Επανάληψη = Μήτηρ πάσης μαθήσεως

24 Μαρτίου, 2012

Καλώς ήλθατε στην εσκεμμένη και προμελετημένη κόλαση του ΔΝΤ

Ένα άρθρο γραμμένο από τον Δόκτωρα Mark Weisbrot, διακεκριμένου οικονομολόγου (Washington D.C.) που έζησε τα γεγονότα της Αργεντινής από κοντά.

 Ερ.: Στην Ελλάδα κύριε καθηγητά, δεν γνωρίζουμε πολλά για το τι έγινε στην Αργεντινή με το ΔΝΤ. Το μόνο που θυμάμαι (και μ’ έχει σημαδέψει), είναι ένα πλάνο από κάπου ψηλά, που έδειχνε μία “αδέσποτη” αγελάδα να τρέχει και κόσμο, πολύ κόσμο, να την κομματιάζει ενώ ήταν ζωντανή (!) όπως έλεγε ο σπίκερ, για να εξασφαλίσει κρέας.

Απ.: Νεαρέ μου, όταν δεις μάνα να εκλιπαρεί να κόψουν κομμάτι από το κρέας της για να φάει το παιδί της, ίσως καταλάβεις αυτό που πάνε να σας κάνουν… Ντρέπομαι για τον εαυτό μου γιατί ήμουν ένα κομμάτι αυτών των αδίστακτων ανθρώπων. Ο Θεός να σας βοηθήσει, να μην πέσετε στα νύχια τους. Ο μόνος τρόπος να επιβιώσετε είναι επί ένα μήνα κάθε ημέρα συνέχεια να βγαίνετε σύσσωμοι και ενωμένοι 8 εκατομμύρια άνθρωποι, μιλάω για τους ενήλικες, στους δρόμους μέχρι να ανασταλούν όλες μα όλες οι καθημερινές λειτουργίες. Μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο θα εκβιαστεί η Ε.Ε. αρκετά ώστε να δώσει χρήματα και άτοκα μάλιστα, τα οποία και διαθέτει. Δεν είστε ξέμπαρκοι, για όνομα του Θεού, ενώ η Αργεντινή ήταν εντελώς μόνη και απροστάτευτη.

  Η Ε.Ε. δεν επιθυμεί κάτι αντίστοιχο –μα πρέπει να ασκηθεί η κατάλληλη πίεση πλέον από κάτω προς τα πάνω και όχι αντιστρόφως. Η μόνη σωτηρία πλέον είναι να εξαναγκάσετε τη Γερμανία να πληρώσει τα 74 δις. € που χρωστάει στην Ελλάδα για την περίοδο 1939-1945. Μάλιστα ακούγεται ταυτόχρονα σε πολλούς κύκλους στη Γενεύη όπου ζω, ότι η Ελβετία θα δώσει ως δώρο στην Ελλάδα, δίχως απαίτηση επιστροφής, 100 δις. €, ώστε να μην οδηγηθεί ευρωπαϊκή χώρα, με τέτοιες τραγικές συνέπειες, στο στόμα του λιονταριού. Πιστέψτε με, στην Ουγγαρία ήταν πιο ομαλά τα πράγματα, στην Ελλάδα προετοιμάζεται το έδαφος για μαζική καταστροφή όλου του κοινωνικού ιστού με τραγικές συνέπειες, όπου το μηνιαίο εισόδημα ακόμα και στις ιδιωτικές εταιρίες θα μειωθεί από 1000 ευρώ φερ’ ειπείν, στα 250 ευρώ, ενώ οι τράπεζες θα επιτρέπουν την ανάληψη πλαφόν των 100 ευρώ ανά ημερολογιακού μήνα. Η Κυβέρνησή που τώρα σας κυβερνάει, προσφέρουν τα κλειδιά στους καρχαρίες του Δ.Ν.Τ. να συμβεί κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη στην Αργεντινή.

