Του λες τ΄αλλουνού

– Ότι τα διάφορα κόμματα του «αστικού τόξου», λένε ψέματα, εξυπηρετούν τα συμφέροντα της αστικής τάξης, κυρίως μιας χούφτας επιχειρηματιών.

Μπααααα αυτός ! Κάνει πως δεν ακούει …

Του λες τ΄αλλουνού

– Το ζήτημα ΔΕΝ είναι να διαλέξεις αφεντικό, να διαλέξεις ποιος θα σου τα παίρνει, ποιος θα σου ρημάξει τη ζωή, θα διαλύσει τα όνειρα τα δικά σου και των παιδιών σου.

Μπααααα ! Λες και μιλάς σε … τοίχο !

Του λες τ΄αλλουνού

– Καθόλου δεν σε αφορά η διαχείριση του κρατικού χρέους. Αν θα γίνει … «κούρεμα» (όχι, για … ξύρισμα δεν μιλάνε ακόμα), … «επιμήκυνση», ρύθμιση, αναδιαπραγμάτευση και άλλα τέτοια … ευτράπελα ! Δεν είναι δικό σου το χρέος, δεν το δημιούργησες εσύ, δεν πρέπει να πέσεις στην παγίδα που σου έχουν στήσει αυτοί που το δημιούργησαν, για να το πληρώσεις εσύ.

Μπααααα ! Τον … χαβά του αυτός !

Του λες τ΄αλλουνού

– Είτε είσαι με το ΔΝΤ, είτε με την ΕΕ, είτε και χωρίς αυτούς, αλλά με τα μονοπώλια, είτε υπάρχουν είτε όχι μνημόνια και δανειακές συμβάσεις ή και … μεσοπρόθεσμα (το ξεχάσαμε αυτό), όσο το πολιτικοκοινωνικό σύστημα της χώρας μας είναι το καπιταλιστικό, εσύ θα την πληρώνεις !

Μπααααα ! Αλλού τα … κακαρίσματα κι αλλού … κλωσάνε οι κότες !

Του λες τ΄αλλουνού

– Ο λαός δεν είναι υπεύθυνος και δεν πρέπει να συνεχίζει να πληρώνει για το χρέος. Η διόγκωση του χρέους οφείλεται στον πακτωλό κρατικής χρηματοδότησης και τις φοροελαφρύνσεις που δόθηκαν όλα τα προηγούμενα χρόνια και εξακολουθούν να δίνονται στους βιομήχανους, τους εφοπλιστές και τους τραπεζίτες.  Οφείλεται στις υπέρογκες δαπάνες για εξοπλισμούς, στους Ολυμπιακούς Αγώνες, σε «έργα» !

Μπααααα ! Τζάμπα τα λες !

Του λες τ΄αλλουνού

– Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, σήμερα γίνεται ακόμα πιο ισχυρό το αίτημα για μονομερή διαγραφή όλου του χρέους, με αποδέσμευση από την ΕΕ, άνοιγμα του δρόμου για μια οικονομία χωρίς τους καπιταλιστές.

Ε, εδώ, ο … άλλος, όχι μόνο δεν ακούει, αλλά και … παίρνει δρόμο !!!

Είμαστε τελικά άξιοι της μοίρας μας ;;;

 

18 Responses to Του λες τ΄αλλουνού

  1. Ο/Η Νίκη λέει:

    Άξιοι-άξιες της μοίρας μας δεν είμαστε όλοι-ες, γιατί 3 εκατοντάδες χιλιάδες παλεύουμε με το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ. Αλλά του αλλουνού όπως τα λες μάλλον τα θέλει ο κ…ς του και συγγνώμη για την έκφραση !

  2. Ο/Η faros λέει:

    Νίκη: Μη ζητάς συγνώμη …

    Έχεις δίκιο !

  3. Ο/Η γρηγορης λ. λέει:

    Του λες τ΄αλλουνού
    – ότι κάθε κόμμα που ανεβαίνει στην εξουσία δημιουργεί συνθήκες τέτοιες που θα του εξασφαλίσουν την διατήρηση του στην εξουσία με ποικίλους νόμιμους η άνομους τρόπους και αυτό ισχύει σαν κανόνας από την εποχή μυθικών βασιλειάδων μέχρι και των πιο αγνών κομμουνιστών. Η δημοκρατία δεν είναι σε καμία περίπτωση το «καλύτερο» πολίτευμα, αλλά οπωσδήποτε απέχει πολύ από το να είναι το χειρότερο.
    Μπααααα αυτός ! Κάνει πως δεν ακούει …
    Του λες τ΄αλλουνού
    – Η εργατική τάξη, μια τάξη που προσδιόρισαν και καθόρισαν αστοί διανοητές (Marx, Έγκελς, Lenin), δεν έχει κανένα λόγο να αρκείται στο ποιον της και παρουσιάζει ανέκαθεν μια τάση να ξεφύγει προς τα πάνω, μεταπηδώντας σε «ανώτερες» τάξεις. Ο πατέρας μου, 35 χρονια θαλασσοδερνόταν σαν μηχανικός σε βαπόρια και όταν είχε την ευκαιρία να δημιουργήσει δικη του επιχείρηση συνεργείου με δικό του προσωπικό (και να εξασφαλίσει την οικογένεια του με μεγαλύτερο εισόδημα, μεγαλύτερο σπίτι σε άλλη γειτονιά, καλύτερες σπουδές σε κολέγια κτλ), το έκανε χωρίς καμια απολύτως ενοχή. Δώς μου έναν οποιοδήποτε εργάτη που μέσω της δουλειάς και της ικανότητας του θα γίνει αστός και θα δεις πως τα θεωρήματα των μαρξιστών για «υπερήφανη» και «αδελφοποιημένη» εργατιά πάνε περίπατο
    Μπααααα ! Λες και μιλάς σε … τοίχο !
    Του λες τ΄αλλουνού
    – Όλα τα σύγχρονα κράτη που πλασάρονται σαν «κομμουνιστικά» και λειτουργούν με βάση τις σοσιαλιστικές ιδέες, για να αποφύγουν την κατάρρευση της οικονομίας τους έχουν ηδη διαμορφώσει καπιταλιστικές λογικές (πρωτόλειο καπιταλισμό το λενε) στη διαχείριση παραγωγής και πόρων. Επιπλέον, όταν η apple φτιάχνει το κινητό των 700e της στην κομμουνιστική Κίνα και ο εργάτης εκεί πληρώνεται με 12e, σε τι στο καλό βοηθάει ο κομμουνισμός; Για να εκμεταλλεύονται τα καπιταλιστικά κράτη τα πάμφθηνα εργατικά προλεταριακά χέρια σε κομμουνιστικές χώρες;
    Μπααααα ! Τον … χαβά του αυτός !
    Του λες τ΄αλλουνού
    – Όταν στις φωτογραφίες του ‘40 βλέπεις ανθρώπους που είχαν ένα ζευγάρι παπούτσια και σήμερα δεν ξέρεις πιο να πρωτοφορέσεις, αυτό δεν έγινε τυχαία ούτε και «σοσιαλιστικά». Το γρηγορότερο αμάξι, το μεγαλύτερο σπίτι, τα μεγαλύτερη ευκρίνεια στις τηλεοράσεις, το μεγαλύτερο γραφείο, το wifi, to internet και ο λόγος που δημιουργήθηκαν τα blogs, δεν έγιναν επειδή κάποιος ήθελε να τιμήσει την ψυχή της μάνας του, αλλα επειδή ήθελε να καινοτομήσει, να πουλήσει, να κερδο-σκοπήσει, να γίνει πλούσιος. Ο καπιταλισμός δεν ενδιαφέρεται εάν αυτός που έγινε πλούσιος είχε πατέρα ταξιτζή(Sheldon Adelson), αν είναι μετανάστης (John Paul DeJoria),αν πουλά γραβάτες (Ralph Lauren), αν μεγάλωσε σε εργατικές κατοικίες (Howard Schultz ), αν είσαι έγχρωμη από το γκέτο του Μισσισσιππή (Oprah Winfrey), 26χρονος με σπυράκια (Mark Zuckerberg) αλλα ουτε θα περιορίσει το ονειρο σου εαν είσαι από το Πέραμα, πούλαγες τυρόπιτες ή μοίραζες φυλλάδια. Αν με την επιμονη, την ικανότητα και κυρίως την διορατικότητα είδες μια ευκαιρία εκεί που πολλοί άλλοι δεν έβλεπαν τίποτα, τότε αξίζει να βελτιώσεις την ζωή του και εάν είσαι σωστός θα γίνεις αφορμη να βελτιώθει και η ζωη πολλών άλλων συνανθρώπων, που θα δουλέψουν μαζί σου.
    Μπααααα ! Αλλού τα … κακαρίσματα κι αλλού … κλωσάνε οι κότες !
    Του λες τ΄αλλουνού
    -Η μεγάλες κρίσεις του καπιταλισμού έρχονται και παρέρχονται (όταν δημιουργείται μια υπερπληθώρα αγαθών όπως λέγεται στην αγορά)διατηρώντας όμως ακέρια την δυναμική του «επιχειρειν» και της ελεύθερης αγοράς και αποτελεί ένα είδος αναδιανομής όχι πλούτου αλλά ευκαιριών γιατί ακόμα και μονοπώλια σπάνε κάτω από τις συνθήκες κρίσεως. Στην Ελλάδα μαζί με εμάς τον απλό κόσμο, μεγάλα ονόματα εκδοτών, φαρμακοβιομηχάνων, βιομηχάνων φαλίρισαν ή δημιούργησαν τεραστιες ζημιές στο προϋπολογισμό τους, αποδεικνύοντας ότι κανένας σοβαρός κεφαλαιούχος επιχειρηματίας δεν ηθελε την κρίση και κερδίζει εάν οι πελάτες του η κοινωνία χάνει η μειώνεται το εισόδημα του. Οι λίγοι που κερδίζουν κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι όσοι οι κάτοχοι κεφαλαίου σε offshore, οσοι στοιχηματίζουν στην χρεωκοπία και σε άλλα χρηματιστηριακά τερτίπια
    Μπααααα ! Τζάμπα τα λες !
    Του λες τ΄αλλουνού
    -Το κράτος που δημιουργήθηκε τα χρονια της μεταπολίτευσης υπήρχε μια μικρογραφία ενός σοβιετικού μοντέλου σύμφωνα με το δογμα «απο τον καθενα συμφωνα με τις δυνατοτητες, στον καθενα συμφωνα με τις αναγκες του» όπου κομματικοί κρατικοί υπάλληλοι που δεν παρήγαγαν τίποτα, χάρη στους αγωνιστές συνδικαλιστές, έπαιρναν κανονικά τον κρατικό μισθο τους, το κρατικό επίδομα τους, διαδήλωναν για ακόμα μικρότερο ωράριο, περισσότερα bonus, απαιτούσαν άδειες και αργίες ενώ οι όντως παραγωγικοί και ευσυνείδητοι υπάλληλοι έτρεμαν μήπως μετατεθούν οι απολυθούν γιατί δεν έμπαιναν σε κομματική λογική. Η μετέπειτα χρεωκοπία του δημοσιου δεν ήταν ξαφνική αλλα θέμα χρόνου. Και έπειτα από όλα αυτό το κάζο της κρατικοποίησης και τις λαϊκίστικης λογικής του «ολοι οι καλοι χωρανε» στις υπηρεσιες του Κρατους, η λύση σύμφωνα με τους έλληνες κομμουνιστές είναι ένα νέο μεγαλύτερο, συγκεντρωτικό, μονοπωλιακό κράτος που θα περιορίζει και θα ελέγχει μάλιστα την ιδιωτική πρωτοβουλία και την ελεύθερη αγορά. Το θέμα όμως δεν είναι να αλλάξουμε τη καλογυαλισμένη, πανάκριβη και ασύμφορη harley davinson του καπιταλισμού με το διθέσιο σοσιαλιστικό ποδήλατο αλλά το να εξελίξουμε σε μια πρακτική, λειτουργική και οικολογική βέσπα αν θέλουμε να πάμε μπροστά. Ο στοχος δεν ειναι στον καθενα συμφωνα με τις αναγκες του, ειναι στον καθενα συμφωνα με την προσωπικη του εργασια σε εναν κοσμο που εχει τις ιδιες δυνατοτητες να διακριθει με τους αλλους. Ένα κομματικό κράτος που θα ευνοει τους «ορθούς» κομμουνιστές και θα περιοριζει τους «οπορτουνιστες», «ρεφορμιστες», «αριστεριστες» κτλ δεν θα είναι παρα μια ακόμη τραγωδια.
    Ε, εδώ, ο … άλλος, όχι μόνο δεν ακούει, αλλά και … παίρνει δρόμο !!!
    Είμαστε τελικά άξιοι της μοίρας μας ;;;

