Κομμουνισμός παντού, τώρα!

15 Απριλίου, 2020

Εάν και εφόσον, όσα ακούμε από τους επιστήμονες και τους ειδικούς, από όλες τις χώρες του κόσμου (εννοώ φυσικά τους σοβαρούς), ενώ την ίδια στιγμή του κρούσαμτα του Covid-19 συνεχώς αυξόνονται με μεγάλους ρυθμούς. Επίσης, εάν και εφόσον, ακόμα κανείς δεν μας λέει υπεύθυνα ότι την γνώρισαν, την έμαθαν πλέον την γρίπη αυτή, δεν μας λένε αν αυτοί που νοσούν ή που έχουν κολλήσει, αποκτούν ή όχι ανοσία, φέτος, του χρόνου καθώς και του … παραχρόνου, μία είναι η λύση:

Κομμουνισμός παντού και τώρα!

Εάν και εφόσον, η προδιαγραφείσα οικονομική κρίση, από τα μέτρα που παίρνονται σε όλον τον κόσμο, φαίνεται ότι θα είναι μεγαλύτερη ακόμα και από το κραχ του 1929, δεν μιλάμε καν για την οικονομική κρίση προ δεκαετίας, εάν και εφόσον έτσι όπως τα λένε πολλοί, η ανεργία θα σπάσει όλα τα ρεκόρ. Επίσης, πάλι από όσα λένε αρμόδιοι, θα παρατηρηθούν και ελλείψεις σε βασικά είδη, λόγω της μειωμένης παραγωγής πρωτογενών υλικών αγαθών, μία είναι η λύση:

Κομμουνισμός παντού και τώρα!

Η εποχή μας, στα χρόνια που φτάσαμε, κυριαρχεί από άκρου σε άκρο αυτού του κόσμου, το χρήμα!
Όλα έχουν γίνει εμπόρευμα, το οποίο πωλείται σε όσους έχουν χρήμα και μάλιστα πολύ.
Οι ανισότητες μεταξύ των πλουσίων και των φτωχών μεγαλώνουν τόσο πολύ, που σίγουρα θα οδηγήσουν σε ρήξεις μέχρι ίσως και σε πολέμου.
Έτσι, μία είναι η λύση:

Κομμουνισμός παντού και τώρα!

Βασικά μέτρα που πρέπει να παρθούν σε όλον τον κόσμο ΤΩΡΑ:
1. Αναπροσαρμογή των χρηματικών ισοδυνάμων, με στόχο την συνεχή μείωση, μέχρι και την κατάργηση της αξίας και της ανάγκης χρήσης του χρήματος.
2. Δωρεάν Παροχή Υπηρεσιών Βασικής Ανάγκης, όπως η Υγεία, η Πρόνοια, η Εκπαίδευση, η Ενέργεια, οι Επικοινωνίες, οι Συγκοινωνίες.
3. Κατάργηση της μεγαλοϊδιοκτησίας, των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων, η διατροφική αλυσίδα, το νερό στο Κοινωνικό Κράτος.
4. Στοχευμένη, βάσει πλάνου, με κεντρικό σχεδιασμό η πρωτογενής παραγωγή και η μεταποίηση, να εξαφανιστεί η λεγόμενη «ιδιωτική πρωτοβουλία», στα ορυκτά, στον φυσικό πλούτο της γης.
5. Σύνταξη βάσει ηλικίας και όχι βάσει ενσήμων.
6. Μεγάλη αύξηση «παραγωγής» επιστημόνων όλων των ειδικοτήτων, με ευθύνη του κράτους.
7. Διαγραφή ΟΛΩΝ των χρεών ΟΛΩΝ των χωρών, Νέες Διακρατικές Σχέσεις σε όλους τους τομείς, με βάση το αμοιβαίο όφελος και συμφέρον.
8. Κατάργηση ΤΩΡΑ του ΝΑΤΟ και αποχώρηση όλων των Στρατιωτικών Βάσεων από όλες τις χώρες του κόσμου.
9. Κατάργηση των εγκληματικών εμπάργκο.
10. Διάλυση του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας και στη θέση τους να Ιδρυθεί ένας Νέος Παγκόσμιος Οργανισμός, ο οποίος θα κοιτάει τα συμφέροντα των λαών και όχι μιας μερίδας πλουτοκρατών και ολιγαρχών.
11. Οι Νέες Τεχνολογίες να ανήκουν σε ΟΛΟΥΣ τους λαούς, με πλήρη πρόσβαση και δωρεάν. Στην Υπηρεσία του Κεντρικού Σχεδιασμού.