Ταυτόχρονα, θα πρέπει να απαιτήσει ο Ελληνικός λαός και με τη βία όπου κρίνει, την προσέλευση όλων των υπευθύνων που έκλεψαν τον Έλληνα φορολογούμενο στην δικαιοσύνη, και ξέρουνε όλοι στην Ελλάδα ποιοί είναι αυτοί, και την εκδίκαση των προηγούμενων δυο κυβερνήσεων της Ελλάδος, με τελικό σκοπό την ισόβια φυλάκισή τους. Ταυτόχρονα θα πρέπει ο κάθε πολίτης της Ελλάδος να διασφαλίσει την αλλαγή πορείας της τωρινής Κυβέρνησης, η οποία προμελετημένα και εσκεμμένα προδίδει τον Ελληνικό λαό με την επιθυμία την πλήρης υποταγή του καθώς και την εξαθλίωσή του οδηγώντας τον προς το Δ.Ν.Τ. Το να έχει αναλάβει το Δ.Ν.Τ. μια χώρα σημαίνει την εφόρου ζωής σχεδόν ομηρία του στο χρέος. Στο διεθνές οικονομικό σύστημα, το χρέος ισούται με χρήμα και άρα κέρδος για τους ανθρώπους, που όχι μόνον έχουν δημιουργήσει την οικονομική κρίση, αλλά και τους καρχαρίες του Δ.Ν.Τ. που καιροφυλακτούν να αναλάβουν άμεσα την δράση της εξαθλίωσης στην Ελλάδα.

 Αυτά δεν είναι τα λόγια κάποιου θεοσεβούμενου ή ανθρωπιστή, αλλά ούτε και αυτά ενός ξεπεσμένου ή ξεχασμένου κομμουνιστή ή ρομαντικού αριστερού. Είναι τα λόγια ενός τεχνοκράτη, που έζησε την καταστροφή μίας περήφανης χώρας. Ενός περήφανου λαού με μία προδοτική κυβέρνηση που προετοίμασε καλά το κλίμα για να εκχωρήσει την Εθνική της κυριαρχία στη μεγαλύτερη μάστιγα του πλανήτη.

 Στην Αργεντινή με το που έλαβε δράση το Δ.Ν.Τ., ο κόσμος βγήκε με τσεκούρια, χαντζάρες και πριόνια στους δρόμους και εισέβαλαν σε τράπεζες στα Μ.Μ.Ε. και σε κυβερνητικά κτίρια, σφάζοντας και αποκεφαλίζοντας στην κυριολεξία τραπεζικούς υπαλλήλους, διευθυντές, δημοσιογράφους, οι οποίοι είναι στην κορυφή της διαφθοράς και της απάτης, καθώς και στελέχη και μέλη βιομηχανιών, της Κυβέρνησης, Κυβερνητικούς Εκπροσώπους και συγκεκριμένα μέλη της Κυβέρνησης του αντίστοιχου Υπουργείου Οικονομικών. Ο συνολικός αριθμών των θυμάτων επισήμως κατά την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής ήταν περί των 25.000, αλλά φυσικά ο αριθμός που ανακοίνωναν τα Μ.Μ.Ε. της χώρας και με την διαταγή του Δ.Ν.Τ. ήταν κατά πολύ λιγότερος και συγκεκριμένα είχανε αναφέρει μόνον 27 θανάτους.

 Έφτιαξαν πόλεις, μέσα στις πόλεις. Τις ονόμασαν villas miserias, πόλεις της μιζέριας… Εκεί πότιζαν τον κόσμο κοκαΐνη, επεξεργασμένη με χλωρίνη και ασβέστη και άλλα ναρκωτικά της μιας δόσης, που παρουσιάστηκαν εν αφθονία άξαφνα, όταν ο εφιάλτης είχε αρχίσει. Ήταν περήφανος λαός οι Αργεντίνοι… όπως και οι Έλληνες και δεν είδα μάνες στην Αργεντινή να πουλάνε τα παιδιά τους, όπως γίνεται στο L.A. από το 1960. Είδα όμως ανθρώπους να χάνουν τα πάντα και στο τέλος τη ζωή τους, όταν δεν υπήρχε τίποτα να δώσουν, όσα δεν πήραν οι τράπεζες τα πήραν οι έμποροι… Ο κόσμος έπρεπε να αποχαυνωθεί, να μην αντιστέκεται. Να πεθαίνει με τη μιζέρια του. Γι’ αυτό έβγαλαν έτσι αυτές τις ψευτοπόλεις. Έπνιγαν εκεί την οργή και την δυστυχία τους…

