Λένιν: Αρχίσαμε, σπάσαμε τον πάγο, χαράξαμε τον δρόμο

21 Ιανουαρίου, 2017

«Επιμένουμε:

Μην κάνετε τον Λένιν στάμπες.

Μην τυπώνετε το πορτρέτο του σε πλακάτ,

κερόπανα, πιάτα, ποτήρια, ταμπακέρες.

Μην κάνετε τον Λένιν μπρούντζο.

Μην του αφαιρείτε το ζωντανό του βάδισμα

και το ανθρώπινό του πρόσωπο

που ο ίδιος μπόρεσε να διαφυλάξει

ποδηγετώντας την ιστορία.

Ακόμα ο Λένιν είναι της γενιάς μας άνθρωπος

ζωντανός με τους ζωντανούς

αφήστε τον να είναι ζωντανός, όχι πεθαμένος

– Διά ταύτα –

κάνετε τον Λένιν δάσκαλό σας

αλλά μην τον αγιοποιήσετε.

Θρησκεία μην κάνετε τ’ όνομα ενός ανθρώπου

που σ’ όλη του τη ζωή πολέμαγε όλες τις θρησκείες

μην τον κάνετε σκεύος λατρείας για να το ρίξτε στο

εμπόριο

– μην εμπορευτείτε τον Λένιν»

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι


Εσύ; Αλλοτριομένε; Βλάκα;

29 Νοεμβρίου, 2016

Ξέρετε που απευθύνομαι αγαπητοί Αναγνώστες, έτσι δεν είναι;
Στους κάθε είδους Γεωργιάδηδες και Τζήμερους.
Στις κάθε είδους Σπυράκες.
Και, σε κάτι … τρολλάκια !

Για διαβάστε … όλοι σας …

Ο ΟΗΕ για τον Φιντέλ Κάστρο

Στο συλλυπητήριο μήνυμά του, διαβεβαιώνει ότι ο Φιντέλ Κάστρο θα μείνει αξέχαστος για «την εθνική και τη διεθνή ηγετική του ικανότητα».

Ο Γ.Γ του ΟΗΕ

Χαρακτήρισε τον Φιντέλ Κάστρο, ως «εμβληματική μορφή της Κουβανικής Επανάστασης, με μεγάλη ακτινοβολία στη Λατινική Αμερική και επιρροή σε διεθνή ζητήματα».
Επίσης έκανε ειδική μνεία στον αγώνα του για την εξάλειψη του αναλφαβητισμού.

Η UNESCO

H γενική διευθύντρια της UNESCO, Ιρίνα Μπόκοβα, είπε ότι ο Φιντέλ Κάστρο είναι ένα σύμβολο της παγκόσμιας αλληλεγγύης.
«Χάρη στις προσπάθειες του Φιντέλ Κάστρο Ρους, η Κούβα αποτελεί παγκόσμιο παράδειγμα σε σχέση με την αλληλεγγύη και τη συνεργασία».
Επιπλέον, τον χαρακτήρισε ακούραστο υπερασπιστή των κατατρεγμένων καθώς και της εκπαίδευσης.
«Η αντίληψή του τοποθετεί την διαμόρφωση του ανθρώπου σε μια διαδικασία συνεχή και περίπλοκη, που λαμβάνει υπόψη τις ιδιαιτερότητες κάθε ατόμου, συγκροτώντας το καλύτερο από αυτό, απαραίτητο για την ανάπτυξη του ιδίου και της κοινωνίας», τόνισε.
Πρόσθεσε ακόμα ότι ο κουβανός ηγέτης υπερασπίστηκε την τέχνη και τον πολιτισμό.

 

 


«Έφυγε» ένας μεγάλος Ήρωας

26 Νοεμβρίου, 2016

Βαρύ το πένθος …

Fidel Castro © Desmond Boylan

ΛΕΩΝ ΑΥΔΗΣ

24 Σεπτεμβρίου, 2016

Αναδημοσίευση άρθρου του Νίκου Μπογιόπουλου από τον ημερόδρομο.

«Μόνο μια λάμψη ο άνθρωπος κι αν είδες, είδες», γράφει ο Ελύτης.

Δεκαέξι χρόνια συμπληρώνονται  από την απώλεια του Λέων. Αυδή (όπως ο ίδιος ήθελε να γράφεται το όνομα του).
Ενός ανθρώπου που όσοι  είχαν την τύχη να συναντηθούν μαζί του ξέρουν τι σημαίνει ανθρώπινη «λάμψη».

