Συγκίνηση …

13 Ιανουαρίου, 2020


Μαρξιστολόγοι

8 Μαΐου, 2018

Διακόσια χρόνια συμπληρώθηκαν, από την γέννηση του μεγάλου φιλόσοφου και πολιτικού Κάρλ Μαρξ.

Με αφορμή αυτήν την επέτειο, το πόσοι πολλοί Μαρξιστολόγοι εμφανίστηκαν να υπάρχουν, είναι εντυπωσιακό!

Και όλοι, … ειδήμονες και … ειδικοί!

«Αυθεντικοί» «ερμηνευτές» του έργου του!

Καπηλευτές μέχρι και … μελλοντολόγοι!

Εμφανίστηκαν και κάποιοι που έχουν σχέση και με το … υπερφυσικό!
Ίσως να … μπόρεσαν να … επικοινωνήσουν με την … «άλλη πλευρά» της ζωής!

Πως να εξηγήσει κανείς τα … «βαθυστόχαστα» πονήματα για το πως θα … ξαναέγραψε σήμερα (εάν … ζούσε ο Μαρξ!!!) το Κεφάλαιο!

Φυσικά οι παραπάνω, καθώς και οι κάθε λογής αριστερούληδες του περιθωρίου, εμφανίζονται να γνωρίζουν τον Μαρξισμό καλύτερα από το … ΚΚΕ!!!

Να τον ερμηνεύουν … καλυτερότερα από το ΚΚΕ!!!

Να τον … εφαρμόζουν πιο … σωστά από το ΚΚΕ!!!

Βέβαια, να σημειώσουμε εδώ, ότι ισχύει η λαϊκή παροιμία, «έλα μπαμπά μου να σου δείξω της … μάνας μου»!

υ.γ.: Καλά, η σημερινή καπηλεία της «Αυγής», το τερμάτισε!

 


Ο Καρλ Μαρξ για τους οπορτουνιστές

8 Ιουνίου, 2017

Το Σεπτέμβρη του 1879 ο Ενγκελς ενημέρωσε με γράμμα του τον Μαρξ για το περιεχόμενο ενός περιοδικού που είχε εκδώσει η οπορτουνιστική ομάδα των Χέχμπεργκ, Σραμ και Μπερνστάιν, οι οποίοι υποστήριζαν ότι το κόμμα «πρέπει να έχει μεταρρυθμιστικό, φιλειρηνικό χαρακτήρα, να μην προκαλεί την αστική τάξη και την ηγεσία του να την αναλάβουν μορφωμένοι άνθρωποι».

Ο Μαρξ απάντησε άμεσα στον Ενγκελς:
«Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, να μην χαθεί άλλος χρόνος και να εκφράσουμε την αντίθεσή μας ωμά και χωρίς ενδοιασμούς.
Πρέπει να τους εκθέσουμε δημόσια.
Σ’ αυτά τα πράγματα δεν χωράει επανάπαυση».

Λίγες μέρες αργότερα, έστειλε μαζί με τον Ενγκελς επιστολή στους Μπέμπελ, Λίμπκνεχτ και σε άλλα στελέχη, στην οποία έκαναν δριμεία κριτική στην οπορτουνιστική ομάδα και σε αυτούς που έδειχναν ανοχή απέναντί της, υπερασπιζόμενος, και σ’ αυτήν την περίπτωση, με συνέπεια τον ταξικό χαρακτήρα του προλεταριακού κόμματος.

Ας μην προσπαθούν, λοιπόν, οι σημερινές δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού, του ΚΕΑ, της «Linke» και του ΣΥΡΙΖΑ, που απαρνήθηκαν τη σοσιαλιστική προοπτική, που συνθηκολογούν με τον καπιταλισμό και σπέρνουν την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία στο λαό, να πιάνουν στο στόμα τους τον Καρλ Μαρξ για να δικαιολογήσουν τη διάψευση των υποσχέσεων, τον ευτελισμό των προσδοκιών, στο όνομα του ρεαλισμού της υποταγής.

Δεν είμαστε όλοι σαν τα μούτρα τους …

Ο Μαρξισμός, το έργο του Μαρξ (και του Ένγκελς φυσικά), οι κατευθύνσεις και οι στόχοι που βασιζόμενοι ΑΚΡΙΒΩΣ στον Μαρξ καθορίστηκαν από τους Λένιν – Στάλιν, βρίσκονται τόσο ψηλά, που ούτε να τους … δουν, δεν μπορούν οι κάθε λογείς αντεπαναστάτες, ριψάσπιδες οπορτουνιστές και δήθεν «αριστεροί»!

Γκέγκε ;

 


Το τέλος του καπιταλισμού

8 Αυγούστου, 2011

Τα χρέη είναι των καπιταλιστών !
Η κρίση είναι συστημική  – καπιταλιστική !

Μόνο μέσα από την ανατροπή του καπιταλιστικού – εκμεταλλευτικού – βάρβαρου συστήματος θα βρεθούν οι λύσεις που συμφέρουν τον εργαζόμενο λαό.
Και αυτό, δηλαδή η ανατροπή, θα γίνει, από ό,τι φαίνεται, πολύ σύντομα.
Άλλωστε, το τέλος του καπιταλισμού, το πρόβλεψε ένας Επιστήμονας, με πανανθρώπινη αναγνώριση.
Ο Κάρλ Μάρξ !

