Δυο τρία πράγματα για την Ανατ. Γερμανία

Κανείς, θα μπορούσε να γράψει τόμους, αλλά αυτό μάλλον είναι για το … μέλλον.
Τώρα, ας αναφερθούνε μόλις δυο τρία πραγματάκια που εγώ τουλάχιστον τα θεωρώ αξιομνημόνευτα.

Πρώτον, στην Ανατολική Γερμανία, ΔΕΝ υπήρχαν ναρκωτικά, άρα και ήταν άγνωστη η ασθένεια του AIDS. Μετά «την πτώση του τείχους» …

Δεύτερο. Είχε εξαφανιστεί ο φασισμός και ο ναζισμός, ενώ πλέον …

Τρίτον: Όσες βιομηχανίες είχαν στηρίξει τον Χίτλερ, ΔΕΝ είχαν θέση στο έδαφος της Ανατολικής Γερμανίας. Σήμερα δεν … παίρνω … όρκο …

Ας αναφέρουμε και το … τετριμμένο!
Δεν υπήρχε ανεργία στην Ανατολική Γερμανία, για να χάσεις την δουλειά σου, θα έπρεπε να … δείρεις άνευ λόγου και αιτίας τον προϊστάμενός σου και πάλι το Συνδικάτο σου έβρισκε αμέσως άλλη!

Σήμερα, το σύνολο των θέσεων εργασίας, είναι τουλάχιστον ανασφαλείς!

14 Responses to Δυο τρία πράγματα για την Ανατ. Γερμανία

  1. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    1) Δεν υπήρξε καμία χώρα με το όνομα «Ανατολική Γερμανία». Υπήρξε μία χώρα με το όνομα Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας.

    2) Κάντο όπως η Τροϊχαντ
    Ακόμα και Συριζαίοι σαν την Βαλαβάνη κάποτε τα παραδέχονταν πάνω στον αντιμνημονιακό τους οίστρο

    http://www.nadiavalavani.gr/2012/07/treuhand.html

    «(..)ΤΟ ΤΑΙΠΕΔ ΚΑΙ Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ TREUHAND

    Σύμφωνα με «διαρροή» στον Spiegel, στις προτάσεις Μέρκελ για το συμπληρωματικό, κατ’ απαίτηση Ολάντ, Σύμφωνο Ανάπτυξης θα συμπεριλαμβάνεται και η δημιουργία υπηρεσίας τύπου Treuhand σε κάθε χρεωμένη χώρα του Νότου για γοργές ιδιωτικοποιήσεις. Στην Ελλάδα αυτή υπάρχει εδώ κι ένα χρόνο: Πρόκειται για το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ), που συγκροτήθηκε με τον εφαρμοστικό νόμο για το Μεσοπρόθεσμο.

    H Treuhand (1990-1994) υπήρξε για σύντομο χρονικό διάστημα η μεγαλύτερη εταιρία holding στον κόσμο: Είχε αναλάβει την ιδιωτικοποίηση 8.500 επιχειρήσεων – από χαλυβουργεία μέχρι κινηματογραφικά στούντιο, από ορυχεία μέχρι ενέργεια – με 4.000.000 εργαζόμενους, 2,4 εκατ. εκταρίων αγροτικής γης και δασών (έκτασης ίσης με το μισό κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ), χιλιάδων συγκροτημάτων πολυκατοικιών και της περιουσίας του στρατού, των πολιτικών κομμάτων και των μαζικών οργανώσεων της Ανατολικής Γερμανίας.

    Σήμερα, σχεδόν 2 δεκαετίες από τη διάλυση της, η Treuhand εμφανίζεται ως πρότυπο. Η αλήθεια όμως είναι ότι το 1994 διαλύθηκε εν μέσω εργατικών κινητοποιήσεων με επίκεντρο ένα τεράστιο αριθμό «μη αναγκαίων» απολύσεων (2.500.000 εργαζομένων, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν ξαναδούλεψαν), καταγγελιών για κλείσιμο κερδοφόρων επιχειρήσεων προς όφελος των δυτικογερμανικών ανταγωνιστριών τους και πάσης φύσεως άλλων σκανδάλων: 500 υποθέσεις συσχετισμένες με τις fast track πωλήσεις της, από δωροδοκία έως κατάχρηση και απάτη, διερευνούσε η Δικαιοσύνη την περίοδο διάλυσης της. Προφανώς όχι άδικα: Με αρχική αποτίμηση της αξίας των προς πώληση περιουσιακών στοιχείων τα 600 δις δυτικογερμανικά μάρκα (300 δις ευρώ), πούλησε το 85% της δημόσιας περιουσίας της Ανατολικής Γερμανίας αντί 44 δις μάρκων (ανάμεσα τους «δημοφιλείς» επιχειρήσεις πουλήθηκαν σε πλειστηριασμούς με ένα μοναδικό πλειοδότη αντί 1 [!!!] μάρκου): Με τελικό απολογισμό από τη μεταφορά ενός τεράστιου δημόσιου πλούτου στον «ιδιωτικό τομέα», 170 εκ. ζημιές… Χάρη και στη δραστηριότητα των 3.000 νεαρών υπαλλήλων της, αποσπασμένων από τους μεγαλύτερους δυτικογερμανικούς επιχειρηματικούς ομίλους με «ειδικό σκοπό».

    Το ΤΑΙΠΕΔ συγκεντρώνει τα βασικά χαρακτηριστικά της Treuhand. Διασώζοντας το δημόσιο πλούτο, ας μην επιτρέψουμε να έχει και τη διαδρομή της.»

    Το μεγάλο ερώτημα είναι τι απέγινε με τα 2.500.0000 εργαζόμενους που δεν ξαναδούλεψαν.

    17-57

  2. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    http://teddygr.blogspot.com/2011/01/blog-post_04.html

    4 Ιανουαρίου 2011
    » Ο χαμένος κόσμος του κομμουνισμού: (ε) η ανατολικογερμανική «κόλαση»
    »
    Κι αφού είδαμε πού και πώς παραποιήθηκε κι εξακολουθεί να παραποιείται η ιστορία, ας δούμε με αριθμούς σε τί συνίσταται ο «χαμένος κόσμος του κομμουνισμού» στην Γερμανική Λ.Δ. Όσο κι αν η κεφαλαιοκρατούμενη Δύση πανηγυρίζει, κατά βάθος γνωρίζει ότι η μνήμη είναι ζωντανή και η αλήθεια των αριθμών δεν φαλκιδεύεται. Έτσι, εκδηλώσεις που «ξορκίζουν» τον κομμουνισμό (όπως η έκθεση που διοργανώθηκε πρόσφατα στην Θεσσαλονίκη από το γερμανικό προξενείο και το ινστιτούτο Γκαίτε με θέμα «Ο ιδανικός κόσμος της δικτατορίας; Εξουσία και καθημερινότητα στη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία») δηλώνουν, κατά βάθος, ότι η «παντοδύναμη δημοκρατία» της Δύσης εξακολουθεί να φοβάται το φάντασμα του παππού Κάρολου. Και ιδού οι αριθμοί που τρέφουν αυτούς τους φόβους:

    Με την «ενοποίηση» (σημ.: πιο σωστό είναι να μιλάμε για προσάρτηση της Ανατολικής στην Δυτική Γερμανία) και σύμφωνα με επίσημα κρατικά στοιχεία, τα δυτικογερμανικά μονοπώλια πήραν στον έλεγχό τους, μεταξύ άλλων: 8.500 βιομηχανικά συγκροτήματα και εργοστάσια, 20.000 μικροεπιχειρήσεις, 7.500 εστιατόρια, 900 βιβλιοπωλεία, 1.854 φαρμακεία, 3,68 εκατομμύρια εκτάρια αγροτικών και δασικών εκτάσεων, 25 δισεκατομμύρια τετραγωνικά μέτρα οικοπέδων και κτιρίων. Με απλά λόγια: λαϊκή περιουσία που χτιζόταν επί 40 χρόνια, ξεπουλήθηκε στο κεφάλαιο έως και το τελευταίο μάρκο. Παράλληλα, οι «αγοραστές» εισέπραξαν και πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις για να…επενδύσουν, με το πρόσχημα της…ξεπερασμένης τεχνολογίας των εργοστασίων της Γερμανικής Λ.Δ.

    Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελούν τα Λαϊκά Ναυπηγεία του Βάρνο στην Βαλτική. Αφού τα πρώτα δύο χρόνια μετά την προσάρτηση είχαν απολυθεί οι 13.500 από τους 34.000 εργαζόμενους, πουλήθηκαν στην «Kvaerner Deutschland» για ένα εκατομμύριο μάρκα. Η αγοράστρια εταιρεία εισέπραξε τα επόμενα 3-4 χρόνια επιδοτήσεις ενός δισεκατομμυρίου μάρκων και στα τέλη της δεκαετίας του ’90 πούλησε την «επένδυσή» της. Οι αγοραστές επιδοτήθηκαν εκ νέου και ξαναπούλησαν τα Ναυπηγεία σε άλλους αγοραστές, οι οποίοι επιδοτήθηκαν κι αυτοί. Τελικά, το καλοκαίρι του 2009, ο τελευταίος ιδιοκτήτης κήρυξε πτώχευση. Από τους 34.000 εργάτες του «αμαρτωλού» κομμουνισμού, είχαν μείνει λιγότεροι από 2.000…

    Αυτή ήταν η κατάληξη των περισσότερων εργοστασίων τής Γερμανικής Λ.Δ., όπου υπήρχαν 840 εργοστάσια δυνάμεως άνω των χιλίων εργαζομένων το 1989 αλλά μέχρι τον Σπετέμβριο του 1992 είχαν απομείνει μόλις 117. Από το 1990 έως το 1995 καταστράφηκαν πάνω από 3.000.000 θέσεις εργασίας. Το 1997 στον κλάδο της βιομηχανίας εργαζόταν μόνο το ένα τρίτο των εργαζομένων στις ίδιες θέσεις που εργαζόταν το 1989. H καταστροφή της παραγωγικής υποδομής στην πρώην Γερμανική Λ.Δ. είχε και ως αποτέλεσμα ένας στους δύο μαθητές που το 1991 αποφοίτησε από το σχολείο, να μη βρίσκει θέση μαθητείας. Κι αυτό, όταν ένα χρόνο νωρίτερα δεν υπήρχε μαθητής που να τέλειωνε το σχολείο και να μη συνέχιζε σε κάποια επαγγελματική σχολή ή σε πανεπιστήμιο.

    Με την προσάρτηση, το επιστημονικό και τεχνολογικό δυναμικό της Γερμανικής Λ.Δ. αποδεκατίστηκε και τέθηκε εκτός έρευνας και εκπαίδευσης. Σύμφωνα με επίσημες στατιστικές, τον Δεκέμβριο του 1992 από τους 195.000 εργαζόμενους στους τομείς αυτούς, μόνο οι 23.600 βρίσκονταν σε θέσεις πλήρους απασχολήσεως.

    Εκεί όπου κατασυκοφαντείται η Γερμανική Λ.Δ. είναι ο αθλητισμός. Ο μαζικός αθλητισμός έπαιζε έναν ιδιαίτερο ρόλο στην χώρα. Οι 11.000 αθλητικοί σύλλογοι με τα 3.800.000 μέλη αποτελούν μια πραγματικότητα που μιλάει από μόνη της. Δείκτες του μαζικού χαρακτήρα του αθλητισμού στην Γερμανική Λ.Δ. ήσαν και οι 160.000 διαιτητές και κριτές αγώνων, οι 265.000 προπονητές, τα 330 στάδια και τα 1.220 γυμναστήρια, ενώ στην τελευταία «Σπαρτακιάδα» της Γερμανικής Λ.Δ. συμμετείχαν πάνω από 1.000.000 παιδιά και έφηβοι. Οι αριθμοί είναι ασύλληπτοι.
    Αποτέλεσμα αυτής της φροντίδας του κράτους για την φυσική αγωγή ήταν και οι επιτυχίες στο παγκόσμιο αθλητικό στερέωμα. Αυτές οι επιτυχίες είναι που προκαλούν το μένος της Δύσης, η οποία ξέρει να μιλάει μόνο για χρήση αναβολικών υπό την επίβλεψη του…καθεστώτος. Είναι να γελάς μέχρι δακρύων όταν ακούς π.χ. τους αμερικανούς να μιλούν για…ντόπα!

    Και δεν είναι μόνο ο αθλητισμός. Το 1989 υπήρχαν στην Γερμανική Λ.Δ. (κρατηθείτε!): 18.000 βιβλιοθήκες, 3.000 θέατρα και 56.000 λέσχες πολιτιστικής δημιουργίας σε εργοστάσια, αγροτικούς συνεταιρισμούς, συνοικίες και σχολεία. Ακόμη και σήμερα υπάρχουν στο Ανατολικό Βερολίνο 4 (τέσσερις!) όπερες! Είναι ενδεικτικό ότι μέσα σε δύο χρόνια μετά την προσάρτηση έκλεισαν 15.000 βιβλιοθήκες και πάνω από 10.000 πολιτιστικές λέσχες, ενώ αυτή η διαδικασία συνεχίζεται.

    Ιδού, λοιπόν, ο πραγματικός «χαμένος κόσμος του κομμουνισμού». Πάνω στα ερείπιά του, ήρθαν οι ολετήρες του, ενδεδυμένοι «ελευθερία» και «δημοκρατία», για να χτίσουν ανεργία, πείνα και έλλειψη κοινωνικού κράτους σε τομείς όπως η παιδεία και η υγεία. Εκεί όπου άνθιζαν ο αθλητισμός και οι πολιτιστικές εκδηλώσεις, περισσεύουν σήμερα τα ναρκωτικά, η πορνεία, ο αλκοολοσμός και η πάσης φύσεως περιθωριοποίηση. Ίσως, τελικά, η «κόλαση» του κομμουνισμού να μην ήταν και τόσο…κόλαση.

    Αυτούς τους αριθμούς είναι που τρέμει ακόμη και σήμερα το κεφάλαιο. Αυτοί οι αριθμοί είναι που γεννάνε έναν άλλον αριθμό, απόλυτο δείκτη του δυτικού φόβου: 20 χρόνια μετά την «απελευθέρωση», δημοσκόπηση που έγινε στην περιοχή της ανατολικής Γερμανίας κατέδειξε ότι το 57% των ερωτηθέντων πιστεύουν ότι την εποχή του κομμουνισμού ζούσαν καλύτερα απ’ ότι σήμερα! »

    Για την αντιγραφή 17-57

  3. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Πολίτες από την πρώην Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας διαδηλώνουν μετά την επανένωση.
    «Από εργαζόμενος λαός, λαός χωρίς δουλειά», γράφει το πανό

  4. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    https://zbabis.blogspot.com/2019/11/I-antikommounistiki-ysteria-gia-ttin-DDR-30-hronia-meta-tin-ptosi-tou-teihous.Apo-tin-eforia-sta-desma-tis-ftoheias.html

    «Μόλις λίγες μέρες μετά την πτώση του τείχους μπροστά σε εκατομμύρια Ανατολικογερμανούς υψώθηκαν ανυπέρβλητα ταξικά τείχη.

    Προσέκρουσαν πάνω στη σκληρή πραγματικότητα της «επανένωσης», δηλαδή της κυριαρχίας των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής σε όλη τη Γερμανία:
    Πετάχτηκαν έξω από τις δουλειές τους, στα δεσμά της φτώχειας και της απελπισίας.

    Ταυτόχρονα, αντεργατικά μέτρα σάρωσαν όλη τη χώρα.
    Τριάντα χρόνια μετά, γερμανική κυβέρνηση, ρεπορτάζ, αφιερώματα και αναλύσεις δεν γίνεται να προσπεράσουν αυτήν την πραγματικότητα και να γιορτάσουν την καπιταλιστική παλινόρθωση, χωρίς να αναφερθούν στις «άνισες συνθήκες διαβίωσης» σε όλη τη χώρα και στην «ελεύθερη ζωή για όλους», που παραμένει «ζητούμενο».

    Με φόντο τη λαϊκή δυσαρέσκεια
    για τη φτωχοποίηση μεγάλων τμημάτων του γερμανικού λαού,
    την ανησυχία για τους οξυμένους διεθνείς ανταγωνισμούς και
    τη δυναμική επανεμφάνιση νεοναζιστικών και ακροδεξιών οργανώσεων,
    ιδιαίτερα φέτος υπογραμμίζονται στον γερμανικό Τύπο
    η υποτονική συμμετοχή στις πολυήμερες εκδηλώσεις,
    η «στοχαστική διάθεση»,
    η απουσία από τους εορτασμούς ηγετών ή κυβερνητικών αξιωματούχων ισχυρών δυτικών καπιταλιστικών κρατών που πρωτοστάτησαν στην αντεπανάσταση.
    Ακόμη και η καγκελάριος, Αγκελα Μέρκελ, σε συνέντευξη στο «Der Spiegel», παραδέχτηκε πως υπάρχει νοσταλγία για τη ΓΛΔ («Ostalgie») και πως
    «η άποψη για τη ΓΛΔ εξαρτάται επίσης από το πού βρίσκεται σήμερα και πώς ζει ένας πρώην Ανατολικογερμανός». Χαρακτήρισε αυτήν τη νοσταλγία ένα «είδος ρομαντικής εξιδανίκευσης» που «συμπυκνώνεται στο σύνθημα: «Τη ζωή μας στην DDR κανείς δεν μπορεί να μας την πάρει»». Υπογράμμισε ότι «η 9η Νοέμβρη 1989 παραμένει μια ευτυχισμένη στιγμή στη γερμανική ιστορία», επειδή «τόσοι άνθρωποι στη ΓΛΔ ονειρεύονταν την ελευθερία και ξαφνικά μπορούσαμε να υψώσουμε τη φωνή μας»! Για να συμπληρώσει αμέσως μετά ότι «για πολλούς Ανατολικογερμανούς η ζωή έγινε μεν ελεύθερη, αλλά όχι πάντα ευκολότερη»…

    Εκτοπισμός, φτώχεια, φόβος και παραίτηση

    «9 Νοέμβρη 1989: Στο Βερολίνο οι άνθρωποι γιορτάζουν την πτώση του τείχους, που υποτίθεται ότι – μεταξύ άλλων – θα σταματούσε τη διαφυγή Ανατολικογερμανών προς τη Δυτική Γερμανία. Σχεδόν κανείς δεν φανταζόταν τότε ότι πολλές περιοχές της πρώην Ανατολικής Γερμανίας θα αντιμετώπιζαν ένα τεράστιο κύμα μετανάστευσης», αναφέρει αφιέρωμα της γερμανικής εφημερίδας «Die Zeit».

    Η έρευνα της εφημερίδας επεξεργάστηκε τα δεδομένα για εκατομμύρια μεταναστών από την Ανατολική στη Δυτική Γερμανία, το διάστημα 1991 – 2017, αναδεικνύοντας μία από τις λιγότερο γνωστές περιόδους της γερμανικής μεταπολεμικής ιστορίας.
    «Μετά την επανένωση σχεδόν το 1/4 του πληθυσμού της πρώην ΓΛΔ – πάνω από 3,5 εκατ. άνθρωποι – μετακόμισε στη Δυτική Γερμανία. Μόνο το έτος 1989 – 90 εγκατέλειψαν την Ανατολική Γερμανία περίπου 800.000 άνθρωποι, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων αναγκάστηκε να μεταναστεύσει, επειδή έκλεισαν επιχειρήσεις και η ανεργία αυξήθηκε δραστικά», αναφέρεται. Υπολογίζεται ότι χάθηκαν τουλάχιστον 4 εκατ. θέσεις εργασίας έως το 1992.

    Η τάση αυτή συνεχίζεται και τα επόμενα χρόνια, με εκατοντάδες χιλιάδες μετεγκαταστάσεις προς τη Δύση κάθε χρόνο.
    Τα πρώτα χρόνια του 2000 περίπου 500.000 εργαζόμενοι εξακολουθούν να μεταναστεύουν, αναζητώντας δουλειά σε κάποια δυτική πόλη.

    «Ο κοινωνιολόγος Πάουλ Βίντολφ εκτιμά ότι τα πέντε χρόνια μετά την επανένωση, έως και το 80% των εργαζόμενων Ανατολικογερμανών έχασαν προσωρινά ή μόνιμα τη δουλειά τους (…) σε πολλά μέρη εξαπλώθηκαν η φτώχεια, ο φόβος και η παραίτηση», αναφέρεται.
    Οι ιδιωτικοποιήσεις «σάρωσαν» επιχειρήσεις, εργοστάσια, γη, κτίρια, όλο τον πλούτο της χώρας, που μέχρι τότε ήταν λαϊκή περιουσία. Δυτικογερμανικά μονοπώλια –μέσω του διαβόητου Οργανισμού «Treuhand»– πήραν στον έλεγχό τους ανάμεσα σε άλλα:
    8.500 βιομηχανικά συγκροτήματα και εργοστάσια,
    20.000 μικροεπιχειρήσεις,
    7.500 εστιατόρια,
    3,68 εκατ. εκτάρια αγροτικών και δασικών εκτάσεων,
    25 δισ. τ.μ. οικοπέδων και κτιρίων.
    Σύμφωνα με το γερμανικό Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών,
    ακολούθησε μια έντονη αποβιομηχανοποίηση στην Ανατολική Γερμανία και παρέμεινε μόνο το 20% – 25% των θέσεων εργασίας στη βιομηχανία.
    Τον Μάρτη του 1991, δεκάδες χιλιάδες διαδηλώνουν στη Λειψία ενάντια στην «Treuhand» και τη μαζική ανεργία, ενώ διαδηλώσεις έγιναν σε δεκάδες άλλες πόλεις.
    «Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι η δουλειά στη ΓΛΔ ήταν κάτι περισσότερο από μια θέση εργασίας. Ήταν το λίκνο της κοινωνικής ζωής», γράφει η «Zeit».

    «Γιατί δεν μου επιτρέπετε να δουλέψω;»
    Ξαφνικά, οι Ανατολικογερμανοί ήταν «ελεύθεροι» να βρουν τον δρόμο τους στην «αγορά εργασίας».
    Εκεί ήρθαν αντιμέτωποι με μια απαγόρευση που δεν μπορούσαν να φανταστούν. Την ανεργία.
    Ένα από τα κυρίαρχα αισθήματα όσων είχαν ζήσει στη ΓΛΔ, ήταν η ματαίωση, η αίσθηση ότι πλέον δεν μπορούν να προσφέρουν μέσω της εργασίας τους.
    Λίγο μετά την επανένωση, το γερμανικό Ινστιτούτο ερευνών «Emnid» διεξήγαγε μια δημοσκόπηση, ρωτώντας τους Ανατολικογερμανούς για την κατάσταση της ζωής τους, αναφέρεται στην «Zeit»:
    «Οι δημοσκόποι διαπίστωσαν ότι στους Ανατολικογερμανούς κυριαρχούσε μια καταθλιπτική διάθεση, όπως δεν είχε μετρηθεί «ποτέ πριν και πουθενά». Πάνω από το 1/3 του ενήλικου πληθυσμού ένιωθε ότι «δεν είναι χρήσιμοι πλέον σε αυτήν την κοινωνία»».
    Η Εύα – Μαρία Γκέλερ, γεννημένη το 1952 στο Γκέρλιτζ (Ανατολική Γερμανία), διηγείται στη «Sueddeutsche Zeitung» τη… σταδιοδρομία της στα «mini jobs» («μίνι τζομπς») και τα διαβόητα προνοιακά επιδόματα «Χαρτζ 4».
    Από το 1994, όταν έκλεισε το ορυχείο λιγνίτη, άρχισε μια πολυετής περιπλάνηση σε πολλές προσωρινές δουλειές, ακόμη και με 1 ευρώ την ώρα, στις οποίες εξωθούνταν για να μην κοπούν οι …«παροχές ανεργίας».
    «Μόλις το 2008 κατάφερα να πιάσω μια κάπως σταθερή δουλειά στο «Μουσείο Χωριού». Μεγάλο μέρος της αμοιβής μου επιδοτούνταν από την Υπηρεσία Ανέργων. Στο μουσείο, πραγματοποιούσα προγράμματα για μαθητές. Επιτέλους είχα βρει μια δουλειά «με νόημα»», αναφέρει.
    Οταν μετά από δύο χρόνια έληξε το πρόγραμμα της Υπηρεσίας Ανέργων και απολύθηκε, έστειλε επιστολή στην τότε υπουργό Εργασίας (CDU) και σημερινή πρόεδρο της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν: «Γιατί δεν μου επιτρέπετε να δουλέψω; Αφού το θέλω!», της είχε γράψει.
    «Εκτοτε ποτέ δεν μπόρεσα να έχω μια κανονική δουλειά, αυτό ήταν μια μεγάλη πίκρα. Να θέλει να δουλέψει κανείς και να μην τον αφήνουν… Ετσι βγήκα όσο πιο σύντομα μπορούσα στη σύνταξη. Είχα μπουχτίσει από την «επαιτεία». Τουλάχιστον απαλλάχτηκα από το άγχος για κάθε ραντεβού στην Υπηρεσία Ανέργων. Ειλικρινά θα προτιμούσα να δουλεύω έως τη σύνταξη σε λατομείο…», είναι μερικά από τα λόγια της.

    «Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν οι αυταπάτες»
    «Η πολιτική «επικοινωνία» (σ.σ. προπαγάνδα) στη Γερμανία την εποχή εκείνη ήταν ότι με την επανένωση όλοι θα πάρουν από ένα «Volkswagen», θα κάνουν μακρινά ταξίδια και θα χτίσουν ένα σπίτι… Το μεγαλύτερο πρόβλημα των Ανατολικογερμανών ήταν οι αυταπάτες τους. Πολλοί πίστευαν πραγματικά ότι θα ζήσουν ως «ίσοι πολίτες» σε μια ενωμένη Γερμανία», λέει στην «Zeit» ο πολιτικός επιστήμονας, Αλεξάντερ Κλάρκσον, ερευνητής στο «Κing’s College» του Λονδίνου στη Γερμανία και άλλες χώρες της Ευρώπης.
    «Οι Ανατολικογερμανοί έπεσαν από αυτή την ουτοπική ιδέα της ενωμένης γερμανικής κοινωνίας στην πραγματικότητα, όπου έπρεπε να ξεκινήσουν από το μηδέν», αναφέρει.
    Η υπόσχεση του τότε καγκελάριου, Χέλμουτ Κολ, για «εξίσωση των συνθηκών διαβίωσης» σήμαινε για τους περισσότερους «το κατώτατο επίπεδο της ιεραρχίας» της καπιταλιστικής Γερμανίας.
    Η ατμόσφαιρα χαρακτηρίζεται από «σκεπτικισμό»
    «Το πνεύμα αισιοδοξίας που είδαμε πριν από 30 χρόνια, ή ακόμα και πριν από 10 χρόνια, δεν είναι αντιληπτό σήμερα», αναγκάζεται να παραδεχτεί ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού του Βερολίνου, Κλάους Λέντερερ, αρμόδιος για τη διοργάνωση των εορτασμών της πρωτεύουσας. Η διάθεση είναι «στοχαστική, αλλά γιορτάζουμε (…) Επιστρέφουμε στην ιστορία και μιλάμε για το μέλλον».
    Ο ίδιος αναφέρει ότι τα 30χρονα δεν θα γιορταστούν πανηγυρικά, αλλά κυρίως είναι μια «στάση για σκέψη»:
    Πρώτον, για τις «παραλείψεις και ελλείψεις στη διαδικασία ενοποίησης» και
    Δεύτερον για να αποφευχθεί η εκμετάλλευση των «αναμνήσεων» από «εθνικιστικές συλλογικότητες».
    Αντίστοιχες είναι οι αναφορές σε πολλές γερμανικές εφημερίδες:
    «Η δημοτική αρχή οργανώνει περίπου 200 εκδηλώσεις που εντυπωσιάζουν ελάχιστα» και «η κατάσταση είναι συγκεχυμένη», αναφέρει η βερολινέζικη εφημερίδα «bz – berlin».
    «Σκοτεινή διάθεση» στην 30χρονη επέτειο, τιτλοφορείται το ρεπορτάζ του «france 24», όπου σημειώνεται πως «έχουν χαθεί η ευφορία και η αισιοδοξία για τη φιλελεύθερη δημοκρατία και την ελευθερία».»

  5. Ο/Η faros λέει:

    Για αυτό και γιορτάζουν ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΟ!

  6. Ο/Η faros λέει:

    Έτσι είναι.
    Όπως το γράφει το πανό.

    Αυτοί προφανώς ΔΕΝ γιορτάζουν μαζί με τον Γκορμπατσόφ και τους άλλους … γκορμπατσόφηδες!

  7. Ο/Η faros λέει:

    Είπαμε, Τ Ο Μ Ο Υ Σ , θα μπορούσε να γράψει κανείς!

  8. Ο/Η faros λέει:

    Στο μεγάλο ερώτημα, μάλλον φύγαν έξω …

  9. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    ή πέρασαν στην εξαθλίωση ή στο περιθώριο Φάρε ( Νοέμβριος 9, 2019 στο 10:56 μμ )

    17-57

  10. Ο/Η faros λέει:

    17-57: Πράγματι …

  11. Ο/Η trash200 λέει:

    Να συνεισφέρω κ εγώ μια φωτογραφία στο άρθρο:

    Γερμανός λαϊκός στρατιώτης μπροστά στο τείχος,
    εκφράζει την άποψη του για το
    καπιταλιστικό καθεστώς

  12. Ο/Η faros λέει:

    Καταλυτική, αποκαλυπτική και αυτό που θα λέγαμε «ό,τι πρέπει», η παρέμβασή σου, Φίλε μου trash200, όπως ΠΑΝΤΑ!

  13. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    @trash200

    Trash ψάχνω στο youtube ένα video με τα αρχιτεκτονικά σχέδια που είχαν υλοποιηθεί ή σχεδιαστεί σε πόλεις της ΕΣΣΔ γύρω στα 1934 με 1936 με Στάλιν ΓΓ. Αν μπορείς να ποστάρεις το link. Το είχα βρει τυχαία αλλά δεν το κράτησα.

    Τελικά ξέρουμε λίγα πράγματα τόσο για την ΕΣΣΔ όσο και για πολλές Λαϊκές Δημοκρατίες

    17-57

  14. Ο/Η faros λέει:

    17-57: Πολύ χρήσιμο θα ήταν …

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: