Σύντομο μάθημα πολιτικής οικονομίας, με την μέθοδο των ερωτοαπαντήσεων.

27 Ιουλίου, 2014

Τι είναι ο λεγόμενος «κρατικός προϋπολογισμός», που κατατίθεται και ψηφίζεται στη Βουλή των Ελλήνων ;

– Δεν είναι τίποτα άλλο παρά η προσπάθεια που κάνει το πολιτικό προσωπικό της αστικής κυβερνώσας τάξης, να μοιράσει, να διανείμει, τον παραγόμενο «κοινωνικό πλούτο».

Τι είναι ο «κοινωνικός πλούτος» ;

– Είναι ο πλούτος που παράγεται από την εργασία της εργατικής τάξης, της αγροτιάς, των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων.

Πως ακριβώς αντλείται από τις Υπηρεσίες του κράτους αυτός ο πλούτος ;

– Κυρίως (τα τελευταία χρόνια) μέσω των άμεσων και έμμεσων φόρων. Ή και από τα λεγόμενα χαράτσια, ή πιο … επιστημονικά και … ελληνικά μέσω των taxis.
(τα προηγούμενα χρόνια, αυτό γινόταν και από κρατικές επιχειρήσεις, οι οποίες τελευταία όλο και περισσότερες, περνάνε στα χέρια των ιδιωτών και έτσι, λιγοστεύουν τα έσοδα του κράτους από αυτήν την … πηγή !)

Πως γίνεται αυτή η … μοιρασιά του «κοινωνικού πλούτου»;

– Στον λεγόμενο «κρατικό προϋπολογισμό», στο κεφάλαιο «δαπάνες», καταχωρούνται σε διάφορους κωδικούς, που παραπέμπουν κυρίως σε Υπουργεία, διάφορα ποσά !
(επί παραδείγματι, κάποια ποσά πηγαίνουν σε μισθούς δημοσίων υπαλλήλων, άλλα σε συντάξεις, άλλα σε δαπάνες στην υγεία, στην παιδεία, στις ένοπλες δυνάμεις, κλπ.)

Χρειάζεται το αστικό κράτος να παίρνει δάνεια για να πληρώνει μισθούς και συντάξεις ;

– Η απάντηση, με ελάχιστο προσεκτικό διάβασμα των παραπάνω, προφανώς και είναι ένα μεγάλο ΟΧΙ.

Τότε γιατί παίρνει όλα αυτά τα χρόνια δάνεια ;

– Για να τα δίνει σε συγκεκριμένους ιδιώτες, που διαπλέκονται με αυτό (μέσω του πολιτικού προσωπικού), στην ουσία στον ίδιο τον εαυτό του, ώστε να μπορεί να δημιουργεί συνθήκες ανάπτυξης (όπως λέει το ίδιο), ώστε να ανακυκλώνεται, να αναπαράγεται, να αυγατίζει αυτό που λέμε κεφάλαιο. Και, … φτου κι από την αρχή!

Και, αφού είναι έτσι, γιατί το κράτος δεν δίνει λεφτά από τον «κοινωνικό πλούτο» που παράγεται, ώστε να μην εμπλέκεται σε δάνεια με τόκους και πανωτόκια με τα γνωστά αποτελέσματα (κρίση χρέους π.χ.).

– Περιγράψαμε παραπάνω, ότι ο πλούτος παράγεται από τους εργαζόμενους σε κάθε περίπτωση. Είναι δύσκολο το λοιπόν (ή … ήταν τουλάχιστον) να παρακρατείται αυτός ο πλούτος, να μην δίνεται σε αυτούς που τον παράγουν και να μοιράζεται σε λίγους και εκλεκτούς. Φυσικά και μέρος του «κοινωνικού πλούτου» πηγαίνει σε αυτούς τους λίγους, αλλά όχι όλος ! Αν γινόταν κάτι τέτοιο θα γινόταν … επανάσταση !

Δηλαδή, το αστικό κράτος, το πολιτικό προσωπικό του, για να μην δυσαρεστήσει τον λαό, έπαιρνε δάνεια από εδώ κι από εκεί και τα έδινε σε λίγους ;
Μα, με αυτόν τον … τρόπο, σίγουρα η χώρα θα χρεοκοπούσε !

– Εμ, έτσι δεν έγινε τελικά ;

Για αυτό τελικά είχαμε την κρίση χρέους ;

– Όχι ! Η κρίση χρέους, είναι ένας τεχνικός όρος, ένας χρηματικός όρος, ένας πολιτικός (και παραπλανητικός, θα έλεγα) όρος, ώστε να πειστεί ο λαός, να συνεισφέρει πολύ περισσότερα για τα δάνεια αυτών που εμείς λέμε κεφαλαιοκράτες.

Μας λες ότι και την ανάπτυξη και την κρίση, τελικά την χρηματοδοτεί ο εργαζόμενος λαός ;

– Απολύτως !

Εάν είναι έτσι, γιατί ο λαός το ανέχεται αυτό ;

– Μα, γιατί, τον έχουν πείσει με τα μέσα που διαθέτουν, με τον φόβο και τις απειλές, με την κινδυνολογία και τη λαμογιά, αλλά και το ρουσφέτι, ότι έτσι πρέπει να γίνεται.

Σημείωση 1η: Αναγκαίο είναι να τονιστεί, ότι το μεγάλο κεφάλαιο (βιομηχανικό, τραπεζικό, εφοπλιστικό) δεν συνεισφέρει στο κράτος, το παραμικρό !