Ο Λέων. σφράγισε με το πέρασμά του όλους όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν.
Σφράγισε με το πέρασμά του την πόλη του, την Αθήνα.
Γι’ αυτό είναι ακόμη εδώ, μέσα από όλα για όσα πάλεψε, μέσα από τους συντρόφους του, που συνεχίζουν το δύσκολο μα ωραίο δρόμο.

Ο Θόδωρος Θεοδωρόπουλος, επιστήθιος φίλος του Αυδή, βγαλμένος κι αυτός από την ίδια στόφα, το είχε περιγράψει με τρόπο συμπυκνωμένο και ακριβή:  

«Η ζωή του Αυδή – είχε πει  στην πρώτη επέτειο του θανάτου του – είναι ένας φάρος.
Ένα μέτρο σύγκρισης.
Μια ώθηση κι ένα ερέθισμα για ποιοτική άνοδο.
Μια πρόταση για την καθημερινή λειτουργία του ανθρώπου, για την οργάνωση μιας άλλης κοινωνίας «για την καινούρια γέννα, που όλο την περιμένουμε και όλο κινάει για να ‘ρθει κι όλο συντρίμμια γίνεται στο γύρισμα των κύκλων» όπως λέει ο ποιητής»…

Μόλις συναντούσες τον Αυδή καταλάβαινες τι σημαίνει να προηγείται του προσώπου ο μύθος του.
Είχα ακούσει για τον Λέων., τον εξόριστο από την απριλιανή χούντα στη Σίκινο.
Είχα μάθει για τον διαπρεπή αντιπρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας, τον βαθύ γνώστη του εργατικού δικαίου που ζούσε στο ταπεινό Γουδή και έδιωχνε δουλειές εκατομμυρίων από το δικηγορικό του γραφείο όταν του ζητούσαν να ασκήσει την επιστήμη του εναντίον των εργαζόμενων.
Η πρώτη φορά που τον είδα από κοντά ήταν στις δημοτικές εκλογές του 1994 ως υποψήφιο δήμαρχο Αθήνας με το ΚΚΕ.

Πριν από τις δημοτικές εκλογές, του ’98 αυτή τη φορά, τον θυμάμαι καλεσμένο σ’ ένα από τα προεκλογικά τηλεοπτικά «πάνελ».
Ο δημοσιογράφος ρώτησε να μάθει τι νιώθει ο Λέων. όταν οδηγάει το αυτοκίνητό του, όταν πέφτει σε μποτιλιάρισμα, όταν δε βρίσκει πάρκινγκ στην Αθήνα.
Ρωτούσε επίμονα τι θα κάνει ο Λέων ως δήμαρχος για το κυκλοφοριακό της Αθήνας κι αν ήταν πρόθυμος να δώσει το καλό παράδειγμα και να αφήσει το αυτοκίνητό του στην άκρη ως μια κίνηση που θα έστελνε ένα μήνυμα στους συμπολίτες του.
Ο Λέων. τον άφησε, δεν τον διέκοψε.
Με εκείνο το χαμόγελο, περίμενε να ολοκληρωθεί το ερώτημα.
Όταν ο δημοσιογράφος τελείωσε, ο Λέων του απάντησε: 
«Δεν έχω αυτοκίνητο»… 
Ο δημοσιογράφος κατάλαβε αμέσως ότι δεν είχε να κάνει με ένα συνηθισμένο καλεσμένο.

Συχνά τον συναντούσα στο κέντρο της πόλης, κατά το μεσημέρι, να περιμένει το λεωφορείο στη στάση εκεί χαμηλά στη Σόλωνος.
Άλλοτε, χωρίς εκείνος να με έχει δει, τον παρακολουθούσα να κινείται, πάντα με τα πόδια, να περπατά στην πόλη του, στην Αθήνα.
Σε κάθε βήμα του, όλο και κάποιος να τον χαιρετά, να τον σταματούν, να του μιλούν.
Κουβέντες ανθρώπινες.
Ήταν «ένα» με τους ανθρώπους της πόλης του, της Αθήνας, ο Λέων.
Τους ήξερε.
Και κείνοι τον ήξεραν.
Ήτανε δικός τους.

