Περί … δημοκρατίας !

10 Ιανουαρίου, 2012

Για να δούμε λοιπόν, τι είδους «δημοκρατία» είναι αυτή που έχουμε:

(Προσοχή: Το παρακάτω κείμενο, αποτελει ΠΙΣΤΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ τμήματος από άρθρο του Κάποιος που σκέφτεται: http://kritikitwnoplwn.blogspot.com/2012/01/blog-post.html )

• Μήπως τη «δημοκρατία» στην οποία οι ναυτεργάτες, οι ταξιτζήδες, οι φορτηγατζήδες και γενικώς όποιος τολμά να αγωνίζεται με μορφές πάλης που ξεφεύγουν – όποια γνώμη κι αν έχει κανείς ορισμένες φορές για το περιεχόμενο και τα αιτήματα των κινητοποιήσεων – από το «σύνηθες πλαίσιο» των «επετειακών πυροβολισμών στον αέρα», είναι ακόμα σε καθεστώς πολιτικής επιστράτευσης;

• Μήπως τη «δημοκρατία» στην οποία η εφαρμογή του μέτρου της προσωρινής κράτησης χωρίς δίκη μεταφράζεται σε «ισότητα όλων απέναντι στο νόμο»;;; Αλήθεια, πόσοι υπουργοί προφυλακίστηκαν για τη μεταβίβαση όλων των ολυμπιακών ακινήτων μέσα σε μια νύχτα στην ΟΛΥΜΠΙΑΚΑ ΑΚΙΝΗΤΑ Α.Ε., που είναι νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου;;;

• Μήπως τη «δημοκρατία» στην οποία οι μηχανισμοί του κράτους και του παρακράτους, χέρι-χέρι και σε αγαστή συνεργασία, δε διστάζουν να δολοφονούν διαδηλωτές ή και απλούς εργαζόμενους για να καθυποτάξουν και να τρομοκρατήσουν το λαό, συνδυάζοντας την ωμή καταστολή με την απροκάλυπτη προβοκάτσια;

• Μήπως τη «δημοκρατία» στην οποία δεν τρέχει και τίποτε όταν ο επικεφαλής της Σχολής Ευελπίδων επιτρέπει σε «θερμόαιμους σπουδαστές» του να βγάζουν λόγους υπέρ της χούντας, τη στιγμή που η κάθε παραστρατιωτική, ακροδεξιά γκρούπα μπορεί να επιδεικνύει στο youtube με «περηφάνεια» τα επιχειρησιακά της «ανδραγαθήματα» και, το χειρότερο, υπό την κάλυψη του υπουργείου «εθνικής» άμυνας;;;

• Μήπως τη «δημοκρατία» στην οποία, όπως παραδέχτηκαν υπουργοί και άλλοι «αρμόδιοι», πάνω από 2200 άτομα είναι επίσημα σε καθεστώς παρακολούθησης των συνομιλιών τους;;; Γύρευε πόσοι θα είναι στην πραγματικότητα…

• Μήπως τη «δημοκρατία» στην οποία θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό η Βουλή να εκχωρεί σε έναν υπουργό το δικαίωμα με μια απλή υπογραφή να δεσμεύει τη χώρα σε συνθήκες εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων για δεκαετίες;

• Μήπως τη «δημοκρατία» στην οποία θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό το να είναι στην κυβέρνηση ένα σχήμα που δεν έκανε τον κόπο – ούτε καν για τα προσχήματα και με την επιστράτευση των γνωστών προπαγανδιστικών μηχανισμών – να ζητήσει και να πάρει λαϊκή ψήφο;

• Μήπως τη «δημοκρατία» στην οποία δικαιούται ο αρχηγός ενός εκ των τριών κομμάτων που συμμετέχουν στην κυβέρνηση να λέει ανοιχτά ότι αν γίνουν εκλογές θα πάρουν οι κομμουνιστές 50% (άσχετα αν είναι έτσι τα πράγματα και τι εννοεί ο ίδιος) και, γι αυτό το λόγο ΔΕΝ πρέπει να γίνουν εκλογές;

Ο κατάλογος είναι – δυστυχώς – πολύ μακρύς κι όλα δείχνουν ότι θα μακρύνει ακόμα περισσότερο. Σταματώ εδώ, αλλά η λαϊκή επαγρύπνηση και ετοιμότητα να ανατρέψει αυταρχικούς σχεδιασμούς, ακόμα και απόπειρες εκτροπών (κοινοβουλευτικών ή μη), δεν επιτρέπεται να σταματήσει. Η ιστορία διδάσκει ότι η καπιταλιστική κρίση και το «αυγό του φιδιού» πάντα πήγαιναν παρέα. Κι όπως λέει και το παλιό αντιφασιστικό τραγούδι «το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον, δε θα πεθάνει μόνος: τσάκισέ τον»!!!

 


Έπεσαν οι μάσκες !

10 Ιανουαρίου, 2012

Τι έπεσαν δηλαδή ….
Ένα με το … χώμα γίναν …

Ενώ, εδώ και δύο μήνες, οι χαλυβουργοί δίνουν την «μητέρα των απεργιακών μαχών», η συμπαράσταση και η αλληλεγγύη έχει ήδη ξεπεράσει ακόμα και τα στενά σύνορα της χώρας μας, διογκώνεται το λαϊκό κίνημα σε όλους τους κλάδους, ενώ λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά,

Έχουμε τους συνδικαλισταράδες του ΠΑΣΟΚ της ΝΔ και του ΣΥΝ, να φαίνεται ότι ζουν σε … άλλο πλανήτη !

Με τον Μάνεση ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΣΥΝ

Στο ΕΚ Βόλου, ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, καταψήφισαν την πρόταση για κήρυξη 24ωρης απεργίας στις 12 Γενάρη για τους χαλυβουργούς.
Αποκαλύφθηκαν ως άνθρωποι που βάζουν πλάτη ενίσχυσης του καπιταλιστή Μάνεση.

Κατάπτυστη είναι η θέση του συνδικαλιστή του ΣΥΝ ότι:
– «οι απεργίες είναι υπέρ των εργοδοτών, γιατί δεν φέρνουν αποτέλεσμα….».
(σ.σ.: !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)

Απροκάλυπτη στήριξη της επίθεσης της εργοδοσίας και της συγκυβέρνησης, στους εργάτες. Αλλη μια απόδειξη πως οι εργάτες πρέπει να απαλλαγούν γρήγορα και οριστικά απ’ αυτές τις δυνάμεις του κεφαλαίου στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, για ν’ ανοίξουν το δρόμο της νίκης κόντρα στο κεφάλαιο.

Δυστυχώς, η εργατική αριστοκρατία (βλέπε εργατοπατέρες), ο εργατικός ρεβιζιονισμός, ο συμβιβασμός και η δουλικότητα που «γαλουχήθηκαν» στους κόλπους του αστικού κράτους δίνουν τα … ρέστα τους !

Ξεκάθαρο το σύνθημα προς όλες τις κατευθύνσεις:

– Ή με το κεφάλαιο, ή με τους εργάτες !