 Γι αυτό και εξάλλου η προ-μελετημένη υποβάθμιση του κέντρου της Αθήνας και η μαζική προώθηση και πώληση των ναρκωτικών, μέχρι όπως μαρτυρείτε και από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό από ανθρώπους που έχουν και είχαν ανέκαθεν στενές επαφές με την ζούγκλα των ιδιωτικών καναλιών, κυβερνητικά στελέχη, πολιτικούς, μεγαλοδικηγόρους, βιομήχανους και ανθρώπους γενικότερα που εξυπηρετούν μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες. Ημερησίως στο κέντρο της Αθήνας πεθαίνουν περίπου 140 άνθρωποι, κυρίως μετανάστες από ναρκωτικά νοθευμένα.

 Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το πόσο εύκολα σώπαιναν όλοι οι ενοχλητικοί. Στην Αργεντινή του τότε, όπως και στην Ελλάδα του τώρα, όλα τα ΜΜΕ διατυμπάνιζαν την «ανάγκη της βοήθειας». Στην αρχή τους έλεγαν ότι το κράτος θα πτώχευε και ο κόσμος έφτασε στο σημείο να πανηγυρίζει για επιτυχία την είσοδο του ΔΝΤ. Δεν φανταζόντουσαν τι θα ακολουθήσει. Τι ειρωνεία και αυτή. Τους έπεισαν με τον φόβο της πτώχευσης και εντέλει η σωτηρία ήρθε μόνο με την πτώχευση!!! Είχαν όλοι την εντύπωση ότι σώσαμε τη χώρα που ήταν ανίκανη και με διεφθαρμένες κυβερνήσεις. Ήταν απίστευτο τι μετέδιδαν οι ανταποκριτές, όταν εμείς βλέπαμε την αλήθεια με τα μάτια μας σε κάθε δρόμο, σε κάθε γειτονιά.  Πρέπει εσείς στην Ελλάδα να ξυπνήσετε τώρα προτού να είναι αργά, πρέπει με οποιοδήποτε κόστος να αποφύγετε το Δ.Ν.Τ.

Ήδη οι εφημερίδες του Σαββατοκύριακου 17-18 Απριλίου 2010 στη χώρα σας, απειλούν για μαζικές απολύσεις περί των 350.000 εργαζομένων και εσείς ακόμα κοιμάστε όρθιοι, αντί να έχετε αποκλείσει τη Βουλή σας με την απειλή μαζικής βίας.
Σας κοροϊδεύουν, λεφτά και μάλιστα πάρα πολλά υπάρχουν.

Για το Δ.Ν.Τ. είχαν την εντύπωση ότι οι Αργεντίνοι μας θεωρούν σωτήρες… Ποτέ δεν προέβαλλαν τίποτα από την πραγματικότητα. Μόνο κάτι ρεπορτάζ γραμμένα στις αρχές, με κόσμο να κάνει δηλώσεις κατά των προηγούμενων κυβερνήσεων ότι τους οδήγησαν στην πείνα, ευχαριστώντας τις ΗΠΑ που θα τους έσωνε. Ακόμα και οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες… Τις προέβαλλαν σαν κομμουνιστές ή αριστερά κομμουνιστικά κόμματα που αντιδρούσαν. Εγώ έβλεπα στο Μπουένος Άιρες την λεωφόρο γεμάτη από εξαγριωμένους να ουρλιάζουν “θέλουμε τη χώρα μας πίσω”! Θέλουμε τα δολάρια μας πίσω!

 Οι τηλεοράσεις έδειχναν μερικές δεκάδες κομμουνιστές με κόκκινες σημαίες που διαμαρτύρονταν. Στην πραγματικότητα ο κόσμος ήταν εκατοντάδες χιλιάδες. Ίσως εκατομμύρια. Τους έβλεπα, έβγαιναν από τα σπίτια τους και ενώνονταν με τις πορείες… δεν υπήρχε συντονισμός. Ότι Αμερικάνικη επιχείρηση υπήρχε, έκλεινε και την φύλαγαν πάνοπλοι αστυνομικοί.

Δεν κυκλοφορούσαμε βέβαια τότε. Μετά από κάποιες συγκεντρώσεις θυμάμαι έβγαινα από το ξενοδοχείο και έβλεπα τόσες πέτρες κάτω, που νόμιζα ότι γκρεμίστηκε κάποιο κτίριο. Μεγάλη οργή.

 Έβλεπες ανθρώπους αποφασισμένους για όλα. Άνθρωποι που δεν έμοιαζαν πλιατσικολόγοι. Ακόμα και μεσήλικες, σίγουρα πολλοί είχαν οικογένειες… μου έκανε εντύπωση. Έβγαιναν και συγκρούονταν με ότι έβρισκαν. Ξύλα, πέτρες. Από την άλλη η αστυνομία ήταν πάνοπλη, με αντλίες, πλαστικές σφαίρες, δακρυγόνα. Ήταν αδύνατον να τους συγκρατήσουν. Είχες να κάνεις με ανθρώπους που τους πήρες το σπίτι τους και το χαμόγελο τους. Όχι, ούτε μια στιγμή δεν τους χαρακτήρισα “τρομοκράτες”. Θα ήταν άδικο. Φαντάσου να υπηρετείς το Law and Order και να μη μπορείς να κρύψεις την συμπάθεια σου για αυτούς που ίσως από τις τηλεοράσεις θα τους χαρακτήριζες αλλιώς. Ήθελαν τη χώρα τους πίσω. Έβγαιναν με Αργεντίνικες σημαίες και απαιτούσαν να φύγουμε…

Στην Ελλάδα συμβαίνει και το εξής: τα πετρέλαια στο Αιγαίο επιθυμούν να τα εκμεταλλευτούν πλήρως και μόνο οι Γερμανοί, ώστε κατ’ αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίσουν την κυριαρχία τους και επιτέλους να βγούνε νικητές από έναν παγκόσμιο πόλεμο έχοντας ήδη δημιουργήσει 2 και χάνοντάς τους. Τον 3ο αυτόν, μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε ως οικονομικό πόλεμο.

Αυτό που με λυπεί ιδιαίτερα είναι ότι η Ευρώπη και η Ε.Ε. δεν φαίνονται γενικότερα να ενδιαφέρονται να σώσουν το ευρώ τους διότι αν διπλώσει η Ελλάδα, το ευρώ θα είναι εντελώς άχρηστο στις διεθνές αγορές και σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια, το ευρώ θα καταρρεύσει βυθίζοντας σε τύπου Αργεντίνικης κρίσης όχι μόνον την Ελλάδα αλλά και όλες τις χώρες μέλη της Ε.Ε. Γιατί δεν βοηθούν και γιατί έχουν αφήσει την Ελλάδα στην τύχη της ακόμα και προς το παρόν ουδείς δεν μπορεί να δώσει εξήγηση. Ένα είναι σίγουρο, ότι σε μια εβδομάδα από σήμερα η Ελλάδα δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια αν επιτρέψετε στην Κυβέρνησή σας και στα Μ.Μ.Ε. να συνεχίσουν να καθορίζουν εσκεμμένα την πορεία σας προς την κόλαση του Δάντη.

Σήμερα, όμως, συγκλίνουν, εκ των πραγμάτων, τα συμφέροντα του Αμερικανού Προέδρου, Ομπάμα, και του γ. Διευθυντή του ΔΝΤ Ντ. Στρος Καν, σε μια εμπλοκή του ΔΝΤ, με την Ελλάδα, με την νέα όμως αποκατεστημένη μορφή του, που σαν θεωρητική αρματωσιά και πρακτική θα ανατρέπει τη σημερινή εικόνα και θα πλησιάζει στην ειδυλλιακή παραδοσιακή πρακτική του, του Φίλου των Εθνών!

 Ο μεν πρ. Ομπάμα γιατί θέλει νέο κύρος στο εγχείρημά του για επιβολή κρατικού ελέγχου στο διεθνές Χρηματ/τικό Σύστημα, του οποίου έχασε τον α΄ γύρο. Και ο κ. Ντ. Στρος Καν του ΔΝΤ θα επιθυμούσε σφόδρα ένα έπαθλο 10 εκατομμυρίων ικανοποιημένων από τους παραδείσιους σχεδόν όρους παρέμβασης ενός νέου ΔΝΤ Ελλήνων.


ΚΚΕ και Κυβέρνηση

24 Μαρτίου, 2012

Πληθαίνουν τελευταία τα ερωτήματα του κόσμου (καλοπροαίρετα) για τις Θέσεις και τη Στάση του ΚΚΕ, σε μια σειρά θέματα πολύ σοβαρά:
– Θέλει το ΚΚΕ να γίνει κυβέρνηση ;
– Τι θα κάνει αν το ψηφίσουμε ;
– Γιατί διαχωρίζει τη θέση του από – όπως την λέει – μια αστική κυβέρνηση πολλών κομμάτων ;
– Ποια είναι η Πρότασή του στο λαό ;
– Μπορεί η Ελλάδα από μόνη της να λειτουργήσει προς όφελος του λαού ;
– Δεν θα υπάρξει μεγάλο κόστος από την ενδεχόμενη αποχώρης της χώρας από την Ευρωζώνη ;

Στα παραπάνω ερωτήματα, καθώς και σε πολλά άλλα, δίνει το παρακάτω απόσπασμα από την Ομιλία της σ. Αλέκας Παπαρήγα, την περασμένη Πέμπτη στο Αιγάλεω.

» Κοιτάξτε να δείτε, μπορεί να έχει ένα κόστος, αλλά το θέμα είναι το εξής: Οτι η ίδια η Ευρωζώνη βυθίζεται σε μεγαλύτερη κρίση. Βλέπετε τώρα ότι ενώ λένε η Ισπανία δεν θα έχει ανάγκη νέο δάνειο, στην Πορτογαλία θα γίνουν κι εκεί κουρέματα, στην Ιταλία μπορεί η κυβέρνηση Μόντι να είναι τεχνοκρατική, αλλά η κρίση του καπιταλισμού βαθαίνει. Και εδώ ήδη μέσα στην ΕΕ υπάρχουν προβληματισμοί, σκέψεις, συζητήσεις για το διώξιμο χωρών. Αρα λοιπόν δε φοβίζουμε κανένα με το να πούμε ότι, ξέρετε, φεύγει η Ελλάδα. Πολύ περισσότερο που φεύγεις χωρίς να αλλάξεις Τάξη στην εξουσία. Ακόμη κι αν φύγεις από την ΕΕ, αν δεν αλλάξεις Τάξη στην εξουσία, αν δεν έχεις Εργατική Λαϊκή Εξουσία, είναι σε θέση οι εταίροι σου να σε τσακίσουν.

Αποδέσμευση με άλλη εξουσία

Να, γιατί εμείς λέμε εργατική λαϊκή εξουσία, αποδέσμευση, κοινωνικοποίηση, πανεθνικός σχεδιασμός, εργατικός έλεγχος. Γιατί πραγματικά θα είναι κενό γράμμα να πούμε ψηφίστε το ΚΚΕ για να γίνει κυβέρνηση ή ψηφίστε το ΚΚΕ με άλλα κόμματα να κάνει κυβέρνηση και εμείς θα διαγράψουμε το μνημόνιο, τη δανειακή συνθήκη ή θα φύγουμε και από την ΕΕ.

Αυτό από μόνο του δε λέει τίποτα. Διότι στην οικονομία κυριαρχούν τα μονοπώλια, στο επίπεδο της Ευρώπης κυριαρχούν οι δεσμεύσεις στην ΕΕ. Για να μη σας πω άλλες δεσμεύσεις πολύ βαθύτερες που έχουν. Και, επομένως, μια τέτοια κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει τίποτα, δεν έχει τίποτα στα χέρια της. Θα βγάζει αποφάσεις η κυβέρνηση, αλλά θα δρουν τα μονοπώλια, θα δρουν οι βιομήχανοι, θα δρουν οι εφοπλιστές. Το πολύ πολύ να πάρουν τα λεφτά τους και να σηκωθούν να φύγουν.

Οταν εμείς λέμε εργατική λαϊκή εξουσία, εννοούμε το εξής πράγμα: Οχι απλώς φεύγουμε από την ΕΕ, αλλά λέμε ότι ταυτόχρονα πάμε για μονομερή διαγραφή του χρέους, ο λαός παίρνει στα χέρια του τα κλειδιά που λέμε της πόρτας. Κοινωνικοποιούνται τα μονοπώλια, καταργείς τους καπιταλιστές και κοινωνικοποιείς την καπιταλιστική ιδιοκτησία, κοινωνικοποιείς τη γη, λιμάνια, αεροδρόμια κλπ.

Απαγορεύεις εισαγωγές σε προϊόντα που παράγεις. Δίνεις ώθηση σε όλες τις παραγωγικές, αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας. Από τη ζάχαρη, που κλείσαμε τα εργοστάσια της ζάχαρης και τελειώσαμε την τευτλοκαλλιέργεια και κάνουμε εισαγωγή ζάχαρης, από τα στάρια που κάνει εισαγωγή στάρι. Μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα της διατροφής.

Οι καπιταλιστές έχουν χτίσει και σύγχρονες καπιταλιστικές επιχειρήσεις. Ο,τι πλεονεκτήματα έχει η χώρα θα αξιοποιηθούν, αλλά θα αξιοποιηθούν για εργατικό λαϊκό κουμάντο. Στο κάτω κάτω, ο εργάτης τι θα πάθει δηλαδή αν τα εργοστάσια γίνουν κοινωνική ιδιοκτησία; Είναι ιδιοκτήτες εργοστασίων; Τη δουλειά τους δε θα τη χάσουν, θα συνεχίσει ο εργάτης να είναι στο εργοστάσιο που δούλευε. Και μάλιστα τότε όργανο του εργοστασίου θα είναι η λαϊκή συνέλευση, θα ελέγχει το διευθυντή, θα τον ανακαλεί και έχοντας υπόψη το γενικό πλάνο θα συμβάλλει ώστε η επιχείρηση να πραγματοποιεί το πλάνο. Τι έχει να φοβηθεί;

Δεν χρειάζεται να πω δεν θα πάρουμε τα σπίτια των εργατών, τα σπίτια των αγροτών. Ισα – ίσα στην Ελλάδα υπάρχει υψηλός αριθμός ατομικής ιδιοκτησίας στα σπίτια και τα σπίτια αυτά αποκτήθηκαν με κόπο και από τη δουλειά των εργατών. Τι φοβάται δηλαδή ο ψιλικατζής και ο γαλακτοπώλης της γειτονιάς; Να φοβούνται οι ιδιοκτήτες των πολυκαταστημάτων, αυτοί να φοβούνται. Δηλαδή ο αγρότης, που του παίρνουνε για τίποτα το προϊόν του, ο μικρός παραγωγός, όχι οι μεγάλοι παραγωγοί που μπορούν να καταργήσουν και τους μεσάζοντες, ο μικρός παραγωγός δεν μπορεί να τους καταργήσει, θα τον φάει ο μεγάλος παραγωγός. Μπορεί να καταργηθεί ο μεσάζοντας, να τον φάει ο μεγάλος παραγωγός.

Αυτοί, δηλαδή, τι φοβούνται; Που μπορούν να συνενωθούν στους παραγωγικούς συνεταιρισμούς, το λαϊκό κράτος να τους δίνει τα καλλιεργητικά εφόδια, τα μηχανήματα, δεν θα τα αγοράζουν αυτοί. Και να δίνουν την παραγωγή στο κράτος, να εισπράττουν, πώς να πω, το μισθό τους. Τι έχουν να φοβηθούν; Ούτε οι εργάτες ούτε οι μικροϊδιοκτήτες έχουν να χάσουν τίποτα, έχουν πολλά να κερδίσουν.

Ούτε υποταγή ούτε αυταπάτες

Αλλά έστω ότι φοβούνται. Τι φοβούνται; Ενδεχομένως να φοβούνται την πορεία αναμέτρησης βεβαίως με τους καπιταλιστές, με τους ιμπεριαλιστές κλπ. Ναι, εμείς δε λέμε ότι ο δρόμος προς την εργατική λαϊκή εξουσία θα είναι δρόμος που θα λένε «περάστε αγαπητοί συνάδελφοι, είστε πλειοψηφία και σας αναγνωρίζουμε».