Το παράδειγμα της Αργεντινής

27 Ιανουαρίου, 2014

Ένα από τα … αγαπημένα συνθήματα της «Πλατείας Συντάγματος» (από διάφορους … από τους συνασπισμένους μέχρι τους … «αγανακτισμένους») ήταν και το «Μια νύχτα μαγική σαν την Αργεντινή» !

Σήμερα, που η Αργεντινή οδεύει στην τρίτη κατά σειρά (από το 2001) χρεοκοπία της, φαντάζομαι ότι όλοι οι παραπάνω, να … άλλαξαν συνθήματα !

Η Αργεντινή βρίσκεται στα πρόθυρα μιας νέας χρεοκοπίας, τη στιγμή που :

– Δεν έχει Μέρκελ, δεν έχει μνημόνια, δεν έχει τρόικες.

– Δεν έχει ευρώ, έχει πέσο, συνδεδεμένο με το δολάριο.

– Μάλιστα,  έχει και … «αριστερή» κυβέρνηση, τέτοια που να τη διαφημίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσα και έξω από τη Βουλή, αξιοποιώντας το συγκεκριμένο παράδειγμα για να πείσει ότι η κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ είναι «το φάρμακο διά πάσαν νόσον»!

Με την ευκαιρία, τι έγιναν ρε παιδιά εκείνα τα … καλόπαιδα που πριν λίγους μήνες, βρίζαν στην Πλατεία Συντάγματος,  τους 300 τους Βουλής, τους μούντζωναν και άλλα τέτοια ;

Τι έγινε εκείνο το περιβόητο … «κίνημα της πλατείας» ;

Τώρα είναι καλή η Βουλή ;

Τους αρέσει ;


Ουκρανία: Τα παιγχνίδια του μεγάλου κεφαλαίου, τα πληρώνουν οι λαοί !

27 Ιανουαρίου, 2014

«Το επικίνδυνο, και όπως αποδεικνύεται και αιματηρό «παιχνίδι» που παίζεται το τελευταίο διάστημα στις πλάτες του λαού της Ουκρανίας, διεξάγεται στο έδαφος του σφοδρού ανταγωνισμού ανάμεσα στην ΕΕ, στη Ρωσία και τις ΗΠΑ, για τον έλεγχο των μεριδίων των αγορών, των πρώτων υλών, των δικτύων μεταφοράς τους.

Αν κι αυτή η διαμάχη είναι παντελώς ξένη προς τα συμφέροντα των εργαζομένων, τα αστικά πολιτικά κόμματα της Ουκρανίας έχουν καταφέρει να εγκλωβίσουν σ’ αυτήν μεγάλες μερίδες του πληθυσμού της χώρας.

Το κρίσιμο ζήτημα για τον ουκρανικό λαό δεν είναι αν θα βρίσκεται σε μια ένωση που θα εξυπηρετεί τα ευρωπαϊκά μονοπώλια ή σε μια άλλη που θα εξυπηρετεί τα ρωσικά.

Γιατί και οι δύο αυτές ενώσεις, ταυτίζονται με τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης κι έτσι ή αλλιώς θα καταστρέψουν παραπέρα τη ζωή του.

Το πραγματικό ζήτημα είναι να ανοίξει ο δρόμος για μια οικονομία και κοινωνία, που δεν θα λειτουργεί με βάση το κέρδος, αλλά με βάση τις ανάγκες των εργαζομένων.

Κι αυτό απαιτεί τη λαϊκή αντίθεση με κάθε καπιταλιστική διακρατική ένωση, καθώς και την κοινωνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής, την εργατική – λαϊκή εξουσία».

Ελισσαίος Βαγενάς

Σημείωση μπλογκ: Αυτά που συμβαίνουν στην Ουκρανία, είναι ένα καλό (καλό, τρόπος του λέγειν) παράδειγμα και για μας. Να βγάλουμε κι εμείς τα συμπεράσματα που πρέπει. Γιατί, και στην Ελλάδα, όσα τραβάμε κυρίως τα τελευταί 4 χρόνια, είναι αποτέλεσμα ανταγωνισμών μεγάλων οικονομικών Ομίλων και συμφερόντων !