Και που θα βρείτε τα λεφτά

19 Φεβρουαρίου, 2012

Από αυτούς που ρωτάνε για τις θέσεις των κομμουνιστών, οι περισσότεροι, κύρια εκείνοι που δεν έτυχε να έχουν κάποια επαφή με ντοκουμέντα και κείμενα του ΚΚΕ, περιμένουν απαντήσεις οριοθετημένες στο πλαίσιο του προβληματισμού που επιτρέπει η κρατούσα λογική.

«Πού θα βρείτε λεφτά για το Α ή το Β ζήτημα;»,
«πόσα ευρώ θα εξασφαλιστούν εδώ, πόσα ευρώ θα δοθούν εκεί;»

και άλλα παρόμοια.

Πρόκειται για ερωτήματα που έχουν αντικειμενική βάση, όταν στόχος είναι η αναζήτηση επιλογών και σεναρίων για τη διαχείριση της κρίσης.
Είναι, όμως, εκτός ημερήσιας διάταξης, όταν έχεις ξεκαθαρισμένο ότι το άμεσα ζητούμενο, που είναι η αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης προς όφελος του λαού, δεν μπορεί παρά να αναζητηθεί μέσα από το ριζικό αναπροσανατολισμό της κοινωνίας.
Δηλαδή, μέσα από τη συνολική απόρριψη της φιλομονοπωλιακής πολιτικής, κάτι που μπορεί να γίνει μόνο με όρους ανατροπής και ρήξης με το ίδιο το σύστημα.

Διέξοδο με λαϊκή εξουσία.

Η λογική της διαχείρισης στις μέρες μας, ακόμα και στις περιπτώσεις που δε γίνεται αντιληπτό, είναι αποπροσανατολιστική, αδιέξοδη και εχθρική για τους εργαζόμενους. Τους παγιδεύει να ψάχνουν λύσεις στηριγμένες στο «μη χείρον» και το …λιγότερο επώδυνο. Κι αυτό σε μια περίοδο που η άρχουσα τάξη έχει σαρώσει τα πάντα, ετοιμάζεται να ρίξει κι άλλο τους βασικούς μισθούς και μας καλεί να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι η γενιά των 700 ευρώ που ξορκίζαμε πριν πέντε χρόνια, αποτελεί πολυτέλεια και πλεονεξία.

Αν, προς στιγμή, υπέκυπτε κανείς στον πειρασμό να απαντήσει με τέτοιους όρους, θα μπορούσε πρόχειρα, αλλά καθόλα σωστά, να υποστηρίξει ότι μια κοινωνία που εξαιτίας της φιλομονοπωλιακής της πολιτικής κατάφερε να πληρώσει μέσα στην τελευταία δεκαετία 150 δισ. ευρώ μόνο για τόκους χρέους και να εξασφαλίσει ταυτόχρονα νέα περιουσιακά στοιχεία περίπου 600 δισ. για το μεγάλο κεφάλαιο μόνο την περίοδο 2003 – 2009, σίγουρα διαθέτει τους πόρους για να τα φέρει βόλτα.

Τα ερωτήματα, όμως, που συνδέουν τις προοπτικές της λαϊκής εξουσίας με διλήμματα του τύπου «πού θα βρούμε χρήματα;», πρέπει να τα ξεπεράσουμε άμεσα.
Οι πραγματικές δυνατότητες και οι προοπτικές της κοινωνίας δεν υπολογίζονται σε ευρώ, δραχμές, ή οποιοδήποτε άλλο νόμισμα. Οσοι κάνουν τέτοιους υπολογισμούς μπορεί να βρεθούν προ εκπλήξεων, όπως ακριβώς με το ξέσπασμα της κρίσης.
Αποδείχτηκε ότι τα ευρώ που αφορούσαν την ευρωστία της καπιταλιστικής οικονομίας ήταν υπερτιμημένα, εκείνα που διαφήμιζαν την κοινωνική ευμάρεια κάλπικα, ενώ τα δεκάδες δισ. των τραπεζών ανύπαρκτα.

Οι δυνατότητες και οι προοπτικές της κοινωνίας δεν αποτυπώνονται στην εικονική πραγματικότητα που παρουσιάζουν τα «μοντέλα» της στατιστικής των αστών που μετράνε τα πάντα σε προβολές καπιταλιστικού κέρδους και επιχειρηματικής αποτελεσματικότητας, αλλά στα πολύ απλά και μετρήσιμα από όλους αγαθά.

Στη λαϊκή οικονομία δεν μετράνε οι νομισματικές μονάδες,

αλλά οι φυσικοί πόροι

που μπορούν να αξιοποιηθούν για το συμφέρον ολόκληρου του πληθυσμού, η ευφορία της γης και αν μπορεί να θρέψει το λαό.

Μετράνε οι εργαζόμενοι,
με τις ικανότητές τους και τη δυνατότητα να χειρίζονται τα εργαλεία και τα μέσα παραγωγής. Μετράνε τα εργοστάσια και οι υποδομές.
Μετράνε τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας στην υπηρεσία της κοινωνικής ανάπτυξης.
Μετράει η αποφασιστικότητα και τα εργαλεία της νέας εξουσίας να σχεδιάσει και να θέσει σε εφαρμογή ένα ολοκληρωμένο κεντρικά επεξεργασμένο πρόγραμμα για την ολόπλευρη ανάπτυξη της κοινωνίας, προς όφελος όλων των μελών της.