Καμιά φορά, στο τηλέφωνο, έπαιρνε στην εφημερίδα, κάτι έψαχνε, φαινότανε ότι τον απασχολούσε (αλλιώς δεν «ενοχλούσε»).
«Δε σ’ ακούω καλά, τι τρέχει;»
, ήτανε η πρώτη κουβέντα όταν κάτι μυριζότανε.

«Μ’ έπιασε πάλι κείνο το πρόβλημα με τη μέση». 
«Λοιπόν, άκου…». 
Κι άρχιζε να σου λέει τι θα κάνεις για να ανακουφιστείς.
Τον ρώταγες τι ήθελε. 
«Άστο τώρα, όταν γίνεις καλά θα τα πούμε»…

Την τελευταία φορά που ειδωθήκαμε, πόναγε.
Ήταν λίγο πριν «φύγει».
Πόναγε.
Πόναγε πολύ.
Ξέραμε για την αρρώστια.
Και κείνος ήξερε. 
«Μια χαρά είμαι, αν σκεφτείς τι έχω», είπε…
Και γέλασε.

Είπανε ότι ήταν ανιδιοτελής.
Ηθικός.
Σεμνός.
Διανοούμενος.
Εργάτης.
Αγωνιστής.
Ότι ήταν «κύριος» με κεφαλαίο «Κ».
Ότι διέψευσε πανηγυρικά όσους διακηρύσσουν ότι η ένταξη ενός διανοούμενου στον οργανωμένο αγώνα, στον αγώνα του λαού, στον κομμουνιστικό αγώνα, οδηγεί στην ισοπέδωση της προσωπικότητας.

Όλα όσα ειπώθηκαν για τον Λέων. ήταν έτσι.
Τίποτα παραπανίσιο.
Τίποτα ψεύτικο.
Γιατί ο Αυδής ήταν Κομμουνιστής.
Αυτός ήταν ο μεγάλος τίτλος για έναν άνθρωπο που απεχθανόταν όσο τίποτε τα πολλά και κυρίως τα «μεγάλα» λόγια.

Ο Γιάννης Ρίτσος γράφει κάπου: 
«Να λείπεις – δεν είναι τίποτα να λείπεις.
Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει θα ‘σαι για πάντα μέσα σ΄ όλα εκείνα που γι’ αυτά έχεις λείψει, θα ‘σαι για πάντα μέσα σ’ όλο τον κόσμο…».

Έτσι είναι. 
Κι επειδή είναι έτσι, γι’ αυτό η απώλεια του Λέων. Αυδή, όσο περνάει ο χρόνος, γίνεται μεγαλύτερη.

 


Νίκος Πλουμπίδης

14 Αυγούστου, 2016

Ήταν 14 Αυγούστου του 1954 …
Πριν 62 χρόνια.

Που, το φασιστικό εκτελεστικό απόσπασμα της αμερικανοκρατίας και της ντόπιας πλουτοκρατίας, εκτελούσε, ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣΕ,
τον Μεγάλο Επαναστάτη,
τον Αλύγιστο Κομμουνιστή,
τον Φλογερό Διανοούμενο,
τον Κόκκινο Δάσκαλο,
τον Νίκο Πλουμπίδη !

Ο Ν. Πλουμπίδης γεννήθηκε στα Λαγκάδια της Αρκαδίας στις 31 Δεκέμβρη 1902. Καταγόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια. Μετά από πολλές στερήσεις παίρνει το δίπλωμά του από το διδασκαλείο του Πύργου και το 1924 διορίζεται δάσκαλος στο χωριό Μηλέα της Ελασσόνας. Ξεκινάει η συνδικαλιστική του δράση μέσα από τις γραμμές της Δασκαλικής Ομοσπονδίας που αγωνίζεται για αύξηση των μισθών των δασκάλων.

«Γνωρίζεται» με την Ασφάλεια όταν στις απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις του 1929 συλλαμβάνεται και βασανίζεται.

Ηδη από το 1926 είναι μέλος του ΚΚΕ.

Τα λόγια του, όχι απλά παράδειγμα προς μίμηση, αλλά και ΑΙΩΝΙΑ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ για ΟΛΑ τα μέλη του ΚΚΕ (θα έλεγα και τους φίλους του).

Τα παραθέτω όχι μόνο για την Ιστορία, αλλά και για …

«Ματαιοπονείτε, αν πιστεύετε ότι θα με κάνετε να στραφώ ενάντια στο Κόμμα μου», ήταν η απάντησή του στον πρόεδρο του δικαστηρίου, όταν εκείνος επιχείρησε να αξιοποιήσει τις άδικες και λαθεμένες κατηγορίες της ηγεσίας του ΚΚΕ ενάντια στον Πλουμπίδη.

«Σήμερα, κύριοι, δε δικάζετε άτομα.
Δικάζετε το ΚΚΕ
.
Και επ’ αυτού, παρόλο ότι σήμερα όχι μόνο δεν έχω την τιμή να εκπροσωπώ το Κόμμα μου, αλλά έχω και πολεμική εναντίον μου, δηλώνω, ότι αναλαμβάνω πλήρως τις ευθύνες για την πολιτική του Κόμματός μου»,
ήταν τα λόγια του…

«Εκείνοι που με αγαπούν και με σέβονται οφείλουν να πειθαρχήσουν στο Κόμμα, να διαφυλάξουν την Ενότητά του και να έχουν εμπιστοσύνη στην ηγεσία του.
Τιμή μου εγώ, πάνω απ’ όλα έχω την τιμή του Κόμματος.
Εγώ, εκείνα που δίδασκα τα εφαρμόζω πρώτος εγώ.
Ημουν πιστός στο Κόμμα τότε που με περιέβαλε με στοργή και με ανέβαζε στα ανώτερα αξιώματά του, είμαι πιστός και τώρα που -καλά ή κακά, δίκαια ή άδικα- με κατηγορεί και με στιγματίζει.
Θα παραμείνω για πάντα πιστός και θα πεθάνω κομμουνιστής»,
γράφει στο γράμμα του.

Σημείωση: Πως να αντισταθώ στον πειρασμό, να συγκρίνω τον Μεγάλο Κομμουνιστή Νίκο Πλουμπίδη, με κάτι … ρετάλια τύπου Ανδρουλάκη, Δαμανάκη, Φαράκου, Στρατούλη, Λαφαζάνη και πολλούς άλλους.
Και φυσικά, να θέλω (πάση θυσία) να βρίσκομαι στο πλευρό των Νίκων Πλουμπίδων.


Απώλειες που ΔΕΝ αναπληρώνονται

5 Αυγούστου, 2016

Σαν σήμερα, 5 Αυγούστου 1895, έφυγε από τη ζωή ο Φρίντριχ Ένγκελς, μια κορυφαία μορφή του εργατικού, επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος.

Μαζί με τον Καρλ Μαρξ θεμελίωσαν τον επιστημονικό κομμουνισμό, έγραψαν κι έδρασαν για την κοινωνική απελευθέρωση του ανθρώπου από τα καπιταλιστικά δεσμά.

Ο Ένγκελς δεν ήταν μόνο μια από τις σημαντικότερες μορφές του πνεύματος, ήταν κι επαναστάτης στην πράξη, αφού πήρε μέρος σε πολλές επαναστατικές εξεγέρσεις, όπως στη Γερμανία και στη Γαλλία.

(μικρό αφιέρωμα σε έναν πολύ Μεγάλο Άντρα)


Βελτιώνεται η γνώμη για τον Στάλιν

15 Ιανουαρίου, 2016

Σε μια χώρα, όπως η σημερινή Ρωσσία, που η Ιστορία αντιμετωπίζεται περίπου όπως στην … Ελλάδα, δηλαδή … ανάποδα, σε έρευνα της γνωστής ανεξάρτητης δημοσκοπικής εταιρείας Levada, η εμφάνιση δημοσκοπικών ευρημάτων υπέρ του Ιωσήφ Στάλιν, είναι από μόνο του ένα αξιοσημείωτο γεγονός.

stalin 2.jpg

Έτσι, από όσα παρουσιάζει η εταιρεία αυτή, δείχνουν πολύ σοβαρή βελτίωση της θετικής γνώμης του Ρώσσικου λαού για τον Ηγέτη της Κομμουνιστικής Επανάστασης (μαζί με τον Λένιν φυσυικά).

Κάνοντας μάλιστα (η εταιρεία το κάνει) τη σύγκριση με τα ευρήματα το 2007 (ναι, ναι το 2007) παρουσιάζεται μια εικόνα που θα την ζήλευε και ο … ίδιος ο Στάλιν !

Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, το 34 τοις εκατό των ερωτηθέντων (το 28 τοις εκατό το 2007) λένε ότι ο Στάλιν ήταν ο οδηγός για την σοβιετική νίκη στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και αυτό ήταν μια τεράστια επιτυχία.