Σημείωση 2η: Δηλαδή, τα ποσά που πηγαίνουν στους μισθούς και τις συντάξεις, στην υγεία κλπ., το κράτος τα μαζεύει από τους εργαζόμενους και όχι από κανένα … δέντρο !

Σημείωση 3η: Να τονιστεί εδώ, ότι και οι μισθοί που δίνονται στους εργαζόμενους στις ιδιωτικές επιχειρήσεις, πάλι από τον ιδρώτα των εργατών μαζεύονται. Από διάφορους «έξυπνους» φόρους, όπως είναι η διαφήμιση, την οποία την πληρώνει ο καταναλωτής, αλλά δεν το … καταλαβαίνει !
Ή (κυρίως αυτό) από την υπεραξία που παράγεται και που την καρπώνεται εξ ολοκλήρου ο ιδιώτης. Από αυτήν δε, δίνει … μπόνους στους εργαζόμενούς του, όσο μισθό θέλει και σε αυτό βρίσκει απόλυτο σύμμαχο φυσικά, το αστικό κράτος.

 


Σενάρια συνομωσιολογίας

27 Ιουλίου, 2014

Ποιος έριξε το Μπόϊνγκ της πτήσης ΜΗ 17 ;

Γιατί το έκανε ;

Πριν δώσουμε την δική μας εκδοχή για το θέμα, την δική μας άποψη και γνώμη, ας δούμε μερικά «στοιχεία».

–  Ποιος μπορεί να επωφελήθηκε από το τραγικό συμβάν ;

1. Οι Ρώσσοι ; Προφανώς και ΟΧΙ !

2. Η ναζιστική κυβέρνηση της Ουκρανίας ; Σίγουρα, ΟΧΙ !

3. Οι αυτονιιστές, ακτιβιστές της Αν. Ουκρανίας ; Για αυτούς κι αν η απάντηση είναι ΟΧΙ !

4. Η Δύση ; Οι ΕΠΑ και η ΕΕ ; – Μπορεί … Ίσως …

– Ποιο ήταν στην τελική το «αποτέλεσμα», πέρα βέβαια από το τραγικό γεγονός της απώλειας τόσων ψυχών.

1. Να κατηγορεί ο ένας τον άλλον …

2. Να μην βρίσκεται «άκρη» …

3. Να έχουν φτάσει, οι δύο χώρες, η Ουκρανία και η Ρωσσία, στα πρόθυρα ενός γενικευμένου πολέμου, με άγνωστες τις συνέπειες. Ή μάλλον, με πιθανολογούμενες, τις παρακάτω συνέπειες.

3α.: Το σφιχταγκάλιασμα της Ουκρανίας από τις δαγκάνες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ !
3β.: Τον φόβο να πλανάται πάνω από ολόκληρο τον πλανήτη !
3γ.: Το οικονομικό, στρατιωτικό, ακόμα και το πολιτικό αδυνάτισμα της Ρωσσίας, του Πούτιν και της κυβέρνησής του !

Έχοντας υπόψη του κάποιος τα παραπάνω … σενάρια συνομωσιολογίας, καταλήγει στο αβίαστο συμπέρασμα, ότι το Μπόϊνγκ της πτήσης ΜΗ 17, το έριξαν ή έστω υποστήριξαν την «πτώση» του, «παράγοντες», που τόσα χρόνια τώρα, έχουμε δει όλοι μας, να έχουν ειδικευφθεί, στις προβοκάτσιες, στις συνομωσίες, στην διασπορά ψεμάτων και συκοφαντιών, που μοναδικό στόχο είχαν το ξεκίνημα πολεμικών εχθροπραξιών, για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών !

Μήπως κάτι παρόμοιο έχει συμβεί και στην περίπτωση του αεροπλάνου της Μαλαισίας ;

Λέμε, τώρα …


Αρνούνται να σκοτώσουν δικούς τους !

27 Ιουλίου, 2014

Σύμφωνα με πληροφορίες που κάνουν το γύρο του διαδικτύου, πάνω από 41 Ουκρανοί στρατιώτες, έχουν περάσει τα σύνορα και έχουν καταφύγει στο έδαφος της Ρωσσίας, αρνούμενοι να υπακούσουν στις εντολές της ναζιστικής κυβέρνησης του Κιέβου (που να σημειώσουμε για άλλη μία φορά, ότι έχει την στήριξη ΕΠΑ, ΕΕ και της χώρας μας συμπεριλαμβανομένης) !

– Δεν θέλουμε να σκοτώσουμε δικούς μας …

– Δεν είμαστε ναζί …

– Δεν ανήκουμε στον Δεξιό Τομέα …

Μερικές από τις δηλώσεις που κάνουν οι ουκρανοί στρατιώτες, που εγκαταλείπουν τους στρατώνες και καταφεύγουν στην Ρωσσία.

Να σημειώσουμε επίσης, ότι σε  ρωσσικό νοσοκομείο που βρίσκεται στα σύνορα Ρωσσίας – Ουκρανίας, νοσηλεύονται τραυματίες πολλοί ουκανοί στρατιώτες, πολλοί από τους οποίους δηλώνουν ότι δεν θέλουν να πολεμήσουν εναντίον συμπατριωτών τους, αλλά εξαναγκάζονται !