  4. Ο/Η faros λέει:

    γρηγορης λ.: Τηλεγραφικά … (γιατί το … φιλολογικό σαλόνι, είναι στον … κάτω όροφο) :

    1. Σ΄ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου – στο κάτω κάτω έκατσες και ασχολήθηκες πολύ !

    2. Φαίνεται ότι ο καθένας, ακούει ό,τι θέλει … οπότε ΝΑΙ είμαστε άξιοι της μοίρας μας !

    3. Ο χειρότερος σοσιαλισμός, είναι απείρως ανώτερος από τον καλύτερο καπιταλισμό !

    4. Η υιοθέτηση φαιάς προπαγάνδας και ψεμάτων, χωρίς την παραμικρή κριτική, μόνο βοήθεια δεν προσφέρει !

    5. Μια μικρή παρατήρηση σχετικά με τα … σοβιετικά μοντέλα και στην Ελλάδα, που αρέζονται νεοδημοκράτες και πασόκοι να πιπιλάνε στα κανάλια. Προφανώς όταν μιλάνε κάποιοι για … «σοβιετισμό» εννούντον ΚΡΑΤΙΣΜΌ ! Με μια ΜΕΓΑΛΗ διαφορά :
    Στην Σοβιετική Ένωση, ο κρατισμός, υπηρετούσε τα συμφέροντα του λαού.
    Στον καπιταλισμό (και στην Ελλάδα, αλλά όχι μόνο στην Ελλάδα, κρατισμό έχουμε σε κάποιους τομείς ακόμα και στις ΕΠΑ), το Κράτος, οι Κρατικές Υπηρεσίες και Επιχειρήσεις, υπηρετούν τον ιδιωτικό τομέα, το μεγάλο κεφάλαιο, δηλαδή τους επιχειρηματίες, τους εφοπλιστές, τους τραπεζίτες !

    Και πάλι σ΄ευχαριστώ για το σχόλιο.
    Γεια και χαρά σου !

  5. Ο/Η zoot horn rollo λέει:

    Ειδικά με τη τελευταία παράγραφο και τα…»σοβιετικά» μοντέλα, ζωγράφισες!!! Να δεχτώ φουλ κριτική για τη Κίνα π.χ. ή για τη συνείδηση που διαμορφώνεται στο λαό, δεκτό και λογικό, χωράει μπόλικη κουβέντα, κουβέντα όμως όχι αναθεματισμούς.
    Όταν λες και πιστεύεις πως το ελληνικό ΑΣΤΙΚΟ κράτος ήταν ποτέ «σοβιετικού τύπου», τότε ίσως προτιμάς να μας πάρουν και τα τελευταία που μας έχουν απομείνει. Καθόσουν κι έγραφες για να καταλήξεις στη μπούρδα που τσαμπουνάνε ΟΛΑ τα αστικά κόμματα και ζητάς και τα ρέστα. Ε, δε θα σου πούμε και μπράβο…

  6. Ο/Η faros λέει:

    zoot horn rollo: Το ξεκίνησε εκείνος ο αλητήριος τύπος που ακούει στο όνομα Άδωνις …

    Και, κατόπον, το έχουν πιάσει μέχρι και οι … Τσιπραίοι !!!

    Ένα δεν θέλει να καταλάβει ο καθένας (δυστυχώς).
    Ότι το Δημόσιο στην Ελλάδα, δεν το έκαναν οι κομμουνιστές, αλλά το μεγάλο κεφάλαιο με τους υπηρέτες του !
    Παράδειγμα οι εκλογές χρόνια τώρα στα σωματεία της ΑΔΕΔΥ !

    Ας μας δείξουν οι θιασώτες του «καλού» ιδιωτικού τομέα ποιο σωματείου υπουργίου ή κρατικής επιχείρισης είχαν την πλειοψηφία οι κομμουνιστές και μετά τα λέμε.

    Και, άντε μη πω καμιά κουβέντα για τον ιδιωτικό τομέα …
    Που ούτε σωματεία αφήναν να υπάρχουν, απειλούσαν τους εργαζομένους – ξέρω εργοδότη που αν δεν πηδούσε τις εργάτριες τις απέλυε – πόση ώρα κάνουν να σε εξυπηρετήσουν κάποιοι «ιδιώτες» και πάει λέγοντας !
    Αντε μην πω καμιά κουβέντα …

  7. Ο/Η K. λέει:

