, μετά τον πατριωτισμό του, θα μπορέσει να προσαρμόσει και τον φιλοευρωπαϊσμό του, στα αντίθετα με τις επιθυμίες του δεδομένα που προκάλεσε το βρετανικό δημοψήφισμα; 

Το πιθανότερο είναι να το καταφέρει.
Ιδίως αν ισχύει εκείνο που διαβάσαμε στον «Ριζοσπάστη» πως έγραψε γι’ αυτόν κάποτε ο μακαρίτης Βασίλης Ραφαηλίδης.
Ότι, δηλαδή, «ο Ι. Κ. Πρετεντέρης έχει μια απίθανη προσαρμοστικότητα.

Προσαρμόζεται ακόμα και μέσα στα σκατά»…

 


Η Μάχη της Κοκκινιάς

4 Μαρτίου, 2015

Το άρθρο, αναφέρεται στην Μάχη της Κοκκινιάς, μεταξύ των δυνάμεων του ΕΛΑΣ από τη μία πλευρά και των Γερμανών κατακτητών και των ντόπιων συνεργατών τους από την άλλη.

Στις 4/3/1944  χωροφύλακες και ταγματασφαλίτες προσπαθούν να εισβάλουν από δυο διαφορετικά σημεία στην πόλη, αλλά μετά από πολύωρες συγκρούσεις αναχαιτίζονται από τους αγωνιστές του ΕΛΑΣ.

Την επόμενη μέρα, οι Κοκκινιώτες απαντούν με μεγαλειώδες συλλαλητήριο κατά της τρομοκρατίας στην πλατεία του Αγίου Νικολάου.

Παράλληλα απαιτούν συσσίτιο για τα παιδιά.
Στο τέλος του συλλαλητηρίου η πόλη δέχεται πολυμέτωπη επιδρομή, για να καταλήξει – μετά από αιματηρές μάχες – στην οπισθοχώρηση των Γερμανών και των ντόπιων συνεργατών τους.

Στις 6/3 κηρύσσεται πανεργατική απεργία στον Πειραιά.
Η πόλη δέχεται  σχεδιασμένη επιδρομή, που καταλήγει – μετά την αιματοχυσία – σε άτακτη φυγή των φασιστών.

Στις 7/3 οι επιθέσεις των Γερμανών εντείνονται.
Ο πολιορκητικός κλοιός στενεύει ασφυκτικά γύρω απ’ την πόλη.
Τα ξημερώματα εντοπίζονται γερμανοτσολιάδες στην οδό Θηβών.
Η σάλπιγγα του ΕΛΑΣ σημαίνει στις 6.00 γενική επίθεση του λαϊκού στρατού.
Γίνονται μάχες σώμα με σώμα για την κατάληψη του κάθε δρόμου.
Μέχρι τις 11.00 η αντίσταση του ΕΛΑΣ έχει καμφθεί, λόγω της έλλειψης πυρομαχικών.
Τότε παίρνεται  απόφαση για γενική αντεπίθεση με όσα πυρομαχικά έχουν απομείνει και δίνεται εντολή – αν χρειαστεί – να δοθεί μάχη με τις πέτρες ή με τα χέρια.
Ο ανεφοδιασμός από τις γύρω περιοχές είναι αδύνατος, αφού η Κοκκινιά κυκλώνεται από – περίπου – 1.800 ναζί. Οι Γερμανοί διανυκτερεύουν  στην πόλη.

Το πρωί της 8/3 οι ταγματασφαλίτες εκτελούν τους συλληφθέντες της 5ης Μάρτη 1944 στην πλατεία των Αγίων Αναργύρων.
Αργά το απόγευμα οι ναζί αποχωρούν από την Κοκκινιά με την κουστωδία τους, μεταφέροντας 300 αιχμάλωτους στο Χαϊδάρι.
Ο λαός ανασαίνει προσωρινά με την αποχώρηση του κατακτητή κι εξακολουθεί τον αγώνα ως το επόμενο μεγάλο χτύπημα, το περιβόητο μπλόκο της πόλης που πραγματοποιήθηκε 5 μήνες αργότερα, στις 17/8/1944.