Κάθε άλλη σκέψη, απόφαση, ή ότι άλλο, το μόνο που θα κάνει θα είναι να οδηγηθεί η Ανθρωπότητα σε έναν καινούργιο Μεσαίωνα – από κάθε άποψη!


Το τέλος του καπιταλισμού

8 Αυγούστου, 2011

Τα χρέη είναι των καπιταλιστών !
Η κρίση είναι συστημική  – καπιταλιστική !

Μόνο μέσα από την ανατροπή του καπιταλιστικού – εκμεταλλευτικού – βάρβαρου συστήματος θα βρεθούν οι λύσεις που συμφέρουν τον εργαζόμενο λαό.
Και αυτό, δηλαδή η ανατροπή, θα γίνει, από ό,τι φαίνεται, πολύ σύντομα.
Άλλωστε, το τέλος του καπιταλισμού, το πρόβλεψε ένας Επιστήμονας, με πανανθρώπινη αναγνώριση.
Ο Κάρλ Μάρξ !

Στο «Κεφάλαιο» λοιπόν, ο Μαρξ, απόδειξε ότι αντικειμενικά ο καπιταλισμός (δηλαδή οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και διακίνησης των αγαθών) θα αντικατασταθεί από τον ανώτερο, κομμουνιστικό τρόπο παραγωγής.
Ότι τα όρια του καπιταλιστικού συστήματος είναι περιορισμένα.
Και απόδειξε επίσης, ότι αντικειμενικά και μέσω της δράσης των ίδιων των νόμων κίνησης του καπιταλισμού φτάνει στο τέλος του.
Το εξηγεί μιλώντας για την ιστορική τάση της καπιταλιστικής συσσώρευσης («Κεφάλαιο», τ. 1ος), αλλά και με τη μελέτη της μετοχικής εταιρείας («Κεφάλαιο», τ. 3ος), αποδεικνύοντας ότι η κεφαλαιοκρατική παραγωγή, φτάνοντας στο ανώτατο όριό της, κάνει περιττούς τους καπιταλιστές, αφού τους μετατρέπει σε απλούς ιδιοκτήτες κεφαλαίου, μην έχοντας καμιά σχέση με την οργάνωση της παραγωγής.
Τα σημερινά αδιέξοδα και η ολοφάνερη αδυναμία διαχείρισης της κρίσης του συστήματος από τους υπηρέτες του είναι μια απόδειξη για τα ανωτέρω που δεν επιδέχεται την παραμικρή αντίρρηση.

Το γεγονός ότι τα όρια του καπιταλισμού δεν είναι απεριόριστα διαπιστώνεται από την όξυνση της βασικής του αντίθεσης ανάμεσα στην κοινωνική παραγωγή και στην καπιταλιστική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της, και από την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης.
Η προσπάθεια να αποσιωπηθεί η πραγματικότητα με την ανάδειξη δευτερευόντων ή και τριτευόντων επί μέρους παράπλευρων (θα λέγαμε) προβλημάτων όπως η ονομαζόμενη «κρίση χρέους», που είναι  η καπιταλιστική κρίση, η κρίση ακόμα – ακόμα του ίδιου του πολιτικού συστήματος, που μετά τις ανατροπές στις χώρες του σοσιαλισμού, διατυμπανίστηκε ότι είναι μοναδικό, το μόνο που καταφέρνει είναι να δικαιώνει πανηγυρικά τις επιστημονικές διαπιστώσεις του Καρλ Μαρξ για το τέλος του καπιταλισμού.