Υπάρχουν αιτίες και ένοχοι …

2 Μαρτίου, 2020

«Η κατάσταση που δημιουργείται στον Έβρο και τα νησιά έχει αιτίες και ενόχους.
Είναι αποτέλεσμα των πολέμων, της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, της φτώχειας, αλλά και των γεωπολιτικών παιχνιδιών που παίζονται στις πλάτες των προσφύγων και μεταναστών.
Έχουν μεγάλες ευθύνες διαχρονικά οι ελληνικές κυβερνήσεις που στηρίζουν την συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας, συμμετέχουν στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. ΝΑΤΟ – ΗΠΑ – ΕΕ ενθαρρύνουν την Τουρκία στην εισβολή της στη Συρία, καθημερινά ολοένα και περισσότερο εμπλέκεται η χώρα μας σε επικίνδυνες καταστάσεις.

Καταδικάζουμε απερίφραστα κάθε ακραία, ρατσιστική και φασιστική φωνή που είτε μέσω διαδικτύου, είτε στην ολιγάριθμη συγκέντρωση που φώναζαν εμετικά συνθήματα προσπαθούν για ακόμα μια φορά να βγάλουν λάδι τους ενόχους και να συμβάλλουν σε σκηνικά προβοκάτσιας.
Καλούμε το λαό της περιοχής να απομονώσει τέτοιες φωνές και να επαγρυπνεί.

Να δυναμώσει τώρα ο αγώνας με ανυπακοή στα ευρωατλαντικά σχέδια που από τη μία διαλύουν χώρες και ξεριζώνουν λαούς και από την άλλη εγκλωβίζουν πρόσφυγες σε νησιά και σύνορα.
Τώρα να ασκηθεί η μέγιστη δυνατή πίεση και με κάθε τρόπο στην ΕΕ, για να μεταβούν οι πρόσφυγες στις χώρες προορισμού τους, για να υπάρξει δίκαιη κατανομή προσφύγων, κόντρα στο “Δουβλίνο” και τη συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας που έχει χρεοκοπήσει παταγωδώς».
Επιτροπή Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης του ΚΚΕ

 

 


ΚΚΕ ψηφίζει …

14 Ιανουαρίου, 2015

– Αυτός που δεν φοβάται

– Αυτός που σπάει τις αυταπάτες

– Αυτός που έχει ψηλά το κεφάλι, που δεν προσκυνάει

– Αυτός που οργανώνεται και παλεύει

– Αυτός που νιώθει επαναστατικά αισιόδοξος και υπερήφανος

– Αυτός που «πατάει» στην αγωνιστική Ιστορία του Ελληνικού λαού

– Αυτός που οι αγώνες είναι τρόπος ζωής

– Αυτός που αγαπάει τη ζωή

– Αυτός που αγαπάει τη χώρα του και τα παιδιά του

Ναι, αυτός, ψηφίζει ΚΚΕ !

Οι άλλοι, …

 

 


Μερικές αλήθειες για το χρέος

10 Δεκεμβρίου, 2010

Επειδή πραγματικά μας έχουν πρήξει με το χρέος, ειδικά τα κάθε λογής παπαγαλάκια, ας πούμε μερικές αλήθειες γι΄αυτό.
Το χρέος, λοιπόν, οφείλεται στις παρακάτω αιτίες:

– Στις παροχές με τη μορφή κινήτρων και φοροαπαλλαγών, από όλες τις κυβερνήσεις προς το μεγάλο κεφάλαιο. Τα γνωστά θαλασσοδάνεια στους εφοπλιστές και τους βιομήχανους.

– Στο κόστος από την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, κυρίως στην μετεξέλιξή της ΕΕ, στο ευρώ. Κόστος που έχει να κάνει με την συρρίκνωση της βιομηχανικής παραγωγής (βλέπε σχετικές Οδηγίες ή Ντιρεκτίβες της ΕΟΚ – ΕΕ), το ξεκλήρισμα της αγροτικής παραγωγής με τις λεγόμενες «αγραναπαύσεις» και τις μειώσεις παραγωγής, την απελευθέρωση (βλέπε ασύδωτης) εξαγωγής κεφαλαίων, την αναγόρευση της ελεύθερης αγοράς σε … θεό, στον λεγόμενο ανταγωνισμό.

