Είτε με συμφωνίες, είτε με διαφωνίες, ο στόχος είναι ο ίδιος !

12 Ιουλίου, 2013

Το σκηνικό της «αγαπημένης οικογένειας» που θέλει να περάσει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στο συνέδριό του χαλάει μέρα με τη μέρα, καθώς πολλά στελέχη δηλώνουν δημόσια τη διαφωνία τους, αφήνοντας αιχμές εναντίον του Αλέξη Τσίπρα και της ηγετικής ομάδας.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτό του Μ. Γλέζου, ο οποίος δεν παρέστη κατά την έναρξη του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, παρόλο που είχε ανακοινωθεί ότι θα είναι και στο τιμητικό προεδρείο.

Μάλιστα, ο Μ. Γλέζος, που είχε και προσυνεδριακά εκφράσει διαφωνία με τη διαδικασία αυτοδιάλυσης των συνιστωσών, επιτέθηκε στον Αλ. Τσίπρα, σημειώνοντας ότι «δεν είμαστε σε ένα κόμμα μονοπρόσωπο, δεν είμαστε σε ένα κόμμα αρχηγικό» και, αναφερόμενος στις συνιστώσες, τόνισε «πώς σκοτώνετε τα άλογα που μας έφεραν μέχρι εδώ;».

Παράλληλα, ο Γιάννης Θεωνάς, ο οποίος δεν εκλέχτηκε μεν σύνεδρος από την οργάνωσή του, αλλά συμμετέχει στο συνέδριο ως μέλος και του τιμητικού προεδρείου (!), εξαπέλυσε επίσης επίθεση στον Αλ. Τσίπρα.

Στο ίδιο μήκος κύματος και η Διοικούσα Επιτροπή του ΔΗΚΚΙ, που επανέφερε προηγούμενη ανακοίνωσή της με την οποία τονίζει ότι διαφωνεί με την ντιρεκτίβα αυτοδιάλυσης των συνιστωσών και αρνείται να διαλυθεί και να διαχύσει τα μέλη του ΔΗΚΚΙ στον ΣΥΡΙΖΑ.

Παρόμοια στάση κρατάει και άλλη μια συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, η ΔΕΑ (τροτσκιστές), ενώ μια άλλη συνιστώσα («Κόκκινο») διασπάστηκε λίγες μέρες πριν από το συνέδριο, καθώς αποχώρησε από αυτήν μια ομάδα, η τάση «Κ2», όπως τη λένε…

«Πύργος της Βαβέλ» είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Με συνιστώσες πριν ή με τάσεις στο νέο κόμμα διαγκωνίζονται ποιος θα εφαρμόσει καλύτερα την υποταγή στην ΕΕ και τους «υγιείς» επιχειρηματίες.

Πηγή: 902 πόρταλ

Σημ. μπλογκ: Πύργος … ξεπύργος της Βαβέλ, τους ενώνει όλους η … κουτάλα !

 

 


Ιεροσυλίες και φαντάσματα

12 Ιουλίου, 2013

Στην εναρκτήρια ομιλία του κ. Τσίπρα στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ διεπράχθησαν αρκετές «ιεροσυλίες». Ας σταθούμε σε μία από τις χαρακτηριστικότερες.

Ο κ. Τσίπρας ξεκίνησε την ομιλία του ως εξής:

– «Εδώ και ένα χρόνο –είπε– μετά τις εκλογές του περασμένου Μάη που ανέτρεψαν το πολιτικό σκηνικό, ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα: Το φάντασμα του ΣΥΡΙΖΑ (…)».

Και συνέχισε:

«Ολες οι γερασμένες δυνάμεις της χώρας, όλες οι γερασμένες δυνάμεις του παλιού κόσμου που φεύγει, ενώθηκαν σε μια ιερή συμμαχία για να κυνηγήσουν αυτό το φάντασμα»…

***

Τα προηγούμενα μοιάζουν -μόνο κατ’ όψιν- με τα παρακάτω:

«Ενα φάντασμα πλανιέται στην Ευρώπη: Το φάντασμα του κομμουνισμού. Ολες οι δυνάμεις της γηρασμένης Ευρώπης έχουν συνάψει ιερά συμμαχία για να καταπολεμήσουν το φάντασμα αυτό. Ο πάπας και ο τσάρος, ο Μέτερνιχ και ο Γκιζό, οι γάλλοι ριζοσπάστες και οι γερμανοί αξιωματικοί».

*

Πρόκειται, φυσικά, για το προοίμιο του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου» των Μαρξ και Ενγκελς.
Το οποίο ο κ. Τσίπρας … «ξεπατίκωσε» για να πει τα δικά του…

Γεγονός, που μας επιτρέπει την εξής παρατήρηση :

Αν υποθέσουμε ότι ο Γκιζό του τότε είναι ο Ολάντ του σήμερα (στον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ είδε έναν «άλλο αέρα» στην Ευρώπη), αν ο Μέτερνιχ του τότε είναι ο Σόιμπλε του σήμερα (με τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ είχε «ειλικρινείς» συνομιλίες), αν η Ιερά Συμμαχία του τότε είναι η ΕΕ και το ΔΝΤ του σήμερα (που στην μεν πρώτη υποκλίνεται ο ΣΥΡΙΖΑ, με το δε δεύτερο βρίσκει πεδίο «συνεννόησης»), αν οι Γάλλοι και Γερμανοί του τότε είναι αυτοί που συνθέτουν την ατμομηχανή του κομιτάτου των Βρυξελλών σήμερα (στο οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ απευθύνεται), αν ο τσάρος του τότε είναι ο Ομπάμα του σήμερα (με του οποίου την «επεκτατική» πολιτική συμφωνεί ο ΣΥΡΙΖΑ),

τότε, μόνο όποιος βλέπει «φαντάσματα» θα μπορούσε να ισχυριστεί για το «φάντασμα» που απελευθερώνει τους λαούς από τις αλυσίδες του κεφαλαίου, για το «φάντασμα του κομμουνισμού» δηλαδή, ότι έταξε, διέπραξε ή θα διαπράξει ποτέ «διαπραγματεύσεις» με όλους αυτούς που αλυσοδένουν τους λαούς (όπως τάζει και διαπράττει ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα)…

Πηγή: Ν. Μπογιόπουλος, σημερινός «Ρ».

Σημείωση μπλογκ: Σε ένα πάγμα συμφωνούμε απόλυτα με τον κ. Τσίπρα. Στην διαπίστωσή του, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα … φάντασμα ! (Δήλαδή, μια οντότητα άκρως ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ) !
Φανταστική όσο αφορά την «αριστεροσύνη» του, την «δημοκρατικότητά» του, την «αλήθεια» – έννοιες που με αυτές έχει πάρει οριστικό διαζύγιο εδώ και χρόνια …