    @γρηγόρης λ.
    Γνωστή αλλά και ανυπόστατη η οπτική που αναπαράγεις.
    1)Διαφορετικό ζήτημα έθεσε ο σ.Φάρος.Πέρα απ’ αυτό,την εξουσία σε κάθε μορφή κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού (επομένως και στον καπιταλιστικό) την ασκεί η τάξη η οποία περιλαμβάνει τους εκάστοτε ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής.
    Βέβαια,η ιδεαλιστική και ανεδαφική αστική προσέγγιση επιδιώκει την ερμηνεία εννοιών (όπως η »δημοκρατία» και άλλων) με κριτήρια πλήρως απομακρυσμένα από το συγκεκριμένο και το πραγματικό,από τους υλικούς όρους,από την εκάστοτε υπάρχουσα οικονομική βάση.
    2)Κατ’ αρχάς, οι θεμελιωτές της επιστημονικής θεωρίας του Μαρξισμού-Λενινισμού δεν μπορούν να χαρακτηρίζονται ως αστοί.Από συνάγεται ο χαρακτηρισμός αυτός;Προφανώς από κανένα ιστορικό δεδομένο.
    H έννοια της τάξης έχει επιστημονικά χαρακτηριστικά,επιστημονικό και κατ’ επέκταση πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο.Δύο είναι οι τάξεις με αντίθετα συμφέροντα στα πλαίσια του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής:η αστική και η εργατική.Κάνεις αναφορά,στην πραγματικότητα,σε δυνατότητες που όντως υπήρξαν στα πλαίσια της καπιταλιστικής οικονομίας.Και αφορούσαν κατά κύριο λόγο τμήματα των μεσαίων στρωμάτων (κυρίως των ανώτερων από αυτά),μικροαστικά στοιχεία,επιστημονικό προσωπικό με ειδίκευση κτλ.Είναι ζήτημα που απαιτεί ιδιαίτερη και αυτοτελή ανάλυση για τον τρόπο και για το λόγο για τον οποίο δημιουργήθηκαν οι παραπάνω όροι εντός των αναπτυγμένων (πρωτίστως) καπιταλιστικών κρατών.Επίσης,είναι ζήτημα που όχι απλά είναι γνωστό στου Μαρξιστές-Λενινιστές αλλά έχει αναλυθεί εδώ και δεκαετίες,σύμφωνα με τη μαρξιστική προσέγγιση.Η ουσία,όμως,στην παρούσα φάση είναι στο εξής:στο δεδομένο,ότι στη διαδικασία μεγέθυνσης των κυρίαρχων μονοπωλιακών ομίλων (και στην Ελλάδα και στα άλλα καπιταλιστικά κράτη),στα πλαίσια ικανοποίησης των επιδίωξεών τους,υπάρχει η ανεπίστρεπτη και αντικειμενική τάση για διαρκή συγκέντρωση των οικονομικών κλπ δραστηριοτήτων σε συνεχώς συρρικνούμενο αριθμό καπιταλιστικών επιχειρήσεων,σε κάθε κλάδο.Συνεπώς,η μικρού και μεσαίου μεγέθους ιδιοκτησία,παραγωγική μονάδα κ.ο.κ. θα πλήττεται αδιάκοπα,έως και την οριστική εξάλειψή της.Αντικειμενικά,επομένως,η διαδικασία που μας περιγράφεις (η δυνατότητα »κοινωνικής κινητικότητας» κατά την κυρίαρχη αστική αφήγηση),η οποία τόσο είχε προταθεί,πλέον δε θα υφίσταται.Ήδη,για σειρά τομέων είχε διακοπεί αρκετό διάστημα πριν την εκδήλωση των συνεπειών της καπιταλιστικής κρίσης.Εξάλλου,ιστορικά,δεν υπήρξε (και πόσο μάλλον στις τρέχουσες συνθήκες) περίοδος που να εξέλιπε ο υποκειμενικός φορέας,η εργατική τάξη.
    3)Αφήνοντας το (καθόλου μικρότερης σημασίας) θέμα ότι οι όροι »κράτος» και Κομμουνισμός είναι εντελώς ασύμβατοι (δε νοείται »κομμουνιστικό κράτος»),δεν εξήγησες σε ποια συγκεκριμένα κράτη αναφέρεσαι καθώς επίσης παρέλειψες να διευκρινήσεις από που προ΄κευψε ο χαρακτηρισμός τους ως »σοσιαλιστικών».Διότι,στην περίπτωση της Κίνας,πρόκειται για κράτος με αμιγώς καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής,με καπιταλιστική οικονομική βάση και με πράγματι πολύ δυσμενή τη θέση των εργαζόμενων.Όπως,επίσης,σε καπιταλιστικά κράτη »διαβιώνουν» και τα περίπου δύο δισ. ανθρώπων με ημερήσιο εισόδημα λιγότερο των δύο δολαρίων.Προφανώς,κατά την οπτική που μας παρέθεσες,πρόκειται για »άεργους» και »αντιπαραγωγικούς»,που δε γνωρίζουν με ποιον τρόπο να »αξιοποιήσουν» τις »ευκαιρίες» για ανέλιξη.
    4)Αφήνω,επίσης,χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό την πεποίθησή σου ότι οι ισχυροί καπιταλιστές-ιδιοκτήτες προέρχονται ως επί το πλείστον από την εργατική τάξη (το αντίθετο,πρόκειται για ελάχιστες εξαιρέσεις που σκόπιμα υπερπροβλήθηκαν).Αναφέρεσαι στην υπάρχουσα τεχνολογική πρόοδο,την εξέλιξη σε βασικά και μη είδη προς κατανάλωση.Ειδικότερα:
    α)Κατ’ αρχάς,και αυτό ισχύει για όσους αναλάβατε την υπεράσπιση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής,το »επιχείρημα» από που προκύπτει;Η εξέλιξη στην τεχνολογία των μέσων παραγωγής κτλ αποτελεί προοδευτικό φαινόμενο.Με βάση το σκεπτικό αυτό,θα έπρεπε να γίνει η παραδοχή ότι εφόσον,συγκριτικά,τα τεχνολογικά μέσα το τελευταίο διάστημα κυριαρχίας των φεουδαρχικών σχέσεων ήταν σαφώς ανώτερα από την περίοδο της δουλοκτησίας,η μετάβαση στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής ήταν μη αναγκαία ή »λανθασμένη»(!).Το άτοπο είναι προφανές.
    β)Αρνήθηκαν ποτέ οι κομμουνιστές την αναγκαιότητα,τη σπουδαιότητα ή τη χρησιμότητα της επίτευξης της τεχνολογικής εξέλιξης και ανάπτυξης;Το ακριβώς αντίθετο,εφόσον η τελευταία αποτελεί βάση για τη θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού (και για φυσικά για την ανεπίστρεπτη κυριαρχία των πλήρων κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής).Επιπλέον.για να απολαμβάνουν διευρυμένα τμήματα των εργαζόμενων τα αποτελέσματα της εξέλιξης αυτής (κάποια εκ των οποίων περιέγραψες),το κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα προσέφερε δεκαετίες αγώνων και θυσιών.Επίσης,σειρά προϊόντων που παράγονταν στα πρώην σοσιαλιστικά κράτη δεν υστερούσαν στο ελάχιστο από τα αντίστοιχα εμπορεύματα στα αναπτυγμένα καπιταλιστικά κράτη της περιόδου.Στην πρώην ΕΣΣΔ παράγονταν,κατά μέσο,περίπου 25.000 νέες τεχνολογικές εφευρέσεις σε ετήσια βάση.Αν σου προκαλεί θετική εντύπωση η εξέλιξη των τεχνολογικών ειδών στα αναπτυγμένα καπιταλιστικά κράτη κατά τις δεκαετίες που ακολουθούν τη λήξη του Πολέμου,τότε με ποιους όρους θα πρέπει να περιγράφουμε την ραγδαία άνοδο της παραγωγικότητας και της τεχνολογικής εξέλιξης στα πρώην σοσιαλιστικά κράτη;Με δεδομένο ότι το σημείο αφετηρίας ήταν για τα τελευταία σαφώς υποδεέστερο (οι νέες σοσιαλιστικές εξουσίες είχαν να αντιμετωπίσουν στις περισσότερες των περιπτώσεων καθυστερημένες οικονομικές βάσεις,με έλλειψη εκβιομηχάνισης,σχεδόν καθολικά ποσοστά αναλφαβητισμού κτλ),η δημιουργία υποδομών,εγκαταστάσεων κλπ στο ίδιο χρονικό διάστημα κατέστησε εφικτή τη δυνατότητα σύγκρισης με τα αναπτυγμένα καπιταλιστικά κράτη (στα οποία είχε προηγηθεί ανάπτυξη αρκετών αιώνων).Επομένως,τεχνολογική πρόοδος (και μάλιστα ραγδαία) υπήρξε και στα πρώην σοσιαλιστικά κράτη.
    γ)Μπορεί να υποστηριχθεί η θέση ότι το σύνολο όλων αυτών των ειδών είναι όντως χρήσιμα για την ικανοποίηση αναγκών,δηλαδή υπάρχει όντως αντιστοιχία με πραγματικές ανάγκες;Σαφέστατα όχι.Και όχι μόνο αυτό.Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής,με τα εγγενή χαρακτηριστικά της λειτουργίας του,θέτει ανυπέρβλητα εμπόδια στον προσανατολισμό της εφαρμογής των τεχνολογικών μεθόδων σε τομείς όπως η ιατρική επιστήμη,με επείγοντα χαρακτήρα.
    δ)Από τους απασχολούμενους με σχέση ελαστικής εργασίας,από τα 130 περίπου εκατομμύρια των φτωχών (σε απόλυτο ή σχετικό βαθμό)που υπολογίζονται εντός των κρατών-μελών της ΕΕ,από τους ανέργους,από τα περίπου 50 εκατομμύρια Αμερικανών οι οποίοι έχουν απόλυτη εξάρτηση από τη διανομή συσσιτίου κλπ,ακόμα και στις σημερινές συνθήκες πόσοι έχουν την πραγματική δυνατότητα απόλαυσης αυτών των τεχνολογικών εξελίξεων.
    ε)Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι τα υπό γ) και δ) εξέλιπαν.Η δυνατότητα πρόσβασης σε είδη ή αγαθά προς κατανάλωση(έστω εξελιγμένα και με όλα τα γνωστά χαρακτηριστικά) αποτελεί ένα κριτήριο »αυτονομημένο» σε σχέση με τους υπόλοιπους όρους διαβίωσης;Δηλαδή,η αδυναμία εκπλήρωσης άμεσων και επιτακτικών αναγκών που εμφανίζεται πλέον ακόμα και σε εργαζόμενους που έχουν αποκτήσει σε προηγούμενη χρονική βάση τέτοιου είδους αγαθά,η πλήρης ανασφάλεια για τους όρους παροχής εργασίας,για την τυχόν απόλυση,οι κακές συνθήκες παροχής εργασίας,η ανυπαρξία υποδομών στο σύστημα υγείας ή εκπαίδευσης και σειρά ακόμα παραγόντων δεν θα συνυπολογιστούν;Δεν αποτελούν κριτήρια με σημασία;Δηλαδή,μπορεί να υποστηριχθεί ότι,στη χώρα μας,οι εργαζόμενοι το 2008 ή το 2013 (οπότε και τα μέσα στα οποία αναφέρεσαι ήταν σαφώς ανώτερης ποιότητας) διαβίωναν σε καλύτερες συνθήκες σε σύγκριση.λχ.με το 1989;Ή μήπως σε χειρότερες;
    4)Πρόκειται για κρίση της καπιταλιστικής οικονομίας,κρίση υπερπαραγωγής και υπερσυσσώρευσης.Και σε αντίθεση με αυτό που αναφέρεις,αποδεικνύει την απόλυτη υπέρβαση των ιστορικών ορίων του καπιταλισμού.Αποδεικνύει ότι οι παραγωγικές δυνάμεις δεν είναι σε θέση πλέον να αναπτύσσονται στην υπάρχουσα μορφή των σχέσεων παραγωγής.Με συνεχώς διευρυνόμενες ανάγκες,το καπιταλιστικό σύστημα και η λειτουργία του οδηγούν σε πλήρη καταστροφή,αποδόμηση ή και υποβάθμιση κλάδων ή τομέων με κρίσιμη σημασία.Η περιοδική εκδήλωση κρίσεων δεν αποτελεί ζήτημα »βούλησης» ή »επιλογής»,αλλά μια αναπόφευκτη και αντικειμενική συνέπεια του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.Όντως,συνέπεια αυτών των κρίσεων είναι και η καταστροφή μέρους του κεφαλαίου.τμημάτων του μονοπωλιακού κεφαλαίου.Η σύμφυση ανάμεσα στα διάφορα τμήματα του κεφαλαίου είναι και υπαρκτή και στον ανώτατο δυνατό βαθμό στη σημερινή εποχή.Επομένως,τι εννοείς με τον όρο »σοβαροί κεφαλαιούχοι»;
    5)Σε αυτό το σημείο υπάρχει η πλήρης αντιστροφή της πραγματικότητας.Και μάλιστα όχι απλά η άρνηση του καπιταλιστικού χαρακτήρα της κρίσης αλλά συνολικά της οικονομικής βάσης και του αστικού χαρακτήρα του ελληνικού κράτους(!).Μόνο του ελληνικού,βέβαια,εφόσον η κυρίαρχη αφήγηση αποκρύπτει τις πολύ δύσκολες συνθήκες που επικρατούν για τους εργαζόμενους στα υπόλοιπα κράτη-μέλη της ΕΕ.
    *Η αρχή που επικρατούσε στα πρώην σοσιαλιστικά κράτη (λόγω του σοσιαλιστικού χαρακτήρα των σχέσεων παραγωγής) ήταν :»από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του στον καθένα ανάλογα με την εργασία του».Η αρχή,αντίστοιχα,»… στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του» ισχύει στα πλαίσια του αναπτυγμένου κομμουνισμού,σε συνθήκες αναπτυγμένων κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής.Επομένως,υποστηρίζεις ότι στην Ελλάδα όχι απλά υπήρξαν ανώριμες κομμουνιστικές-σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής αλλά ότι επιτεύχθηκε η μετάβαση στον αναπτυγμένο κομμουνισμό!