– Στην δυσβάσταχτη αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, όχι για την άμυνα και την υπεράσπιση της χώρας, αλλά για την συμμετοχή μας στους τυχωδιοκτικούς προσανατολισμούς του ΝΑΤΟ και των άλλων ιμπεριαλιστικών οργανισμών. 

– Στο τεράστιο κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων, που ποτέ δεν μάθαμε το ακριβές ύψος του. Μην πούμε ότι τελικά ό,τι μάτωσε κυριολεκτικά η χώρα, ο λαός μας, για να φτιαχτεί, έχει αφεθεί στην τύχη του.

Φαίνεται, λοιπόν, πεντακάθαρα, ότι το χρέος της Ελλάδας  – έτσι όπως το εμφανίζουν οι κυβερνήσεις και οι συνεργάτες τους – ΔΕΝ είναι καθόλου χρέος της Ελλάδας !
Είναι χρέος του μεγάλου κεφαλαίου και των υπηρετών του.
Είναι χρέος των εφοπλιστών, των βιομηχάνων, των μεγάλων κατασκευαστικών εταιρειών, των μεγαλοκαναλαρχών, των τραπεζιτών !
Μιας χούφτας ανθρώπων δηλαδή, που επειδή κατέχουν το χρήμα, έχουν καταφέρει  και έχουν φέρει κοντά τους «πρόθυμους» να τους υπηρετούν παριστάνοντας τους «πολιτικούς», όπως είδαμε και σήμερα να συμβαίνει στη Βουλή.
«Πρόθυμους» που αποτελούνται από ΠΑ»ΣΟ»Κ, Ν.Δ., ΔΗ.ΣΥ., ΛΑ.Ο.Σ., ΣΥΡΙΖΑ – με άλλα λόγια δεξιοί, … «αριστεροί» και … κεντρώοι – και που ως γνήσιοι γυμνοσάλιαγκες της πολιτικής, όριθιοι διαγκωνίζονταν ποιος θα κάνει την πιο … καλή (σ.σ.: χα, χα, χα) ερώτηση στον … δεύτερο πρωθυπουργό της χώρας μετά τον τοκογλύφο ! 
Ξεφτίλες !

Όμως, να είναι όλοι σίγουροι, ο Λαός μας δεν είπε ακόμα την τελευταία του λέξη !
Κι όταν την πει …


Ο ρεβιζιονισμός

7 Δεκεμβρίου, 2008

Ανασκαλεύοντας τις αιτίες για την ανατροπή του Σοσιαλισμού, σε σχέση με εσωτερικούς αλλά και εξωτερικούς παράγοντες, διαπιστώνεται μια βασική αιτία, η άμβλυνση έως και διαστρέβλωση των Μαρξιστικών Αρχών, των κομμουνιστικών σχέσεων στην παραγωγή και την κατανομή.


Πως όμως φτάσαμε σ΄αυτό το γεγονός ;

Χωρίς να αναφερθώ στις αφετηρίες ή στους λόγους γι αυτό, μένω στη διαπίστωση ότι από ένα ιστορικά χρονικό σημείο και μετά πήρε μεγάλες διαστάσεις ο ρεβιζιονισμός.

Αυθαίρετα βαφτίζω και αναφέρομαι, στα «παιδιά» του, τον οπορτουνισμό και τον ρεφορμισμό.

 

Η ανάπτυξη και η ενίσχυση ρεφορμιστικών και οπορτουνιστικών τάσεων, ρευμάτων ή δυνάμεων – όπως κι αν το πούμε – έχει κατά τη γνώμη μου δύο βασικά χαραχτηριστικά.


Την ποσοτική και την ποιοτική !

 

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονιστεί ότι ο βασικός στόχος του ρεβιζιονισμού (συν τον ρεφορμισμό, συν τον οπορτουνισμό) είναι η ιδεολογική υπονόμευση, παράλληλα δε με άλλες δραστηριότητες, καταλήγει στη συστηματική διάβρωση των βασικών αξιών του Σοσιαλισμού.

