Το μυστικό σχέδιο του … Γκορμπατσώφ !

7 Οκτωβρίου, 2011

Απαραίτητη σημείωση: Ό,τι διαβάσετε παρακάτω, ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας και η όποια ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι απλή σύμπτωση.

Έπεσε στα χέρια του ένα βιβλίο. Δεν γνωρίζω τον συγγραφέα, ή άλλα στοιχεία, γνωρίζω όμως μια εκτεταμένη περίληψη, την οποία και παραθέτω.
Τα πολύ παλαιά χρόνια, σε ένα μικρό χωριό, κάπου στη Σιβηρία, ζούσαν περίπου χίλιοι κάτοικοι. Η κύρια απασχόλησή τους ήταν η καλλιέργεια σιτηρών, καλαμποκιού και πατάτας. Φυσικά υπήρχαν και κοτούλες και άλλα ζωντανά.

Κάποιοι από τους κατοίκους, είχαν φτιάξει έναν αυτοσχέδιο φούρνο, όπου έψηναν πάνω σε πέτρες αλεύρι από τα σιτηρά και το χρησιμοποιήσουν σαν ένα είδους ψωμιού.

Αυτό παίρνοντας ως αφορμή, ένας κάτοικος του χωριού, ας πούμε ο κυρ – Μιχάλης, σκέφτηκε και έκανε μια «επιχείρηση» που παρήγαγε αλεύρι από τα σιτηρά, το καλαμπόκι και την πατάτα, τα έψηνε σε ένα πιο μεγάλο και καλοφτιαγμένο φούρνο, σε διάφορα είδη, θα λέγαμε ψωμί, κουλούρια ή άλλα αρτοσκευάσματα και τα πουλούσε στο χωριό.

Χρειάστηκε πολύ γρήγορα να πάρει και καμιά δεκαριά συνεργάτες, γιατί μόνος του δεν τα προλάβαινε.

Πολύ σύντομα είδε από κει που ήταν ένας φτωχός χωριάτης, να εξελίσσεται σε έναν πλούσιο – τον πιο πλούσιο κάτοικο του χωριού.

Όλοι τον θαύμαζαν και τον εκτιμούσαν.

Πολύ γρήγορα, ο κυρ – Μιχάλης, σκέφτηκε να επεκτείνει την επιχείρησή του και σε άλλα χωριά της περιοχής.
Έτσι και έκανε. Έφτιαξε έναν μεγαλύτερο αλευρόμυλο, έναν μεγαλύτερο φούρνο, πήρε μεταφορικά ζώα, προσέλαβε περισσότερους εργάτες.

Και τα κέρδη του συνεχώς αυξάνονταν !
Με την πάροδο του χρόνου, ο κυρ – Μιχάλης, ως γνήσιος εκκολαπτόμενος πλουτοκράτης, καπιταλιστής, όπως μπορούμε να τον πούμε, μπήκε στα … βαθειά !
Επέκτεινε τις δραστηριότητές του όχι μόνο στα διπλανά χωριά, αλλά και στις διπλανές πόλεις.
Τελικά τα κατάφερε και … μπούκωσε στα κέρδη !
Κέρδη να δουν τα μάτια σου !

Όμως, τα καλά, όπως ξέρετε όλοι, δεν κρατάν επ΄ άπειρον !
Έτσι, ένας άλλος κυρ – «Μιχάλης», ζήλεψαν αυτό που έκανε ο κυρ – Μιχάλης μας και αποφάσισε να κάνει ίδιο.
Και μάλιστα, με καλύτερα μέσα, με πιο πολύ κόσμο, έφτιαξε καλύτερης ποιότητας αρτοσκευάσματα, με πιο χαμηλές τιμές, βρήκε εργάτες που τους πλήρωνε πολύ πολύ μικρότερα μεροκάματα, έτσι τα κέρδη του … «δεύτερου» κυρ – Μιχάλη, ήταν πολύ μεγαλύτερα.

Πολύ γρήγορα ο «πρώτος» κυρ – Μιχάλης, βλέποντας τα κέρδη του να συρρικνώνονται επικίνδυνα, άρχισε κι αυτός να κάνει περικοπές, στους μισθούς, στις τιμές που έδινε για τις πρώτες ύλες κλπ.

Δεν πέρασε παρά λίγος καιρός και αίφνης, να, εμφανίζεται και … «τρίτος» κυρ – Μιχάλης !!!
Και … «τέταρτος» …
Και … «πέμπτος» …
Και …   

Που λέτε, προσπάθησαν όόόλοι οι κυρ – Μιχάληδες, να ρίξουν τα κόστη, τις δαπάνες τους, ώστε να μην μειωθούν τα κέρδη τους, βλέπετε το μόνο που ενδιέφερε τον καθένα ξεχωριστά, ήταν το τομαράκι του, η τσεπούλα του, ο … μπεζαχτάς του !
Κάναν κοινή εταιρεία, φτιάξαν κοινή αγορά, μηχανισμούς να κρατάνε τους εργάτες τους εν υπνώσει, και τι δεν κάναν να διατηρήσουν τα κέρδη τους, την πολυτελή ζωή τους !
Έλα όμως, που όπως είπαμε και πριν, το … μέγα θάμα κρατάει τρεις μέρες !
Όταν οι κυρ – Μιχάληδες γίναν πολλοί, όσο κι αν ο ένας «έτρωγε» τον άλλον, όσο κι αν ξεζούμιζαν τους εργάτες τους, όσο κι αν έφτασαν να εκμεταλλεύονται τους φυσικούς πόρους στο σύνολό τους, το πρόβλημα πρόβλημα !
Φτιάχναν προϊόντα που δεν τα αγόραζε κανείς !
Υπηρεσίες που δεν τις χρησιμοποιούσε κανείς !
Φτάσαν στο σημείο να σκάσουν από αποθεματικά και χρήματος και προϊόντων που σάπιζαν !

Ώσπου, μια (ευλογημένη) μέρα, οι εργάτες μην αντέχοντας την απάνθρωπη ζωή που περνούσαν, ξεσηκώθηκαν, πήραν στα χέρια τους όλες τις επιχειρήσεις που δημιούργησαν οι κυρ – Μιχάληδες, φτιάξαν καινούργιες με μοναδικό σκοπό πλέον το δικό τους συμφέρον και όχι μιας χούφτας κυρ – Μιχάληδων.
Τέλος του βιβλίου !

Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο, ο αναγνώστης μας (συνειρμούς μπορείτε να κάνετε, φυσικά), κατέληξε στα παρακάτω συμπεράσματα:
– Όσο αυτοί που κατέχουν τα μέσα παραγωγής (π.χ. … φούρνοι) είναι μια χούφτα άνθρωποι, η πλειοψηφία που είναι οι άλλοι θα υποφέρουν.
– Όσο αυτοί που κατέχουν τα μέσα παραγωγής (ξανά, μανά), είναι μια χούφτα άνθρωποι (ξανά, μανά), δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα, μια χαρά τα καταφέρνουν, μπορούν άνετα να διατηρούν τα κεκτημένα τους.
– Οι παραγωγοί για να καταλάβουν την αξία τους, πρέπει να φτάσουν στα όριά τους. Να μην αντέχουν άλλο.
– Όσο σ΄ αυτόν τον κόσμο, υπάρχουν εργάτες που δεν έχουν πρόβλημα επιβίωσης και μάλιστα αυτοί να αγγίζουν το μισό του πλανήτη, ο ξεσηκωμός δεν πρόκειται να γίνει ποτέ.
-Πρέπει κι αυτοί να νιώσουν τα «αγαθά», το να τους κάνουν κουμάντο, να εξαρτάται η ζωή τους από μια χούφτα κυρ – Μιχάληδων.

Αυτό ήταν !
Κατάλαβε τι έπρεπε να κάνει !
Και, πήρε τη Μεγάλη Απόφαση !
Και οι δικοί του εργάτες, έπρεπε να νιώσουν τι θα πει καταδυνάστευση.
Τι θα πει ανεργία.
Τι θα πει να μην έχεις να φας.
Τι θα πει να μην έχεις πολιτισμό.
Τι θα πει να αυξάνεται η εγκληματικότητα, να μην μπορείς να βγεις από το σπίτι σου – να μην έχεις καν σπίτι.

Με δυο λόγια να επικρατήσει παντού ο καπιταλισμός, να πολλαπλασιαστούν οι καπιταλιστές (οι κυρ – Μιχάληδες), με μαθηματική ακρίβεια θα επέλθει μια απέραντη κρίση – οικονομική κρίση, κρίση αξιών, πολιτιστική κρίση, τελικά καπιταλιστική κρίση που θα ΑΝΑΓΚΑΣΕΙ τους εργάτες να εκδιώξουν τους απανταχού κυρ – Μιχάληδες, τους απανταχού καπιταλιστές και να επικρατήσει απ΄άκρου σ΄ άκρο του πλανήτη, ένα άλλο σύστημα, ένα σύστημα που θα στηρίζεται στα συμφέροντα των εργατών – κι όπως θέλουν ας το ονομάσουν.

Το «συνέλαβε», το επεξεργάστηκε, το εφάρμοσε !
Σήμερα, είκοσι χρόνια μετά, ζούμε την τελική του φάση !
Ο ένας καπιταλιστής βγάζει το μάτι του άλλου, δεν ξέρουν τι να κάνουν τα κέρδη τους και τα προϊόντα τους, χτυπάνε αλύπητα τους εργάτες.
Μέχρις αυτοί, να το πάρουν απόφαση και να ξεσηκωθούν.

Και τότε, η Ιστορία, θα Τον δικαιώσει !

υ.γ.: εμείς; δεν ξέρω …