Η συντροφικότητα !

10 Ιανουαρίου, 2010

Το παρακάτω μου το διηγήθηκε σήμερα ένας φίλος μου (που δεν είναι κομμουνιστής, ούτε καν … σοσιαλιστής), που του έκανε μεγάλη εντύπωση και έτσι αποφάσισα να το κάνω ποστ.

Προχθές, αυτός ο φίλος, πήγε στο σπίτι ενός συγγενή του Γιάννη, που γιόρταζε.
Μεγάλη παρέα, καλό φαγητό και κόκκινο κρασί, γρήγορα το κέφι μεγάλωσε.
Στην παρέα ήταν και ένας κομμουνιστής, δεν θυμόταν το όνομά του ο φίλος μου, και σε κάποια στιγμή ο εορταζόμενος θέλοντας να κάνει και λίγη πλάκα, του απευθύνει το λόγο και του λέει:
– Εσύ, που λες ότι είσαι και κομμουνιστής, μας λες τι θα πει συντροφικότητα, να μάθουμε και μεις ;

Σηκώνεται το λοιπόν ο σύντροφος, σκέφτεται λίγο και τους λέει:
– Θα σας πω ένα γεγονός που μου συνέβει πριν πολλά χρόνια, ήμουν δεν ήμουν στα δώδεκα και οι γονείς μου με είχαν στείλει σε μια κατασκήνωση.
Ένα βράδυ, που κάναμε μια βόλτα με τον Αρχηγό στο διπλανό δασάκι, ακούω κάτι ήχους σαν πνιχτά κλάματα !
Πάω λίγο πιο πέρα, ανάμεσα σε κάτι θάμνους, βλέπω ένα σκυλάκι που κλαψούριζε γιατί είχε σπάσει το μπροστινό δεξί του ποδαράκι.
Ζήτησα την άδεια του Αρχηγού να το πάρω στη σκηνή μου – μέναμε δύο στη σκηνή, αλλά το προηγούμενο βράδυ ήρθε η  μητέρα του άλλου παιδιού και τον πήρε για λίγες μέρες – να το περιποιηθώ.
Ο Αρχηγός χαμογέλασε, κάτι μουρμούρισε, αλλά στο τέλος μου έδωσε την άδεια.
Το πήρα, που λέτε, το σκυλάκι στη σκηνή μου και έχοντας υπόψη κάποιο σχετικό ντοκιμαντέρ που είχα δει, έβαλα στα πλάγια του ποδαριού του δυο ξυλάκια και τα έδεσε σφιχτά με γάζες.
Για αρκετές μέρες κοιμόταν δίπλα μου, χωρίς να πηγαίνει πουθενά.
Μετά, σιγά – σιγά, άρχισε να περπατάει δίπλα μου, σε κοντινές αποστάσεις, ώσπου αρχίσαμε να κάνουμε και μεγαλύτερες βόλτες.
Την παραμονή που θα έφευγα από τη κατασκήνωση, δεν είχα ύπνο και έτσι πήρα μαζί μου το σκυλάκι και βγήκα βόλτα στο δασάκι που τον είχα βρει.
Ξαφνικά, πετάγεται μέσα από τους θάμνους … αργότερα από την περιγραφή που έκανα στον Αρχηγό … έμαθα … μια αλεπού με μάτια που έβγαζαν φωτιές – έτσι μου φάνηκαν εμένα !
Πάγωσα, στεκόμουν εκεί και έτρεμα !
Δεν ήξερα τι να κάνω !
Νόμισα ότι ήρθε το τέλος μου !
Χωρίς καλά καλά να το καταλάβω, το σκυλάκι φεύγει από τα χέρια μου και επιτίθεται γρυλίζοντας στην αλεπού !
Γίναν ένα κουβάρι, απομακρύνθηκαν μέσα στους θάμνους και μόνο τα γρυλίσματά τους άκουγα.
Ήθελα να τρέξω πίσω στην κατασκήνωση, αλλά λες και τα πόδια μου είχαν … καρφωθεί στο έδαφος.
Πέρασαν λίγα λεπτά, εμένα μου φάνηκαν ώρες, και … ακούω ησυχία !
Και … να ΄σου το σκυλάκι, έρχεται σιγά – σιγά, καταματωμένο και κουλουριάζεται στα πόδια μου, γλύφοντάς τα!
Το πήρα αγκαλιά, στο μεταξύ είχαν ξυπνήσει και τα άλλα παιδιά της κατασκήνωσης και είχαν πλησιάσει και όλοι μαζί γυρίσαμε πίσω, ενώ εγώ διηγούμαν τι είχε συμβεί.
Αυτά φίλοι μου, αυτά Γιάννη, δηλαδή και την περιποίηση που έκανα εγώ στο ποδαράκι του σκύλου, αλλά ειδικά την αυτοθυσία που έδειξε ο σκύλος για να με σώσει από τα δόντια της αλεπούς, εγώ τα λέω συντροφικότητα.

Έπεσε σιωπή στην παρέα, σύντομα άλλαξαν θέμα συζήτησης, όμως ο φίλος μου και ο ίδιος, αλλά όπως κατάλαβε και όλοι οι άλλοι, προβληματίστηκαν και ας μην το έδειξαν.