Τα παραδείγματα της πλήρους αλλοίωσης έως την ανοιχτή σύμπλευση με τον ιμπεριαλισμό, του Ιρακινού και του Μολδαβικού Κομμουνιστικού Κόμματος, είναι ένα ξεκάθαρο δείγμα του που μπορεί να φτάσει ο ρεβιζιονισμός.

 

Ένα άλλο ζήτημα που μένει ανοιχτό είναι ότι πρόσωπα ή ομάδες που διακατέχονται από οπορτουνιστικές ή ρεφορμιστικές απόψεις για να πετύχουν τους στόχους τους χρειάζεται η οργανωτική συγκρότηση, η φράξια, που όμως δεν αρκεί να έχει τοπικά χαραχτηριστικά, αλλά της είναι απαραίτητη η διεθνής ιμπεριαλιστική «βοήθεια».

 

Η δράση μιας τέτοιας φράξιας παίρνει τελικά τα χαραχτηριστικά της δουλειάς μιας εξωθεσμικής οργάνωσης.

Άνθρωποί της, αναρριχώνται σε θέσεις – κλειδιά στην οικονομία, στη διοίκηση, στις δομές της εξουσίας.

Για να το πετύχουν αυτό, κρύβουν τις πραγματικές προθέσεις τους, κινούνται συνωμοτικά, δουλεύουν συστηματικά στη κατεύθυνση προώθησης και αποδοχής ρεβιζιονιστικών θέσεων.

Η ανικανότητα στελεχών, η απειρία άλλων, η οίηση κομματικών μελών που βρίσκονται ψηλά στην ιεραρχία του κόμματος, είναι η «μαγιά» για να δράσουν οι ρεβιζιονιστές.

Με βάση σχεδιασμένη δράση, που περιγράφτηκε παραπάνω, φτάνουμε στο πρώτο χαραχτηριστικό, την ποσοτική ανάπτυξη των οπορτουνιστών και των ρεφορμιστών.

 

Μόλις φτάνουν σε ικανό αριθμό (ποσοτικό χαραχτηριστικό) μπορούν πλέον να δρουν πιο οργανωμένα, να προωθούν διασπάσεις, να δημιουργούν νέους οργανισμούς πολιτικούς ή κοινωνικούς, ακόμα και κομματικούς.

Έτσι, τους είναι πιο εύκολο να συνεχίζουν την υπονομευτική τους δράση, εκδίδοντας περιοδικά, εφημερίδες, άλλα έντυπα, να θεσπίζουν «φόρουμ διαλόγου», να προωθούν τοπικές ή και διεθνείς διασκέψεις για δήθεν ανταλλαγή απόψεων, που όμως στοχεύουν σε ένα και μόνο πράγμα: Την διάλυση του Κομμουνιστκού Κινήματος. Την κατασυκοφάντηση των Μαρξιστικών Αρχών. Την ανατροπή των κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής και κατανομής. Την επιβολή στην καλύτερη περίπτωση σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων και στην τελική, την διαιώνιση του καπιταλιστικού συστήματος.

Σ΄αυτά όλα προσδίδω τον χαραχτηρισμό του ποιοτικού.

Της ποιοτικής δηλαδή ανάπτυξης του ρεβιζιονισμού.

 

Ως επίλογο όλων των παραπάνω, αναφέρω την πεποίθηση, ότι η λειτουργία και η δράση του Κομμουνιστικού Κόμματος, εντείνεται στην εποχή του περάσματος στο Σοσιαλισμό και είναι εντελώς απαραίτητη στον Κομμουνισμό.

 

Αναφορικά με όλα τα παραπάνω, καταλήγω στα παρακάτω συμπεράσματα :

 

Α. Χρειάζεται συστηματική, καθημερινή αποκάλυψη ακόμα και της πιο μικρής ρεβιζιονιστικής αντίληψης.

Β. Ξεκαθάρισμα των γραμμών του Κόμματος από κάθε απόπειρα ανάδειξης οπορτουνιστικών ή ρεφορμιστικών θέσεων ή δράσεων.

Γ. Επαγρύπνιση για χτύπημα κάθε μορφής φραξιονιστικών ομάδων.