(σ.σ.: Να σημειωθεί ότι ο λαός της Ρωσσία, εδώ και 25 χρόνια, μαθαίνει ότι η νίκη ήταν του Ρώσσικου λαού από … μόνος του!)

Είκοσι τοις εκατό (20%) των ερωτηθέντων (σε σύγκριση με 14 τοις εκατό το 2007) συμφώνησε με τη δήλωση ότι «ο Στάλιν ήταν ένας σοφός ηγέτης που έκανε την Σοβιετική Ένωση μια ισχυρή και ευημερούσα χώρα».
Το ποσοστό εκείνων που υποστηρίζουν ότι μόνο ένα  σκληρό και απάνθρωπο άτομο θα μπορούσε να διατηρήσει
την τάξη στη χώρα στην εποχή του Στάλιν παρέμεινε αμετάβλητο από το 2007 σε 15 τοις εκατό.

 (σ.σ.: Είδατε φίλοι πως διδάσκεται η Ιστορία στη σημερινή καπιταλιστική Ρωσσία; Ότι μόνο αν ήταν σκληρός και απάνθρωπος ο Στάλιν, θα μπορούσε να διατηρηθεί η τάξη στην εποχή των Μπολσεβίκων)


ΚΚΕ – ΚΝΕ: Τίμησαν τον Νίκο Ζαχαριάδη

31 Ιουλίου, 2015

Με μια σεμνή εκδήλωση, η Κομματική Οργάνωση Αττικής του ΚΚΕ και η Οργάνωση Αττικής της ΚΝΕ τίμησαν σήμερα Παρασκευή 31 Ιούλη τον κομμουνιστή ηγέτη Νίκο Ζαχαριάδη, στον τάφο του, στο Α’ Νεκροταφείο Αθήνας, με αφορμή τα 42 χρόνια από το θάνατό του, την 1η Αυγούστου του 1973.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκε αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ, με επικεφαλής τον Κώστα Παρασκευά, μέλος του ΠΓ της ΚΕ και γραμματέα της ΕΠ της ΚΟΑ.

Λουλούδια στον τάφο του Ν. Ζαχαριάδη κατέθεσαν ο Γιώργος Τούσσας, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, ο Γιώργος Τάτσης, μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ και ο γιος του Ν. Ζαχαριάδη, Σήφης.

Σε δήλωσή του, αμέσως μετά την κατάθεση των λουλουδιών, ο Γιώργος Τούσσας τόνισε:

«Τιμάμε τη μνήμη του κομμουνιστή ηγέτη Νίκου Ζαχαριάδη, Γενικού Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ.
Ο Νίκος Ζαχαριάδης, αφοσιωμένος, μαχητικός, λαϊκός ηγέτης στην υπόθεση της εργατικής τάξης, στον προλεταριακό διεθνισμό, στην πάλη για την κοινωνική απελευθέρωση, αποτελεί και σήμερα πηγή έμπνευσης για τις νεότερες γενιές των κομμουνιστών.
Προχωράμε μπροστά, στα χνάρια των αλύγιστων της ταξικής πάλης, με πολύτιμα εφόδια την ηρωική πορεία του ΚΚΕ και το Πρόγραμμά του, γινόμαστε πιο ικανοί στην πάλη για την ανατροπή του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος, την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας, το σοσιαλισμό».

Ο Γιώργος Τάτσης, απευθύνοντας σύντομο χαιρετισμό, σημείωσε:

«Οι νέοι κομμουνιστές και οι νέες κομμουνίστριες τιμάμε σήμερα τον ήρωα κομμουνιστή Νίκο Ζαχαριάδη, Γενικό Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ.
Η αφιέρωση ολόκληρης της ζωής του στην υπόθεση της εργατικής τάξης και του Κόμματος παραδειγματίζει και εμπνέει τη νέα γενιά κομμουνιστών.
Αναδεικνύεται για ακόμη μία φορά ότι οι μόνες θυσίες που έχουν αξία και πιάνουν τόπο είναι οι θυσίες που γίνονται στον αγώνα για μια άλλη κοινωνία που θα υπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες και θα καταργεί κάθε εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Σ’ αυτόν τον αγώνα θα βγούμε νικητές κι ας είναι οι θυσίες μας βαριές».


Ο Άρης κάνει πόλεμο …

16 Ιουνίου, 2015

Με αντάρτες παλληκάρια …

16 Ιούνη 1945: Σαν σήμερα, πριν από 70 χρόνια, περνά από στόμα σε στόμα σε όλη την Ελλάδα η είδηση: Ο χιλιοτραγουδισμένος πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ, ο Άρης Βελουχιώτης, είναι νεκρός.

aris 99

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΡΗΣ !

Ο ΑΡΗΣ ΜΑΣ !

Ο δικός μας ΤΣΕ !

Ο Κώστας Βάρναλης περιέγραψε ίσως με τον πιο ουσιαστικό τρόπο τον Άρη.

Έγραψε:

«Θρυλικός ο Άρης Βελουχιώτης.
Ο πρώτος που άρχισε την Αντίσταση του λαού στα βουνά κι ο τελευταίος που την έκλεισε με τον τραγικό του θάνατο.
Η πρώτη ψυχή του Αγώνα, κι η τελευταία πνοή.
Λίγοι το καταλάβανε όπως ο Άρης, πως οι εχθροί της Ελλάδας (ξένοι και ντόπιοι) θα μετατρέπανε τη νίκη του έθνους σε νίκη των εχθρών του.
Τιμή και δόξα στο ασύγκριτο παλληκάρι.

Τιμή και δόξα και στο λαό που τόνε γέννησε».

Εμείς, απλά, πολύ απλά, ας προσπαθήσουμε να βαδίσουμε τον δρόμο τον οποίο μας έδειξε και μας άνοιξε …

 


ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

11 Νοεμβρίου, 2014

ritsos

Ο Γιάννης Ρίτσος, είναι ο Άνθρωπος

– που όταν το 1972 ο Πάμπλο Νερούδα παρέλαβε το Νόμπελ Λογοτεχνίας δήλωσε: «Ξέρω κάποιον άλλο με περισσότερα προσόντα γι’ αυτή την τιμή: τον Γιάννη Ρίτσο»,

– που ο Παλαμάς έγραψε εκείνο το «παραμερίζουμε, ποιητή, για να περάσεις», 

– που δεν τιμήθηκε ποτέ με το Νόμπελ Λογοτεχνίας αλλά με φυλακίσεις, με εξορίες και εκτοπίσεις,

– που δεν εννόησε ποτέ να συνθηκολογήσει με τους δεσμοφύλακές του, που ως εξόριστος και δεσμώτης, στις δικές τους προτροπές να «υπογράψει», εκείνος άπλωνε τα χέρια για να του περάσουν κι άλλες χειροπέδες,

– που στις συστάσεις να «συμμορφωθεί», εκείνος απαντούσε γράφοντας ποιήματα ίδια και καλύτερα με εκείνα που τον είχαν οδηγήσει στη φυλακή,

– που ο Αραγκόν έβλεπε στην ποίησή του «το βίαιο τράνταγμα μιας μεγαλοφυΐας»,

– που ο Λειβαδίτης έλεγε ότι η ποίησή του ήταν συνώνυμη ενός κόσμου που «γίνεσαι ικανός και να πεθάνεις ακόμα για έναν τέτοιο κόσμο»,

– που στο ερώτημα αν ήταν ποιητής γιατί ήταν κομμουνιστής ή αν ήταν κομμουνιστής γιατί ήταν ποιητής, εκείνος απευθυνόμενος στον Χαρίλαο Φλωράκη και στο ακροατήριο της εκδήλωσης για τα 75χρονα του ποιητή που διοργάνωσε προς τιμήν του το ΚΚΕ, απαντούσε: «Ο,τι είμαι κι ό,τι έχω σας το χρωστάω»,

– που πορεύτηκε όπως έλεγε ο Σολωμός, κρατώντας «πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου»,

– που πορεύτηκε με πυξίδα ότι «ο δρόμος ο πιο μακρινός είναι ο πιο κοντινός»,

– που πορεύτηκε μια ζωή λέγοντας ότι «η ζωή θα σε πει σύντροφο, τα έργα σου θα σε κάνουν σύντροφο, να αξίζουν τα έργα σου»

Ο  Γιάννης Ρίτσος «έφυγε» σαν σήμερα, πριν από 24 χρόνια, στις 11 Νοέμβρη 1990.

Σημ.: Κλεμένο από το σημερινό άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου, στον «ενικό».

υ.γ.: Εμείς, απλά, πολύ απλά, ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΣΤΕ, στον Άνθρωπο, στον Κομμουνιστή, στον Ποιητή !