Στο «Κεφάλαιο» λοιπόν, ο Μαρξ, απόδειξε ότι αντικειμενικά ο καπιταλισμός (δηλαδή οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και διακίνησης των αγαθών) θα αντικατασταθεί από τον ανώτερο, κομμουνιστικό τρόπο παραγωγής.
Ότι τα όρια του καπιταλιστικού συστήματος είναι περιορισμένα.
Και απόδειξε επίσης, ότι αντικειμενικά και μέσω της δράσης των ίδιων των νόμων κίνησης του καπιταλισμού φτάνει στο τέλος του.
Το εξηγεί μιλώντας για την ιστορική τάση της καπιταλιστικής συσσώρευσης («Κεφάλαιο», τ. 1ος), αλλά και με τη μελέτη της μετοχικής εταιρείας («Κεφάλαιο», τ. 3ος), αποδεικνύοντας ότι η κεφαλαιοκρατική παραγωγή, φτάνοντας στο ανώτατο όριό της, κάνει περιττούς τους καπιταλιστές, αφού τους μετατρέπει σε απλούς ιδιοκτήτες κεφαλαίου, μην έχοντας καμιά σχέση με την οργάνωση της παραγωγής.
Τα σημερινά αδιέξοδα και η ολοφάνερη αδυναμία διαχείρισης της κρίσης του συστήματος από τους υπηρέτες του είναι μια απόδειξη για τα ανωτέρω που δεν επιδέχεται την παραμικρή αντίρρηση.

Το γεγονός ότι τα όρια του καπιταλισμού δεν είναι απεριόριστα διαπιστώνεται από την όξυνση της βασικής του αντίθεσης ανάμεσα στην κοινωνική παραγωγή και στην καπιταλιστική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της, και από την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης.
Η προσπάθεια να αποσιωπηθεί η πραγματικότητα με την ανάδειξη δευτερευόντων ή και τριτευόντων επί μέρους παράπλευρων (θα λέγαμε) προβλημάτων όπως η ονομαζόμενη «κρίση χρέους», που είναι  η καπιταλιστική κρίση, η κρίση ακόμα – ακόμα του ίδιου του πολιτικού συστήματος, που μετά τις ανατροπές στις χώρες του σοσιαλισμού, διατυμπανίστηκε ότι είναι μοναδικό, το μόνο που καταφέρνει είναι να δικαιώνει πανηγυρικά τις επιστημονικές διαπιστώσεις του Καρλ Μαρξ για το τέλος του καπιταλισμού.


Προλετάριοι όλων των χωρών, Ενωθείτε!

5 Μαΐου, 2008

Ο τίτλος αυτού του άρθρου, είναι η Ιαχή με την οποία τελειώνει το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο», έργο που συνέγραψε με τον Φρ. Ένγκελς, ο ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ.
Ιαχή που μέχρι σήμερα δείχνει τον δρόμο πάνω στον οποίο περπατάνε τα ΚΚ σε όλο τον Κόσμο!

Πριν από εκατόν ενενήντα χρόνια, στις 5 Μάη του 1818, στην πόλη Τριρ της Γερμανίας, γεννήθηκε ο Καρλ Μάρξ.
Ο άνθρωπος που, με το θεωρητικό και πολιτικό του έργο, έγινε ο θεμελιωτής της κοσμοθεωρίας του προλεταριάτου, του Επιστημονικού Κομμουνισμού, του Διαλεκτικού και Ιστορικού Υλισμού.
Ένας επαναστάτης διανοητής, όσο και διανοητής της επανάστασης, ο Μαρξ ανέλυσε επιστημονικά τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης. Ανακάλυψε τις εγγενείς αντιφάσεις του και απέδειξε το αντικειμενικό πέρασμα της κοινωνίας «από το βασίλειο της αναγκαιότητας, στο βασίλειο της ελευθερίας», στη Δικτατορία του Προλεταριάτου ως θεμελιακή προϋπόθεση για την οικοδόμηση του Κομμουνισμού.
Μετά το θάνατό του, η επιστημονική κοσμοθεωρία της εργατικής τάξης πήρε το όνομά του: «Μαρξισμός».

Να παραθέσω, στα πλαίσια αυτού του ποστ, λίγα λόγια του – για μένα, πολύ σημαντικά και ενδεικτικά του πλούσιου έργου του.

» Ό,τι καινούργιο έκανα εγώ, γράφει ο Καρλ Μαρξ, ήταν για να αποδείξω:

1. Οτι η ύπαρξη των τάξεων συνδέεται απλώς με ορισμένες φάσεις ανάπτυξης της παραγωγής.

2. ότι η ταξική πάλη οδηγεί αναγκαστικά στη δικτατορία του προλεταριάτου.

3. ότι η ίδια αυτη η δικτατορία αποτελεί μονάχα το πέρασμα στην κατάργηση όλων των τάξεων και μια αταξική κοινωνία «.

(«Διαλεχτά Έργα Μαρξ-Ενγελς», τόμ. 1, σελ. 530).