  8. Ο/Η faros λέει:

    Κ.: Αρέζονται κάποιοι, να συγχέουν την καταγωγή από την πορεία κάποιου ανθρώπου.

    Είναι γεγονός ότι κι ο Μαρξ κι ο Λένιν ως προς την καταγωγή τους ήταν αστοί (όπως ήταν οι αστοί εκείνη την εποχή και όχι όπως είναι σήμερα) !

    Το γεγονός ότι τελικά ήρθαν (όχι μόνο οι παραπάνω) σε σύγκρουση με την τάξη που τους έφερε στη ζωή (γονείς, περίγυρος, κλπ.), πολέμησαν εναντίον της, ξεγύμνωσαν τις αδυναμίες της, τους κάνει ακόμη πιο ΜΕΓΑΛΟΥΣ !

    Κάτι ακόμα. Όταν λέμε την έκφραση ταξικοί εχθροί, δεν το λέμε για να … παλέψουμε με αυτούς !
    Λέμε ότι έχουμε σκοπό να ανατρέψουμε αυτούς και την εξουσία τους, όχι για εκδίκηση, ή ξέρω γω «να τους φάμε λάχανο», αλλά για να ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ !

    Αυτό δεν μπορούν να καταλάβουν πολλοί …
    Ακόμα και … αριστεροί !

  9. Ο/Η K. λέει:

    σ,Φάρε,όντως η κοινωνική τους καταγωγή ήταν αυτή.Στη συνέχεια,βέβαια,και ο Μαρξ έζησε σε πολύ δυσμενείς συνθήκες (και διωκώμενος και από οικονομική άποψη),αλλά και ο Λένιν αντίστοιχα (ουδέποτε δέχτηκε να απολαμβάνει »προνομιακή θέση» λόγω του αξιώματος κλπ).Βεβαίως θα συμφωνήσω στα υπόλοιπα.
    Το σχόλιο του »γρηγόρη λ.» απλώς επιβεβαίωσε όσα υποστηρίζεις στην ανάρτηση.

  10. Ο/Η faros λέει:

    K.: Συμφωνώ !

  11. Ο/Η Γιωργος λέει:

    Συγχαρητηρια για το σημείωμα Φαρε και για τα συμπληρωματα των φίλων, γόνιμη ανταλλαγή απόψεων!

  12. Ο/Η γρηγορης λ. λέει:

    @Κ.
    Θέτεις θέματα ενδιαφέροντα που φυσικά δεν μπορούν να συζητηθούν αναλυτικά και χωρις παρερμηνείες και παρεξηγησεις σε ένα blog. Χωρίς λοιπόν να θέλω να κάνω κατάχρηση της φιλοξενίας του Faros θα προσπαθήσω να είμαι λιτός και περιεκτικός, διευκρινίζοντας μόνο ότι ούτε απολογητής του καπιταλισμού ειμαι, ούτε πολέμιος της κομμουνιστικής θεωρίας αλλά αναγνωρίζω και στα δυο συστήματα μεγαλες αντιφασεις :
    1)Ο Φάρος σχολίασε ότι “Ο χειρότερος σοσιαλισμός, είναι απείρως ανώτερος από τον καλύτερο καπιταλισμό !”Αν αγνοήσουμε το δεδομένο ότι μια τέτοια σύγκριση ανήκει περισσότερο σε φιλολογική συζήτηση παρά σε αντικειμενικές επιστημονικές μετρήσεις (γιατί δεν υπάρχει «ευτυχι-όμετρο», ούτε «κακός» σοσιαλισμός ούτε «καλός» καπιταλισμός καθώς τα συστήματα ενέχουν και περιγράφουν κοινωνικοοικονομικές λειτουργίες και δεν καθορίζονται ηθικοπλαστικά), προς χάριν συζήτησης λοιπόν και από πραγματικό ενδιαφέρον, ποια περίοδο σοσιαλιστικού κράτους θα επέλεγες ως καλύτερη από οποιαδήποτε άλλη καπιταλιστική περίοδο; Έχει σημασία να έχουμε ένα ιδανικό στο μυαλό μας όταν μιλάμε για κοινωνικά συστήματα (και ελπίζω να μην εννοείς την βραχύβια Παρισινή Κομούνα).
    2) Το γεγονός ότι αναφέρω τους θεμελιωτές της κομμουνιστικής θεωρίας και τους υπερασπιστές της εργατικής τάξης ως αστούς (ο Eγκελς μάλιστα θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί και μεγαλοαστός), δεν το κάνω ανοήτως η για πρόκληση, αλλα γιατί διαφαίνεται ακόμα και από την αρχική σύλληψη της έννοιας των τάξεων ότι ο προλετάριος εργάτης καθορίζεται από την αστική τάξη. Ο μισθωτός εργάτης δεν είχε επίγνωση της τάξης του παρα μονο όταν ετεροκαθορίζεται από τις οικονομικές συνθήκες με τους αστούς, οι οποιες στις μέρες μας γίνονται ακόμα πιο αόριστες και πολύπλοκες. Ένα γκρίζο σημείο τις θεωρίας του Κεφαλαίου κατά την πολύ ταπεινή μου γνώμη αλλα και γνώμη νεοτερων αναθεωρητών και κριτικων, είναι ότι αγνοεί την ατομική ιδιότητα του εργάτη και επιστημονικά τον υποβιβάζει σε μάζα, σε μια πλασματική κατηγορια που οι ανομοιομορφίες, οι ασυμβατότητες και οι αντιθέσεις μηδενίζονται βολικά στο όνομα του γενικόλογου όρου «εργατική τάξη». Οσον αφορα τις πραγματικες επιστημες, τα μαθηματικά, η φυσική, τα άψυχα σύμβολα και οι αριθμοί μπορούν και μετατρέπουν κάτι απροσδιόριστο σε συγκεκριμένο και επαληθεύονται επιστημονικά. Στην μαρξιστική θεωρία όμως δεν μπορεί να υπάρξει σε πραγματικη διασταση τίποτα το «επιστημονικό» όσον αφορά την μελέτη, την προβλεψη και την προδιάθεση μιας ουσιαστικά ασύμβατης ΜΑΖΑΣ ανθρώπων. Αν η εργατική τάξη λειτουργούσε επιστημονικά τότε θα είχε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά, μια συγκεκριμένη πορεία, μια αναμενόμενη εξέλιξη και μια κατοχυρωμένη λογική ανάπτυξη. Αυτό όμως που συμβαίνει είναι ο κόσμος που ιστορικά έχει καταγραφεί να ξεσηκώνεται, δεν έχει κοινά χαρακτηριστικά παρα μονο το διαχρονικό αίτημα του για μια καλύτερη μοίρα στο κόσμο. Το αν ο Marx, καθόρισε και ονομάτισε αυτό το κόσμο σαν «εργατική τάξη» δεν σημαίνει ότι ο κόσμος αυτός είχε όντως τέτοια νοηματικά χαρακτηριστικά ή συμφωνούσε με τα θεωρήματα του φιλοσόφου που τou προσέδιδε ενα συγκεκριμένο ιστορικό ρόλο, πόσο μάλλον όταν και ο ίδιος δεν άνηκε στην τάξη τους. Ακόμα και αν κάποιος διαφωνεί με το παραπάνω σκεπτικό, πρέπει να συμφωνήσει τουλάχιστον ότι η λεγόμενη «εργατική τάξη» δεν είναι μια ομογενής μάζα, έχει τεράστιες διαφοροποιήσεις και ιδιαιτερότητες κάτι που αφήνει τον όρο “τάξη” μετέωρο και ο ίδιο ακριβώς ισχύει και για όλες τις άλλες τάξεις. Βεβαίως, το ΚΚΕ σαν κόμμα με ιδεολογία που δέχεται ότι οι μάζες κατηγοριοποιούνται και ερμηνεύονται επιστημονικά, καλά κάνει και επιχειρεί την ομογενοποιημένη και την μαζικοποίηση του λεγόμενου εργατικού κινήματος, που όμως οι δυσκολίες που παρουσιάζει αντικειμενικά ένα τέτοιο εγχείρημα, επαληθεύουν την πραγματική διάσταση των ετερόκλητων στοιχείων και υπονοούν ότι ίσως η θεωρία και η κατηγοριοποίηση του κόσμου σε μαζα λειτουργεί καλύτερα στα χαρτιά αλλα όχι στις πραγματικές συνθήκες.
    3) Εχεις δικιο ότι στο κομμουνισμό, το κράτος θα έχει καταργηθεί και δεν υφίσταται σαν έννοια. Σε εκείνο που αναφέρθηκα όμως είναι στα λεγόμενα «κομμουνιστικά», σοσιαλιστικα αν θελεις, κράτη και το ρολο τους σε έναν καπιταλιστικό κόσμο. Αν δεν κάνω λάθος, έχει ειπωθεί ότι «ένα σοσιαλιστικό κράτος και η οικονομία του, δεν μπορει να αντέξει τις πιέσεις του εχθρικού καπιταλιστικού κόσμου, εκτός εάν η σοσιαλιστική επανάσταση πραγματοποιηθεί και σε άλλα κράτη». Οποτε το ερωτημα μου παραμενει, ποιος ο σκοπος υπαρξης κομουνιστικών οικονομιών υπο τις σημερινες συνθήκες οπου το μονο που φαίνεται να κανουν είναι να προσφερουν παμφθηνα εργατικα χερια στους καπιταλιστές;
    4) Τα παραδειγματα που ανεφερα, υποδουλώνουν ότι ο καπιταλισμός επιβραβεύει την καινοτομία ανεξάρτητα από ποιος την προσφέρει (και προσωπικά πιστεύω ότι ένα φτωχό παιδί έχει περισσότερα κίνητρα να ανεβει βαθμίδα από κάποιον γόνο αριστοκράτη που τα βρήκε έτοιμα, αλλα αυτό είναι άλλο θέμα αν και τα παραδείγματα δεν καθόλου περιορισμένα όσο πιστεύεις). Στην αντίθετη όχθη, επικρατεί το κίνητρο για καινοτομία για ένα αόριστο «κοινό καλο». Σε ένα πρόσφατο παράδειγμα, ο σπουδαίος σχεδιαστής Καλάσνικοφ ενώ δημιούργησε ένα δημοφιλέστατο προϊόν που πουλάει ακόμα σε όλο τον κόσμο, δεν ανταμειφτεί ποτε απο τα τεραστια κέρδη των πωλήσεων και πέθανε σχετικά φτωχός. Φυσικά το σοβιετικό κράτος, τον τίμησε με δεκάδες παράσημα και με δοξολογίες, ενώ το ίδιο επικαρπώθηκε και τις πωλήσεις από το εμπόριο και τα κέρδη, -προς όφελος ποιου όμως, παρα μονο μιας κομματικης νομενκλατούρας; Εδώ τίθεται το ερώτημα κατά ποσο κάποιος «σοβιετικός» πολίτης με εξασφαλισμένο από το κράτος τη στέγη, τη σίτιση, τη περίθαλψη και τη δουλειά του, έχει κίνητρο να καινοτομήσει και να διακριθεί (με βάση ίσως της ιδεας του κομματικού πατριωτισμού) περισσότερο από κάποιον μη προνομιούχο σε καπιταλιστικές συνθήκες οπου γνωρίζει ότι η καινοτομία του θα του φέρει ατομικό κέρδος. Εδώ επανέρχεται η κεντρική ιδέα της προηγουμενης παραγράφου, ότι ο μαρξισμός με το να μιλάει για μάζες, για ποσοστιαίες μοναδες και να αγνοει το ατομικό κίνητρο και την ατομική διάσταση, ξεπερνάει υπερβολικά εύκολα την «κρίσιμη μάζα» που μπορεί να μεταμορφώσει έναν άνθρωπο σε ηγέτη η σε ακόλουθο. Αν ο Lenin δεν είχε ηγηθεί της Οκτωβριανής επανάστασης, κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να το κάνει. Αν ο Ουάσιγκτον δεν είχε ηγηθεί κατά της επανάστασης κατά των Άγγλων, κανεις άλλος δεν θα μπορούσε να το κάνει. Αν ο Ναπολέοντας δεν είχε ενώσει τους Γάλλους για να δημιουργήσει την αυτοκρατορία του, κανεις άλλος δεν μπορούσε να το κάνει. Η ιστορία διαμορφώνεται από προσωπικότητες, από προσωπικό ατομικο κίνητρο και συμφέρον. Οι μάζες αποτελούν ένα συνολο απο ατομικά συμφέροντα που περιστασικα, φαινομενικά και βραχυπρόθεσμα δείχνουν να έχουν μια κοινή κατεύθυνση, αλλα στην πραγματικότητα ποτε δεν αφομοιώνουν μια κοινή ιδέα αλλα μονο να την μιμούνται μπορούν, μέχρι που ακολουθεί η διάσπαση. Η έννοια της τάξης μπορεί να έχει διάσταση σε θεωρητικό επίπεδο, όμως η ατομική ιδιότητα υπάρχει σε πραγματικό επίπεδο και αυτό ακριβώς αναγνωρίζει και εκμεταλλεύεται ο καπιταλισμός, επιβραβεύοντας την πρωτοβουλία του και την ασβέστη θέληση για διάκριση και ατομικο οφελος .

    Αυτά προς το παρον, συγνωμη για τα «σεντονια», θα επανελθω και με τα υπολοιπα πιο συνθετα ζητηματα μολις βρω χρονο.

    (Ps. φιλε Γιαννη από την ΠΚΣ,με την τελευταία παράγραφο ελπίζω να καλύφτηκες για την αγανακτισμένη ερώτηση σου (-Μα γιατί ο κόσμος δεν θέλει το καλό του;)
    Ο κόσμος ανέκαθεν το καλό ΤΟΥ θελει Γιάννη.
    Όσο για τα αντεπιχειρήματα σου, τα λέμε από κοντά στη σχολή.)

  13. Ο/Η faros λέει:

    Γιωργος: Προσπαθώ … 😀

  14. Ο/Η faros λέει:

    γρηγορης λ.: Γεια και χαρά σου και πάλι !
    Φαντάζομαι ότι καταλαβαίνεις, ότι τέτοια μακροσκελή σχόλια, είναι σχεδόν αδύνατον να απαντηθούν σωστά και περιεκτικά ! 😀

    Επιγραμματικά :

    1. Θα μου επέτρεπες σε απάντηση, να προβάλλω την περίοδο από το 1917 μέχρι το 1953 στην Σοβιετική Ένωση, όπου πραγματικά (και όχι από βιβλία της ΣΙΑ και … σία), είχαμε μια εκπληκτική άνοδο σε όλα τα επίπεδο της ζωής των πολιτών. Από την εκπαίδευση, την υγεία, την εργασία, την αλληλεγγύη, μέχρι την συμμετοχή των γυναικών, των νέων, των εργατών, σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας ζωής !

    2. Αντί άλλης … ταξικής ανάλυσης, θέλω να κάνω την εξής παρατήρηση. Οι τάξεις, είναι υπαρκτές ακόμα και στον σοσιαλισμό ! (Μόνο στον κομμουνισμό θα εξαφανιστούν τελείως – και φυσικά τέτοιο παράδειγμα προς το παρόν δεν υπάρχει).
    Η εξουσία, κάθε φορά, σε όλα τα κράτη, παντού, έχει να κάνει με το ποια τάξη έχει στα χέρια της την Οικονομία, τα Μέσα Παραγωγής, το «πάνω χέρι» θα λέγαμε.
    Έτσι σε ποια κοινωνία ζει κάποιος, κάτω από ποια εξουσία, ανάλογα και τη δική του θέση σ΄αυτήν, μπορεί να μπει η σχετική … ταμπέλα.
    Το θέμα είναι να καταλάβουμε την νομοτελειακή λειτουργία των τάξεων, να αναγνωρίσουμε ο καθένας μας που ανήκει, πότε είναι καλύτερα … δηλαδή το ποια τάξη ΠΡΕΠΕΙ να έχει τα μέσα παραγωγής στα χέρια της και φυσικά και την εξουσία.

    3. Φίλε μου, σε παρακαλώ, διάβασε την εξής θέση. Ο Σοσιαλισμός, μπορεί να οικοδομηθεί και σε ένα κράτος μόνο. Το ζήτημα είναι να θέλει ο λαός κάτι τέτοιο, να είναι έτοιμος για θυσίες και για την υπεράσπιση της εξουσίας του, αυτό που λέμε να «είναι έτοιμος για όλα» !Κομμουνισμός (δηλαδή αταξική κοινωνία) μπορεί να επιτευχθεί όταν τα περισσότερα κράτη στον κόσμο ή τα κυριότερα από αυτά (π.χ. Κίνα, Ρωσία, ΕΠΑ κ.ά.) «περάσουν» στον σοσιαλισμό.

    4. Ακριβώς όπως τα λες είναι ! Στον καπιταλισμό επιβραβεύεται ο ΕΝΑΣ στον σοσιαλισμό το ΣΥΝΟΛΟ !
    Για αυτό μάλιστα (κατά τη γνώμη μου) ο κόσμος προς το παρόν αποδέχεται τον καπιταλισμό (νομίζοντας ο καθένας για τον εαυτό του ότι θα πετύχει να γίνει επιτυχημένος και πλούσιος) !
    Είναι φανερό (και ιστορικά) ότι ο άνθρωπος είναι πολύ αδύναμος …
    Πολύ φιλοτομαριστής θα έλεγα …
    Βλέπει τον διπλανό του να υποφέρει και αυτός … σφυρίζει αδιάφορα !
    Ο ευατούλης του … άντε και η οικογένειά του !
    Ο Σοσιαλισμός, φέρνει στη ζωή άλλες αξίες :
    Πανανθρώπινες …
    Πραγματικά, είναι δύσκολο π.χ. να δεχτεί ένας γιατρός ή ένας καθηγητής πανεπιστημίου, να παίρνει μισθό μικρότερο από έναν οικοδόμο !
    (γιατί ο οικοδόμος πιθανά να δουλεύει περισσότερες ώρες, ή να έχει μεγαλύτερη οικογένεια και περισσότερες ανάγκες)
    Δύσκολα καταλαβαίνει ένας δάσκαλος ή ένας δημόσιος υπάλληλος ή έστω ένας ιδιωτικός υπάλληλος ότι πρέπει ο αγρότης να αμοίβεται περισσότερο από αυτόν !
    Δεν μιλάμε βέβαια για τον βιομήχανο ή τον εφοπλιστή να πρέπει ο γιος του ή η κόρη του να πηγαίνει στο ίδιο σχολείο π.χ. με παιδιά εργατών !
    Το καταλαβαίνω αυτό …
    Αλλά θα μου επιτρέψεις να παλεύω ασταμάτητα να μεταβληθούν απόψεις και γνώμες …

    Όχι φίλε μου, δεν θέλει ο κόσμος το καλό ΤΟΥ !
    Τον ευατό του θέλει να ικανοποιήσει ο καθένας …
    Κι αυτό είναι τεράστιο λάθος.
    Όπως λέω σε κάποιους φίλους … κάποιες φορές …
    Τι να το κάνεις να χαμογελάς ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ, όταν γύρω σου όλοι είναι λυπημένοι !

  15. Ο/Η K. λέει:

    @γρηγόρης λ.
    Να ευχηθώ καλό μήνα (και βεβαίως καλή συνέχεια στις συζητήσεις με τόσο ενδιαφέρον περιεχόμενο).
    Συμπληρωματικά σε όσα υποστήριξε ο σ.Φάρος και με τη σειρά όπως επιχειρηματολογείς:
    1)Όντως,τη συγκεκριμένη έκφραση τη χρησιμοποιούμε οι κομμουνιστές.Κυρίως σχετίζεται με το γεγονός (και συμπέρασμα) ότι σε κάθε περίπτωση κυριαρχίας των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής υπάρχει η απαλλαγή από την ιδιοποίηση του μεγαλύτερου μέρους του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου από την τάξη των καπιταλιστών-ιδιοκτητών,εξαλείφεται η αναρχία στην παραγωγική διαδικασία (ως αναπόφευκτο χαρακτηριστικό του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής) και αντικαθίσταται από τον κεντρικό σχεδιασμό,με επιστημονικά χαρακτηριστικά.Αν θέλεις,σχετίζεται με την εξήγηση της ανωτερότητας του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού (ως του επόμενου κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού) σε σύγκριση με το καπιταλιστικό σύστημα.Και υπάρχει η εξήγηση αυτή,τόσο σε επίπεδο θεωρητικής θεμελίωσης όσο και ήδη υπαρκτής εμπειρίας.
    Για το ερώτημα της επιλογής,θα συμφωνήσω με τη θέση του σ.Φάρου.Γενικότερα,ωστόσο,για να υπάρχει βάση στο τελικό συμπέρασμα πρέπει να ληφθούν υπόψη κάποιοι παράγοντες.Και κατά κύριο λόγο οι παρακάτω:1) το γεγονός ότι στα πλαίσια των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής υφίστανται συνθήκες εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης,με αυξομειώσεις,αλλά ικανές να υπερβαίνουν ακόμα και τα φυσικά όρια εξάντλησης κτλ,σε αντίθεση με το σοσιαλιστικό σύστημα (η λειτουργία της παραγωγικής διαδικασίας στο οποίο βασίζεται στην πραγματικότητα στη συμμετοχή του εκάστοτε μεμονωμένου παραγωγού) και 2) στην πολύ σημαντική επίδραση (που συχνά αποσιωπάται ή υποτιμάται) που ασκούν τα λεγόμενα »καπιταλιστικά κληροδοτήματα».Δηλαδή,έχει ιδιαίτερη σημασία ποια είναι η κατάσταση των μέσων παραγωγής,των παραγωγικών δυνάμεων όταν επικρατεί η Σοσιαλιστική Επανάσταση και τίθενται σε εφαρμογή οι σοσιαλιστικές σχέσεις.Για αυτό και στο προηγούμενο σχόλιο ανέφερα την πολύ σημαντική διαφοροποίηση στο σημείο »αφετηρίας».Επομένως,και εδώ εντοπίζεται η ανεκτίμητη συμβολή της σοσιαλιστικής οικοδόμησης,οι σημαντικές επιτυχίες του σοσιαλιστικού συστήματος κατέστησαν εφικτή μια σύγκριση,η οποία παραμένει προβληματική (λόγω των παραπάνω παραμέτρων) αλλά θέτει τον προβληματισμό αντίστροφα:δηλαδή,αν στα κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης είχαν διατηρηθεί οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής,οι κατακτήσεις των εκεί λαών θα υπήρχαν;Σε αυτό θα μπορούσε κανείς να απαντήσει ότι η βάση είναι αμιγώς υποθετική κτλ;Όμως,ο Σοσιαλισμός κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα,παρέλαβε ένα αρκετά χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και κλήθηκε να επιλύσει επιτακτικής φύσης ζητήματα,όπως τις συνθήκες έλλειψης κάθε υποδομής,πολύ μεγάλων ποσοστών αναλφαβητισμού κ.ο.κ.Άρα,είναι (εκτός από το θέμα του δίκαιου ή του άδικου χαρακτήρα) και με επιστημονικά κριτήρια εφικτή η σύγκριση,λχ,ανάμεσα στις συνθήκες στις ΗΠΑ (στις οποίες προηγήθηκε καταλήστευση πηγών πλούτου άλλων χωρών,διαρκής ανάπτυξη κτλ) με τις αντίστοιχες που επικρατούσαν στην τότε Ρωσική Ομοσπονδία (τη χρονική περίοδο που επικρατεί η Επανάσταση),στην οποία υπήρχαν ακόμα και επιβιώσεις προκαπιταλιστικού τύπου.Για αυτό και το ΚΚΕ υποστηρίζει ότι ο Σοσιαλισμός στον 21ο αιώνα (και στην Ελλάδα) θα είναι ανώτερος,δηλαδή θα έχει πιο ποιοτικά αποτελέσματα.Γιατί,θα παραλάβει σαφώς και πιο εξελιγμένα και συγκεντροποιημένα μέσα παραγωγής.Ή δεν θα κληθεί να επιλύσει προβλήματα όπως,λχ,ο αναλφαβητισμός.Και σε αυτή τη θέση (που φαινομενικά έχει τα στοιχεία απλού συνθήματος) υπάρχει επιστημονική εξήγηση.
    2)Η θεμελιακή βάση της θεωρίας του επιστημονικού κομμουνισμού είναι ο διαλεχτικό υλισμός.Είναι η εξήγηση,με επιστημονικό τρόπο,των νομοτελειών της κοινωνικής εξέλιξης στη βάση της πάλης των τάξεων.Η έννοια της τάξης,στη μαρξιστική-λενινιστική θεωρία,έχει συγκεκριμένο και επιστημονικό περιεχόμενο.Αστική και εργατική τάξη δεν προυπήρχαν,εμφανίζονται ιστορικά με την επικράτηση (σταδιακά) των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.Η υπαγωγή στη μία ή την άλλη τάξη,στο α ή β κοινωνικό στρώμα κλπ δεν επηρεάζεται ούτε εξαρτάται από το αποτέλεσμα της γνώσης ή της βούλησης του κάθε μεμονωμένου ατόμου.Προκύπτει αντικειμενικά.Βέβαια,θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι τα κριτήρια συγκρότησης ή διάκρισης των τάξεων ή υπαγωγής σε αυτά είναι ανακριβή κτλ.Η ιστορική εξέλιξη,ωστόσο,τόσων δεκαετιών επιβεβαίωσε τη μαρξιστική-λενινιστική προσέγγιση.
    Ειδικότερα και όσον αφορά τον ανομοιογενή τρόπο επιλογών,εκδήλωσης των συμπεριφορών κλπ ακόμα και μεταξύ ατόμων που υπάγονται στην ίδια τάξη,κατ’ αρχάς πρέπει να διακριθεί και να διαχωριστεί πλήρως κάθε εκδήλωση η οποία σχετίζεται με βιολογικού τύπου χαρακτηριστικά,ανάγκες κλπ (και νομίζω ότι δεν αναφέρεσαι σε αυτά).Το πεδίο της διαμόρφωσης κοινωνικής συνείδησης είναι διαφορετικό και σε άλλη βάση.Όντως,σε επίπεδο εποικοδομήματος και κοινωνικής συνείδησης κυρίως,τα άτομα τα οποία συγκροτούν την εργατική τάξη,το πιο πιθανό είναι να έχουν μεταξύ τους πολύ σοβαρές αποκλίσεις (από την πολιτική ιδεολογία που αποδέχονται μέχρι και τις επιλογές σε ατομικό επίπεδο).Αυτή η παραδοχή φυσικά ισχύει για τον Μαρξισμό-Λενινισμό.Και η αιτία μπορεί να εντοπιστεί στην επίδραση της κυρίαρχης ιδεολογίας,των κυρίαρχων αντιλήψεων κτλ.Για αυτόν ακριβώς το λόγο και είναι απολύτως απαραίτητη η επίδραση στη διαμόρφωση συνείδησης στον υποκειμενικό παράγοντα,είναι απολύτως απαραίτητη η επεξεργασία,κατανόηση και διάδοση της μαρξιστικής-λενινιστικής θεωρίας,κατ΄ επέκταση είναι αναντικατάστατος ο ρόλος του ΚΚ.Και αυτή η θεωρία καθόλου δεν υποβαθμίζει τον ανθρώπινο παράγοντα.Όχι μόνο γιατί η εμπειρία από την ως τώρα σοσιαλιστική οικοδόμηση απέδειξε το αντίθετο,αλλά γιατί ακριβώς,σε τελευταία ανάλυση,αναγνωρίζει την αναγκαιότητα διάδοσης σε κάθε μεμονωμένο εργαζόμενο,αναγνωρίζει την αναγκαιότητα συμβολής του κάθε μεμονωμένου παραγωγού στην παραγωγή με σοσιαλιστικό πλέον χαρακτήρα.Εξάλλου,σε ατομικό επίπεδο,διαφοροποιήσεις μπορεί να εκδηλωθούν ανάμεσα και στους αστούς.
    Ωστόσο,τα κύρια και ενιαία και αναπόφευκτα χαρακτηριστικά των δύο τάξεων προκύπτουν από τη θέση τους στην οικονομική βάση,στην παραγωγική διαδικασία (που αποτελεί και το ουσιώδες τμήμα).Οπότε,λχ,για να το αντιστρέψω,όσο θετικές προθέσεις (σε εντελώς υποθετική βάση) και αν έχει ο χ καπιταλιστής-ιδιοκτήτης,είναι αναγκασμένος να αυξάνει διαρκώς το βαθμό εκμετάλλευσης των εργαζόμενων που απασχολεί και το ποσό της αποσπώμενης υπεραξίας προκειμένου να ανταποκριθεί στις συνθήκες οξύτατου ανταγωνισμού.Όπως,επίσης,η θέση του μισθωτού εργάτη ή υπαλλήλου είναι καθορισμένη στα πλαίσια της καπιταλιστικής παραγωγής.Αυτή είναι η υπαρκτή,αντικειμενική βάση.Το επίπεδο συνειδητοποίησης αυτής της αντικειμενικής διαδικασίας είναι το επόμενο ζήτημα.Και δεν αναιρούνται τα χαρακτηριστικά της εργατικής τάξης,η θέση της στην παραγωγική διαδικασία,το γεγονός ότι αντικειμενικά αποτελεί το φορέα της επαναστατικής διαδικασίας και των νέων σχέσεων παραγωγής,ακόμα και αν δεν υπήρχε έστω και το μικρό ποσοστό των κομμουνιστών,ως φορέων αυτής της ταξικής προσέγγισης.
    Επίσης (δεν ισχυρίζομαι ότι το υποστηρίζεις ως θέση) είναι αντιδραστική η αντίληψη εκείνη,σύμφωνα με την οποία ο καπιταλισμός (σε αντίθεση με τον Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό) λαμβάνει υπόψη του τις εκάστοτε ατομικές ιδιαιτερότητες ή διαφοροποιήσεις.Το αντίθετο,εφόσον τομείς και κλάδοι της παραγωγικής βάσης καταστρέφονται,υποβαθμίζονται ή αντίθετα αναπτύσσονται με αποκλειστικό κριτήριο την ικανοποίηση της επίτευξης μεγέθυνσης της κερδοφορίας,εφόσον και σε επίπεδο ειδών ή αγαθών προς κατανάλωση οι επιλογές μόνο ελεύθερες και σύμφωνες με την ατομική βούληση δεν είναι (και δεν αναφέρομαι μόνο στην έλλειψη της οικονομικής δυνατότητας.Ακόμα και αυτή υπάρχει,είναι δεδομένη η προσπάθεια χειραγώγησης στην επιλογή ατομικών καταναλωτικών αγαθών).
    3)Όχι,ήδη η λενινιστική θεωρία έχει θεμελιώσει τη δυνατότητα ή το οικοδόμησης του Σοσιαλισμού και σε μία μόνο χώρα.Βεβαίως,η διαφορά υπάρχει στο γεγονός ότι όσο περισσότερα είναι τα υπάρχοντα σοσιαλιστικά κράτη τόσο βελτιώνονται οι συνθήκες στο διεθνή συσχετισμό,είναι πιο εφικτή η πληρέστερη ανάπτυξη των κλάδων παραγωγής στο σοσιαλιστικό κράτος.Αυτό όμως δεν αναιρεί την παραπάνω θέση.
    4)Θα επιμείνω σε δύο σημεία:α)τα παραδείγματα »κοινωνικής ανέλιξης» τουλάχιστον στο βαθμό που αναφέρεις είναι ελάχιστα και εξαιρετικά (σαφώς περισσότερα είναι όταν αναφερθούμε στη δημιουργία-διεύρυνση των μεσαίων στρωμάτων) και β)στην σύγχρονη,νομοτελειακού χαρακτήρα εξέλιξη,ότι δηλαδή το καπιταλιστικό σύστημα,σε διεθνές επίπεδο,δεν είναι πλέον σε θέση να »παραχωρήσει» ανάλογες »ευκαιρίες».Αντίθετα,περισσότερα τμήματα των μεσαίων στρωμάτων οδηγούνται στην οικονομική αδυναμία ή και καταστροφή,στη βίαιη προλεταριοποίηση.
    Στην ουσία,θέτεις το ζήτημα της ύπαρξης ή μη,και ποιων,κινήτρων για συμμετοχή στη σοσιαλιστική παραγωγή.Στο σημείο αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία (η οποία αποδείχτηκε και από την εμπειρία) η θέση της μαρξιστικής-λενινιστικής θεωρίας,ότι δηλαδή η φύση και ο χαρακτήρας των σχέσεων παραγωγής καθορίζει και το επίπεδο ή βαθμό συνείδησης.Αναμφισβήτητα,στόχος του (μη αυτόνομου) ανώριμου κομμουνισμού/Σοσιαλισμού είναι η εδραίωση και η επικράτηση της κομμουνιστικής στάσης απέναντι στην εργασία.Κομμουνιστική στάση,συνοπτικά,συνεπάγεται την αναγνώριση της αναγκαιότητας συμμετοχής στην παραγωγική διαδικασία με κίνητρο την γενικότερη βελτίωση των όρων διαβίωσης,την αναγνώριση δηλαδή ότι το όποιο ατομικό όφελος προκύπτει μόνο μέσω της γενικότερης ανόδου της σοσιαλιστικής-κοινωνικής παραγωγής.Είναι δεδομένο ότι η στάση αυτή υφίσταται ήδη σε ένα κρίσιμο τμήμα των εργαζόμενων (εφόσον έχει προηγηθεί η επαναστατική διαδικασία κτλ),αλλά και ότι δεν έχει κατακτηθεί από εξίσου σημαντικό μέρος (ένας από τους κυριότερους παράγοντες για τους οποίους είναι ανέφικτη η άμεση επικράτηση των αναπτυγμένων κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής).Εξάλλου και για αυτό το λόγο είναι αναντικατάστατη η δράση του κυβερνώντος ΚΚ.
    Αρχικά,υπάρχει η συσσωρευμένη εμπειρία από την πρώτη εφαρμογή.Αυτή απέδειξε ότι όχι μόνο δεν έχει βάση το ιδεολόγημα για την »ανυπαρξία κινήτρων» αλλά το αντίθετο:πολύ σημαντική και ταχεία ανάπτυξη στη διάρκεια των πρώτων δεκαετιών στην πρώην ΕΣΣΔ και ανάσχεση αυτής της τάσης όταν εισάγονται πολιτικές για »δυνατότητα αυτοδιαχείρισης»,»συνυπολογισμό του κέρδους» κτλ.
    Εκτός από τα αποτελέσματα της πρακτικής εφαρμογής.Η Μ-Λ Θεωρία ασφαλώς αναγνωρίζει τον παράγοντα της »μη τελειότητας» των παραγωγών,των εργαζόμενων,ειδικά κατά το πρώτο διάστημα,όταν έχουν προηγηθεί αιώνες με κυριαρχία εκμεταλλευτικών σχέσεων παραγωγής.Όμως και εσύ στο σχόλιό σου ανέφερες για τις δωρεάν,κρατικές παροχές σε διάφορους τομείς.Το εύρος και το επίπεδο των παροχών δεν ήταν και ούτε είναι δεδομένο.Επομένως και μόνο η βελτίωση των όρων σε τομείς όπως,λχ,το σύστημα της υγείας ή της εκπαίδευσης αποτελούν απτή απόδειξη της χρησιμότητας για την άνοδο της σοσιαλιστικής παραγωγής.Άρα,ασφαλώς και υπήρχε κίνητρο.Με θετικές συνέπειες και σε ατομικό επίπεδο.Εκτός αυτού,στην πρώην ΕΣΣΔ,λχ,είχαν θεσπιστεί μια σειρά από κίνητρα με σημασία,όπως η μείωση του ημερήσιου,εργάσιμου χρόνου,η παροχή διευκολύνσεων,η προτεραιότητα για στέγαση κ.ο.κ.Σε συνδυασμό με ένα πλήρως αναπτυγμένο σύστημα ή πλαίσιο ελέγχου των τυχόν σφαλμάτων στην υλοποίηση των αποφάσεων του Κεντρικού Σχεδιασμού (από την εφαρμογή του συστήματος της ανακλητότητας μέχρι και την επιβολή κυρώσεων).Προφανώς,εκείνος ο οποίος συνειδητά αρνείται να συμμετέχει στην παραγωγική διαδικασία θα υφίσταται την επιβολή κυρώσεων (λχ αποκλεισμός από τη δυνατότητα άσκησης συμμετοχικών ή πολιτικών δικαιωμάτων,μείωση ή και μη καταβολή αποδοχών κλπ).Επίσης,στη βαθμίδα του Σοσιαλισμού διατηρείται η διαφοροποίηση στο επίπεδο των αποδοχών.Διατηρείται και ο καταναγκασμός προς παροχή εργασίας.
    Από την άλλη,με ποιον τρόπο επιβεβαιώνεται ότι ο εργαζόμενος στα πλαίσια των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής επιδιώκει το »ατομικό κέρδος» ή κάτι συναφές.Και δεν αναφέρομαι μόνο στην παρούσα περίοδο εκδήλωσης των συνεπειών της κρίσης.Αλλά και γενικότερα.Εκτός από την κυρίαρχη,αστική ιδεολογία (που πράγματι έχει το περιεχόμενο που ανέφερες),υπάρχουν και οι συνθήκες της πραγματικότητας,οι συνθήκες κατά την παροχή εργασίας,Έτσι,η μεγάλη πλειονότητα των εργαζόμενων με σχέση μισθωτής-εξαρτημένης εργασίας αλλά και σημαντικό μέρος των αυτοαπασχολουμένων,εργάζονται προκειμένου να εξασφαλίσουν τους αναγκαίους όρους ή μέσα επιβίωσης ή στην καλύτερη περίπτωση ενός ανεκτού επιπέδου.Αρκετοί,μάλιστα,αισθάνονται εξαιρετικό καταναγκασμό.Εφόσον,το μεγαλύτερο μέρος των αποτελεσμάτων τα ιδιοποιείται ο εκάστοτε καπιταλιστής-ιδιοκτήτης.Και όσον αφορά την επιβράβευση της »καινοτομίας»,έχω δύο παρατηρήσεις.Αρχικά,εκτός από εκείνους που ανταμείφθηκαν,υπάρχουν και άλλοι (πολύ περισσότεροι) οι οποίοι παρέχοντας εξίσου κρίσιμη εργασία δεν έχουν ανταμειφθεί ποτέ επιπλέον.Και,επίσης,για το περιεχόμενο της »καινοτομίας».Οπωσδήποτε είναι απαραίτητη η διαρκής προσπάθεια για εξέλιξη στην επιστήμη και την τεχνολογία (αυτή υπήρξε και επί Σοσιαλισμού άλλωστε).Όμως,μια σειρά από καθήκοντα,εργασίες,λειτουργήματα κτλ,που δεν έχουν το στοιχείο της »καινοτομίας»,αλλά επαναλαμβάνονται σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό (λχ,μεταξύ άλλων,η εργασία που παρέχει ένας υπάλληλος σε υπηρεσία ή ένας γιατρός) δεν θα πρέπει να εκπληρώνονται;
    Νομίζω ότι το ουσιαστικό σημείο της διαφωνίας μας εντοπίζεται στο τέλος του σχολίου σου.Η ιστορική εξέλιξη,η μεταβολή στην κοινωνική εξέλιξη δεν προκύπτει σε καμιά περίπτωση από την όποια συμβολή (θετική ή αρνητική) των προσώπων.Αυτή είναι το αποτέλεσμα.Η ουσία βρίσκεται στην αντικειμενική ανάγκη για υπέρβαση ή ανατροπή του προηγούμενου κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού και την αντικατάστασή του από τον επόμενο.Έτσι,στην περίπτωση του Λένιν,χωρίς να παραγνωρίζεται η θεμελιώδης προσφορά του,αν δεν υπήρχε η σε επαναστατική βάση οργάνωση και ενεργοποίηση των εργαζόμενων,της εργατικής τάξης,αν δεν υπήρχαν οι συνειδητοί,πρωτοπόροι κομμουνιστές η εξέλιξη θα ήταν εντελώς διαφορετική.Και κυρίως,αν δεν είχαν ήδη διαμορφωθεί οι απαραίτητοι υλικοί όροι για τη μετάβαση στον Σοσιαλισμό,δεν θα υπήρχε καν η λενινιστική θεωρία,διότι θα έλλειπε το υπόβαθρό της,η βάση της.

  16. Ο/Η faros λέει:

    K.: Είναι φανερό, ότι ό,τι κι αν πει κάποιος, το μόνο που θα κάνει είναι να αδικήσει το εκπληκτικό, πράγματι, αυτό σχόλιό σου !

    Το προσυπογράφω και με τα δυο μου χέρια …

    Θέλω μόνο να μου επιτραπεί (δοθείσης της ευκαιρίας) να πω κάτι.

    – Αναντικατάστατος ο ρόλος ενός ΚΚ σε κάθε περίπτωση. Όχι μόνο γιατί τα στελέχη του θα ηγηθούν την οικοδόμηση της Νέας Κοινωνίας, αλλά και γιατί πολύ πριν από τη φάση αυτή, πρέπει να έχει την επιμονή και την υπομονή να διδάξει στον κόσμο τις Αξίες του σοσιαλισμού.
    Γι αυτό και πολλές φορές, αρέσκομαι να λέω ότι το ΚΚΕ είναι ένα πραγματικό Πανεπιστήμιο – μάλιστα, με μαθήματα και πολύ δύσκολα – και γι αυτό πολλοί δεν αντέχουν και φεύγουν -, κυρίως όμως εντελώς ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ !

    – Στον Προσυνεδριακό, είχα διατυπώσει την άποψη (που προφανώς θέλει επιστημονική υποστήριξη, τουλάχιστον) ότι ρόλο το ΚΚ έχει να παίξει ΑΚΟΜΑ και στην Κομμουνιστική Κοινωνία – όχι μόνο στην Σοσιαλιστική, αυτό δεν το συζητάμε καν !

  17. Ο/Η K. λέει:

    σ.Φάρε (αφού σε ευχαριστήσω και εγώ για το χώρο που διαθέτεις) θα συμφωνήσω με τις δύο παρατηρήσεις σου.Και με την πρώτη αλλά και στο δεύτερο σημείο.Πράγματι,ακόμα και χωρίς την ύπαρξη κρατικών οντοτήτων (με ό,τι αυτό συνεπάγεται) μορφή διαχείρισης κλπ θα απαιτείται,υπό διαφορετικούς όρους ασφαλώς.
    *Παρά τη σαφέστατη διαφωνία,ο »γρηγόρης λ.» έχει θέσει ίσως τα θέματα εκείνα στα οποία η Μαρξιστική-Λενινιστική Θεωρία και ο Σοσιαλισμός έχουν δεχτεί την πλέον σφοδρή πολεμική και συκοφαντική επίθεση (δεν αναφέρομαι βέβαια στον σχολιαστή).
    Νομίζω ότι οι εκτιμήσεις και οι αποφάσεις,συνδυαστικά,του 18ου και του 19ου Συνεδρίου του ΚΚΕ προσφέρουν τις σχετικές απαντήσεις (οφείλω να πω ότι αυτές είχα υπόψη μου απαντώντας)!

  18. Ο/Η faros λέει:

    Κ.: Είναι γεγονός ότι έχει περάσει πάρα πολύς καιρός από τότε που τελευταία φορά δημοσιεύθηκε στο μπλογκ μου ένας τόσο σοβαρός και εποικοδημητικός διάλογος.

    Και, χαίρομαι τόσο πολύ γι αυτό !

    Οότε τη διάθεση του χώρου (όπως μου λες) το θεωρώ υποχρέωσή μου να το κάνω.
    (πέρα από τη μεγάλη ευχαρίστηση)

    Έχεις δίκιο σε όλα – ας μην τα επαναλάβω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: