Για άλλη μία φορά

Για άλλη μία φορά, η σ. Αλέκα Παπαρήγα, ξεκαθάρισε τα πράγματα μπας και γίνουν επιτέλους κατανοητά.

Μπροστά μας έχουμε να επιλέξουμε, δύο δρόμους :

– Το δρόμο της ταξικής συνεργασίας και υποταγής και

– Το δρόμο της ταξικής πάλης και αντεπίθεσης

Ο πρώτος δρόμος είναι αυτός των κομμάτων του ευρωμονόδρομου. Αυτόν ακολουθούν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, ο ΛΑ.Ο.Σ. !
Απ΄αυτή τη πολιτική δεν έχει να περιμένει απολύτως τίποτα ο Λαός μας.

Τον δεύτερο δρόμο, της ταξικής πάλης και αντεπίθεσης, το δρόμο του αγώνα για να μην περάσουν τα σχέδια της πλουτοκρατίας, το δρόμο που οδηγεί στο να πληρώσουν για την κρίση αυτοί που την προκάλεσαν, δηλαδή τα μονοπώλια και το μεγάλο κεφάλαιο, αυτόν πρέπει να επιλέξει ο Λαός μας και οι Λαοί όλου του κόσμου!
Αυτόν τον δρόμο προτείνει το Κ Κ Ε  !

12 Responses to Για άλλη μία φορά

  1. Ο/Η dimider λέει:

    @Φάρε ήσουν στέλεχος του ΚΚΕ?

    Είσαι ακόμα?

  2. Ο/Η faros λέει:

    dimider: Δεν θέλω να σε προσβάλλω (μακρυά από μένα οι προσωπικές αήθεις επιθέσεις), πάρτο για αστείο, όμως ΔΕΝ απαντάω σε χαζές ερωτήσεις !!!

  3. Ο/Η christos λέει:

    Μιας και έβαλες το θέμα των δρόμων, φίλε Φάρε, η σοφία της Παπαρήγα συνίσταται στο να λέει σ’ όλους τους τόνους ότι ή θα είμαστε με το λαό ή ενάντια στο λαό. Αυτό όμως δεν απαντά στο ερώτημα για το ποιο είναι το συγκεκριμένο περιεχόμενο του δρόμου στην κάθε συγκεκριμένη κατάσταση.
    Στο βαθμό που καταπιάνεται με αυτό το ΚΚΕ λέει ότι η μόνη απάντηση στην ΕΕ, το Μάαστριχτ, την καπιταλιστική κρίση είναι ο σοσιαλισμός. Είναι όμως έτσι πάντα και σε κάθε στιγμή;
    Για να γίνω πιο σαφής, να ένα παράθεμα από τον Λένιν, που προσδιόριζε ποιοι ήταν οι εναλλακτικοί δρόμοι στη Ρωσία το 1910:
    «Ο φιλελεύθερος θεωρεί ότι ο δρόμος της οικονομικής (καπιταλιστικής) ανάπτυξης είναι πια δοσμένος, καθορισμένος τελειωμένος… Ο μαρξιστής θεωρεί ότι ο δοσμένος δρόμος της καπιταλιστικής ανάπτυξης δεν βγάζει μέχρι τη στιγμή από το αδιέξοδο… και ότι ύπάρχει άλλος δρόμος, καπιταλιστικής επίσης ανάπτυξης, δρόμος που μπορεί να οδηγήσει στην πλατιά λεωφόρο, δρόμος που πρέπει να τον υποδείχνουμε, να τον εξηγούμε, να τον προετοιμάζουμε, να τον υποστηρίζουμε, να τον εφαρμόζουμε στη ζωή, παρόλες τις ταλαντεύσεις, παρόλη την ολιγοπιστία και ολιγοψυχία του φιλελευθερισμού» (τόμος 20, σελ.210).
    Ο Λένιν που τα έλεγε αυτά ήταν κατά τη γνώμη σου οπορτουνιστής; Και είσαι τόσο βέβαιος ότι η άμεση σοσιαλιστική ρήξη που πρεσβεύει το ΚΚΕ είναι ρεαλιστική;
    Γιατί αν δεν είναι και υπάρχουν εναλλακτικά μοντέλα καπιταλιστικής ανάπτυξης-ολοκλήρωσης (όπως αυτό του Τσάβες) τότε αυτό σημαίνει πως το ΚΚΕ υπερπηδά τα πραγματικά καθήκοντα του τωρινού σταδίου. Και ότι μπορεί να κατηγορούν τους άλλους για μικροαστούς, κ.λπ., αλλά και αυτοί δεν πάνε πίσω…

    ΥΓ.Μιας και αυτή δεν είναι προσωπική ερώτηση, ελπίζω να απαντήσεις…

  4. Ο/Η faros λέει:

    christos: Εσύ δηλαδή, δεν ξέρεις την απαντηση στο ερώτημα που βάζεις ;;;
    Αν δεν το ξέρεις να στο πω εγώ !
    Το περιεχόμενο του καπιταλιστικού δρόμου είναι η βαρβαρότητα, οι πόλεμοι, η δυστυχία.
    Το περιοχόμενο του κομμουνιστικού δρόμου είναι η απελευθέρωση, η ειρήνη, η ευτυχία των εργαζόμενων.

    Φυσικά και είναι έτσι (ότι η μόνη απάντηση είναι ο Σοσιαλισμό – με προοπτική τον Κομμουνισμό – ), η απάντηση στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ, τον ιμπεριαλισμό.

    Θα μου επιτρέψεις (όχι από αδυναμία να είσαι σίγουρος) να μην πάω τόσο πίσω … σιγά σιγά θα με πας στην εποχή του … μεσαίωνα !!!
    Στην σημερινή πραγματικότηα, φίλε μου, δεν το βλέπει και εσύ ότι κάτι δραστικό πρέπει να γίνει ;;;
    Δεν αντιλαμβάνεσαι τη σημερινή κρίση ως κρίση του καπιταλιστικού συστήματος ;;;

    Τώρα, επειδή νομίζω ότι στην ουσία θα απαντήσεις θετικά στα ερωτήματά μου.
    Να μου επιτρέψεις να σου πως δυο πράγματα.
    Πρώτον, μέχρι την οριστική και αμετάκλητη απομάκρυνση του καπιταλισμού (έστω και σε μία χώρα), παλεύεις και το ΚΚΕ πρώτο από όλους, για την καθημερινότητα, να αποσπάσεις από την πλουτοκρατία όσα μπορείς πιο πολλά.
    Φυσικά, συμφωνείς φαντάζομαι, οι καπιταλιστές δεν δίνουν επειδή είναι καλοί άνθρωποι, μόνο κάτω από μεγάλη πίεση του εργατικού κινήματος ΑΝΑΓΚΟΖΟΝΤΑΙ να δώσουν – στο φινάλε θα τους αναγκάσουμε εμείς … εγώ… εσύ … όλοι μας !
    Η τελική λύση είναι ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας … οι άλλοι δρόμοι της καλύτερης ας πούμε διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος, δεν θα φέρει θετικό αποτέλεσμα να είσαι σίγουρος … πολλά τα παραδείγματα … και αυτό της Βενεζουέλας που αναφέρεις … δες τι γίνεται … δέκα χρόνια τώρα … γιατί άραγε να πάρει ο Τσάβες μόνο το 55 % προχθές ;;;

    Εμείς όταν μιλάμε για Σοσιαλισμό αναφερόμαστε τουλάχιστον στο 95 % του Λαού.
    Μπορείς να αντιληφθείς τη διαφορά ;;; Είμαι σίγουρος ότι η απάντησή σου είναι ναι.

    υ.γ. αυτό για τον Λένιν που λες, δεν το ξέρω, δεν ξέρω καν σε ποιο τόμο αναφέρεσαι εννοείς τα Άπαντα ;;;
    Πάντως η έκφραση φιλελεύθερος … φιλελευθερισμός κλπ. δεν έχει σχέση με το καπιταλιστικό σύστημα …
    Άλλο πως το χρησιμοποιούν κάποιο … και εδώ στην Ελλάδα π.χ. οι νεοδημοκράτες … χωρίς να ξέρουν τι θα πει …

  5. Ο/Η christos λέει:

    Τα αναμενόμενα είπες, φίλε, αλλά θα έλεγα ότι στη ζωή έχει αξία να λέμε καμιά φορά και τίποτα μη αναμενόμενο.
    Να ξεκινήσω από το τελευταίο περί Λένιν, που αναφέρεται στην ιστορία και δεν μπορεί να αμφισβητηθεί (φυσικά αναφέρομαι στα άπαντα του Λένιν, εκδόσεις σύγχρονη εποχή).
    Ο Λένιν με το «φιλελεύθερους» αναφερόταν στους καντέτους, που ήταν το κόμμα της αστικής τάξης, το αντίστοιχο των νέο-δημοκρατών, στην τσαρική Ρωσία. Τους αποκαλούσε έτσι, βέβαια, επειδή οι ίδιοι αυτό-αποκαλούνταν φιλελεύθεροι και ήταν γενικά γνωστοί με αυτό τον όρο. Ο ίδιος στις πολεμικές του έδειχνε ότι η ουσία της πολιτικής τους ήταν ο συμβιβασμός με τον τσαρισμό, και, στο οικονομικό πεδίο, η προώθηση μιας αστικοτσιφλικάδικου, πρωσικού τύπου καπιταλιστικής ανάπτυξης, που εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της αντίδρασης. Σε όλη την περίοδο 1907-13 ο Λένιν αντιπαρέθετε, ως συμφέρουσα για τους αγρότες, την πλειοψηφία του λαού, όχι το σοσιαλισμό (που δεν ήταν ακόμη ώριμος) αλλά την αμερικάνικου τύπου καπιταλιστική ανάπτυξη, που βασιζόταν στους ελεύθερους φάρμερ αγρότες. Αυτό είναι το νόημα του παραπάνω παραθέματος.
    Αν σε ενδιαφέρει μπορεί να σου κάνω πλήθος ακόμη παρόμοιες παραπομπές σε σχετικά έργα του.
    Η αναφορά μου σε αυτό το θέμα δεν είχε, βέβαια, το νόημα ότι το ίδιο ακριβώς ισχύει και σήμερα (προφανώς κάποια πράγματα έχουν αλλάξει από τότε). Αυτό που ήθελα να σου υποδείξω είναι η μεθοδολογία του Λένιν στην προσέγγιση της πραγματικότητας, την οποία καταστρατηγούν συστηματικά στο ΚΚΕ. Η μεθοδολογία αυτή συνίσταται σε τούτο: ότι ο Λένιν, ιδιαίτερα σε περιόδους υποχώρησης και ηττών του κινήματος (όπως ήταν η περίοδος μετά την ήττα της επανάστασης του 1905-07 και όπως είναι και η τωρινή περίοδος μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991) έδινε μεγάλη έμφαση στην προσαρμογή της στρατηγικής του κινήματος στις νέες συνθήκες, και ιδιαίτερα στην τοποθέτηση ενδιάμεσων στόχων, που μπορεί να συνεισφέρουν στη συγκέντρωση των δυνάμεών του. Αυτό είχε τη λογική του στο ότι η επαναστατική κατάληψη της εξουσίας και ο σοσιαλισμός προϋποθέτουν να έχει κανείς ήδη κατακτήσει την πλειοψηφία του λαού, κάτι που δεν ισχύει σε συνθήκες ήττας.
    Στο ΚΚΕ αντίθετα δεν κάνουν καμιά τέτοια προσαρμογή, αγωνίζονται για τον «καθαρό σοσιαλισμό». Μπορεί να λένε «αγωνιζόμαστε για κατακτήσεις», κ.λπ., αλλά δεν κάνουν καμιά σοβαρή ανάλυση της κατάστασης, για να προσδιορίσουν ποιοι πρέπει να είναι οι στόχοι σε τέτοιες καταστάσεις όπως η τωρινή.
    Για να φέρω ένα άλλο, ακόμη πιο κατατοπιστικό παράδειγμα, ακόμη και μετά την κατάκτηση της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους και τη συντριβή των λευκών στον εμφύλιο πόλεμο, ο Λένιν έκανε μια μεγάλη υποχώρηση προς τον καπιταλισμό, τη ΝΕΠ, η οποία σήμαινε επιστροφή στο εμπόριο, στην καπιταλιστική αγροτική οικονομία, τις εκχωρήσεις, κ.λπ. Και ο ίδιος εξηγούσε, βέβαια, ότι αυτή η υποχώρηση ήταν ιστορικά αναγκαία, γιατί δεν υπήρχαν οι οικονομικές προϋποθέσεις μιας άμεσης μετάβασης στο σοσιαλισμό.
    «Υποχωρούμε», έλεγε ο Λένιν, «(δεν θα φοβηθούμε να το παραδεχτούμε, δεν είναι φοβερή η υποχώρηση, φοβερές είναι οι ψευδαισθήσεις και οι αυταπάτες, ολέθριος είναι ο φόβος της αλήθειας) – προς τι; Προς τον κρατικό καπιταλισμό, προς το συνεταιριστικό καπιταλισμό, προς τον ιδιωτικοοικονομικό καπιταλισμό και προς το εμπόριο… Δεν είναι άραγε επικίνδυνη αυτή η υποχώρηση; Δεν δυναμώνει τον εχθρό;… Ναι κίνδυνος. Ναι δυναμώνει. Όμως κάθε άλλη στρατηγική όχι μόνο θα δυναμώσει τον εχθρό, αλλά θα του δώσει τη νίκη» (Άπαντα, σύγχρονη εποχή, τόμος 44, σελ.477-78, 471).
    Στο ΚΚΕ δεν εξετάζουν τέτοια θέματα. Λένε, π.χ., «Ο Γκορμπατσόφ έκανε υποχωρήσεις στον καπιταλισμό και γι’ αυτό τον καταδικάζουμε, ήταν οπορτουνιστής, κ.λπ.». Εγώ όμως σου θέτω το ερώτημα: Κι αν ήταν αναγκαίο να τις κάνει;
    Αν ο Γκορμπατσόφ έκανε τέτοιες υποχωρήσεις χωρίς να είναι αναγκαίες, τότε ασφαλώς πρέπει να καταδικαστεί σαν «οπορτουνιστής», κ.λπ. Αν όμως οι υποχωρήσεις στον καπιταλισμό είχαν γίνει πάλι απαραίτητες, τότε το λάθος του Γκορμπατσόφ ήταν άλλο, ότι δεν εξήγησε την αναγκαιότητα και τους κινδύνους τους και ότι δεν έβαλε κάποια όρια σε αυτές, όπως είχε κάνει ο Λένιν με τη ΝΕΠ. Μια τέτοια εκτίμηση όμως δεν μπορεί να την κάνουν στο ΚΚΕ, γιατί καταδικάζει και τις Παπαρήγες, δείχνει ότι είναι γραφειοκράτες, που πιάστηκαν από το λάθος του Γκορμπατσόφ για να κρατήσουν τις θεσούλες τους. Και θα μπορούσα να σου φέρω αρκετά επιχειρήματα υπέρ του ότι οι υποχωρήσεις στον καπιταλισμό ήταν αναγκαίες (π.χ., η χαμηλή παραγωγικότητα και το τεχνικό επίπεδο της σοβιετικής οικονομίας, οι εκατόμβες του σταλινισμού σε ανθρώπινα θύματα, που μπορεί βέβαια να τις αρνούνται στο ΚΚΕ, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν και ότι έμειναν χωρίς συνέπειες, και κυρίως η εθνικιστική έκρηξη που σημειωνόταν μετά το 1985, την οποία οι σοσιαλιστικές σχέσεις ήταν αδύναμες να τιθασεύσουν).
    Βέβαια, ότι ο σοσιαλισμός (ο πραγματικός σοσιαλισμός και όχι η ομοιόμορφη μπαρούφα που έχουν στο μυαλό τους οι διάφοροι καρεκλοκένταυροι) θα είναι κάτι ωραίο και θα λύσει ριζικά τα κοινωνικά προβλήματα, είναι κάτι αληθινό. Με το να το επαναλαμβάνουμε αυτό σε όλους τους τόνους όμως δεν κάνουμε κάτι. Μια κεντρική πλευρά της λενινιστικής παράδοσης είναι η αντίληψη για τη «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης», το να βρίσκουμε, δηλαδή, σε κάθε στάδιο του αγώνα το δρόμο, το τι πρέπει να κάνουμε, για να βοηθήσουμε την υπόθεση του σοσιαλισμού. Για τους γραφειοκράτες του ΚΚΕ η γενική επίκληση του σοσιαλισμού λειτουργεί περισσότερο σαν άλλοθι για την αδυναμία και την ανεπάρκειά τους να εκπληρώσουν αυτή την απαίτηση.
    Επί του συγκεκριμένου τώρα, και μόνο το επιχείρημά σου ότι ο Τσάβες με 10 χρόνια αγώνα πήρε μόνο το 55% στρέφεται εναντίον σου και σε διαψεύδει. Αν το πεις αυτό για τον Τσάβες, τι να πεις για το ΚΚΕ, που σε 90 χρόνια αγώνα παίρνει 7 ή 8%; Άσχημα θα ήταν αν διαμορφώνοντας ένα ανάλογο κίνημα μπορούσαμε κι εμείς να πετύχουμε το ίδιο με τον Τσάβες στη χώρα μας; (Δεν εξομοιώνω καταστάσεις, γιατί σε μας, λόγω Ευρωπαϊκής Ένωσης, κ.λπ., είναι πιο δύσκολο, θέτω όμως το ερώτημα).
    Παραπέρα, υπάρχουν τέτοια αιτήματα σήμερα, που θα μπορούσε να αντιστοιχούν σε διαφορετικές μορφές της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, που θα είχαν ένα περιεχόμενο προοδευτικό; Αν δεν υπάρχουν, δεν έχει νόημα να το συζητάμε, άποψή μου όμως είναι ότι υπάρχουν.
    Για να φέρω ένα παράδειγμα, ένα τέτοιο αίτημα είναι η Βαλκανική Ομοσπονδία. Αυτό είναι αστικό-δημοκρατικό αίτημα (δηλαδή μπορεί θεωρητικά να πραγματοποιηθεί στα πλαίσια του καπιταλισμού). Όπως ίσως θα ξέρεις το είχε πει πρώτος ο Ρήγας Φεραίος, το υιοθέτησαν όμως από το 1900 οι Έλληνες και άλλοι Βαλκάνιοι σοσιαλιστές της περιόδου, αλλά και ο Λένιν σε γραπτά του του 1912, ο Τρότσκι, κ.ά. Η υλοποίηση ενός τέτοιου αστικού στόχου θα σήμαινε ένα διαφορετικό, αντιιμπεριαλιστικό τύπο καπιταλιστικής ολοκλήρωσης στην περιοχή, ανάλογο αυτού που εν μέρει προωθείται χάρη και στον Τσάβες στη Λατινική Αμερική. Η ουσία της πολιτικής του ιμπεριαλισμού στα Βαλκάνια (όπως και γενικότερα, άλλωστε) είναι να διαιρεί τους λαούς. Η Βαλκανική Ομοσπονδία θα ένωνε τους λαούς της Βαλκανικής και θα έφερνε σε κάθε χώρα τις λαϊκές δυνάμεις στο προσκήνιο.
    Δεν λέω, βέβαια, πως αν βάζαμε ένα τέτοιο στόχο οπωσδήποτε θα τον καταφέρναμε (η εκπλήρωσή του προϋποθέτει τουλάχιστον να δημιουργηθούν αριστερές κυβερνήσεις τύπου Αλιέντε ή Τσάβες σε 2-3 βαλκανικές χώρες). Σίγουρα, όμως, προβάλλοντάς τον θα διαπαιδαγωγούσαμε διεθνιστικά τους εργαζόμενους, θα πιέζαμε τους κρατούντες έστω για κάποια βήματα στην κατεύθυνση της συνεργασίας, κ.λπ. Άλλοι στόχοι είναι ο πλήρης, πρώτιστα οικονομικός, χωρισμός του κράτους από την εκκλησία, η αγροτική μεταρρύθμιση με αναδιανομή της γης και παραμέρισμα των μεσαζόντων (που ήταν στην ουσία το εναλλακτικό πρόγραμμα των μπολσεβίκων στην αγροτική επανάσταση του 1905-07), κ.λπ.
    Γιατί το ΚΚΕ δεν βάζει καθόλου τέτοιους στόχους; Γιατί αντί γι’ αυτό μαζεύει εθνικιστικά σκύβαλα τύπου Λιάνας Κανέλλη, Ζουράρη, Κακουλίδη, κ.λπ.; Έχεις δει ποτέ το «Νέμεσις», το περιοδικό της Κανέλλη, τι αρχιμανδρίτες και άλλα τσιράκια του συστήματος παρελαύνουν από τις σελίδες του;
    Κι ένα τελευταίο, επειδή μίλησες για σοσιαλισμό. Αν το κίνημα στη χώρα μας έφτασε κάποτε στα πρόθυρα της εξουσίας και της σοσιαλιστικής ανατροπής ήταν το 1945. Τότε όμως το ΚΚΕ όχι μόνο δεν κατέλαβε την εξουσία, αλλά παρέδωσε τους αγωνιστές κάνοντας Βάρκιζες, κ.λπ. Αν υπήρχε κάποιος πραγματικός επαναστάτης που υπεράσπισε το κίνημα και που είχε ενότητα λόγων και έργων ήταν ο Άρης ο Βελουχιώτης. Γιατί το ΚΚΕ τον καταδίκασε ως προδότη; Και γιατί ακόμη και σήμερα περιφρονούν το παράδειγμά του ως αντικομματικό, κ.λπ., Εσύ έχεις καμιά εξήγηση γι’ αυτό;
    Sorry για την πολυλογία, αλλά κι εσύ έθεσες πολλά θέματα…

  6. Ο/Η faros λέει:

    christos: Ευχαριστώ για το … μάθημα ιστορίας !

    Τίποτα για το μέλλον, πως το βλέπεις, αν θα συνταχθείς μαζί μας για να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό, έχεις ;;;

    Σ΄αυτό τον τομέα θέλω την … πολυλογία σου !!!

    υ.γ. στο μάθημα της ιστορίας είχα 11, οπότε … λέγε ό,τι θέλεις, … δεν με αφορά !!!

  7. Ο/Η christos λέει:

    Μα και αυτά το μέλλον αφορούν, Φάρε. Το θέμα είναι ότι το μέλλον δεν θα έρθει από μόνο του, πρέπει να το προετοιμάσουμε. Και με την ημιμάθεια δεν προετοίμασε κανείς ποτέ τίποτα…
    Με τον μαρξισμό και την εργατική τάξη σίγουρα θα είμαστε, με το ΚΚΕ όμως δεν το βλέπω πολύ πιθανό. Κάποτε είχα περάσει από τις γραμμές του, τώρα όμως, αν και κομματικά ανένταχτος, κινούμαι στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Γράφω κιόλας όχι μόνο για το ΚΚΕ, αλλά και για θέματα φιλοσοφίας της επιστήμης, τέχνη, κ.λπ.
    Αν διαβάζεις αγγλικά, μπορείς να δεις μια ανάλυσή μου για το «Ζουν ανάμεσά μας» του Κάρπεντερ, που θίγει το θέμα του «μέλλοντος» (πολύ ωραία ταινία, σου συνιστώ να τη βρεις και να τη δεις):
    http://www.dissidentvoice.org/2009/02/when-science-fiction-meets-marxism/
    Και ένα λινκ σε μια πολύ δυνατή σκηνή της ταινίας:

    (ο ήρωας είναι ένας απλός εργάτης που συνειδητοποιεί την πραγματικότητα, ενώ οι κρατούντες εμφανίζονται ως εξωγήινοι, που τους καταλαβαίνει κανείς μόνο όταν φορά τα ειδικά γυαλιά – και η Παπαρήγα όμως ατυχώς τέτοιο ούφο είναι, μόνο που σας λείπουν τα μαρξιστικά γιαλιά για να το διαπιστώσετε)

  8. Ο/Η faros λέει:

    christos: Ποιο είναι το πρόβλημά σου με το ΚΚΕ ;;;

    Σε ποια μεγάλη μάχη για την υπεράσπιση των λαϊκών αιτημάτων δεν πρωταγωνίστησε ;;;

    Το ΚΚΕ, έχει πλήρες επεξεργασμένο Πρόγραμμα για το μέλλον αλλά και το παρόν !
    Δεν έχεις παρά να το αναζητήσεις, ακόμα και σ΄αυτό το μπλογκ.
    Έχω γράψει τόσα πράγματα …
    Θα μου επιτρέψεις να μην ασχολούμαι με … ταινίες !!!

    Έχουμε πολύ πιο σοβαρά πράγματα για να ασχοληθούμε …

    Το κατάλαβα ότι είσαι στο χώρο του σύριζα … εκεί γίνονται αντιΚΚΕ μαθήματα …
    Χωρίς επιχειρήματα, με ψευτιές και κατηγορίες προσώπων που δεν είναι στο χώρο σας κλπ.
    Ήδη το κατάλαβα από τη στιγμή που επιτίθεσαι σε ανθρώπους που πρωταγωνίστησαν σε αντιιμπεριαλιστικά και αντιμονοπωλιακά ζητήματα … δεν ξέφυγες και εσύ από την τετριμμένη αρκετών συριζαίων να σχολιάζουν εδώ … εκτός θέματος !!!

    Δεν πειράζει … ευτυχώς όλο και περισσότερος κόσμος αντιλαμβάνεται και έρχεται μαζί μας !
    Δες το χθεσινό γκάλοπ …

  9. Ο/Η christos λέει:

    Ρε συ Φάρε, αναρωτιέμαι, θες και τα λες αυτά. Εσύ ο ίδιος ομολόγησες ότι από ιστορία δεν ξέρεις. Για το ΚΚΕ όμως είσαι βέβαιος ότι έχει θέσεις, κ.λπ. Λες μέσα σου: «Εγώ μπορεί να μην ξέρω μερικά πράγματα, όμως η ηγεσία και το κόμμα ξέρουν».
    Αυτό το έχεις περίπου ως αξίωμα και παρηγοριά μέσα στην άγνοια. Σου πέρασε όμως ποτέ από το μυαλό ότι όπως δεν ξέρεις εσύ, έτσι κι ακόμη χειρότερα μπορεί να μην ξέρουν η Παπαρήγα κι οι άλλοι της ηγεσίας;
    Να προσθέσω μόνο ότι η ταινία του Κάρπεντερ που ανέφερα δεν έχει σχέση με αυτά που συζητάμε εδώ. Είναι μια ταινία που χρησιμοποιεί την επιστημονική φαντασία για να δείξει τη συνειδητοποίηση της εργατικής τάξης.
    Ο ήρωάς της είναι ένας απλός εργάτης, αφομοιωμένος αρχικά από το σύστημα. Στην πρώτη σκηνή του έργου λέει: «Πιστεύω στην Αμερική και ακολουθώ τους κανόνες. Περιμένω κι εγώ μια ευκαιρία».
    Αυτό που δεν ξέρει είναι ότι οι κρατούντες στην Αμερική δεν είναι πραγματικοί άνθρωποι αλλά άλιεν, που έχουν έρθει από ένα μακρινό κόσμο και συνομοτούν για να καταστρέψουν τον πλανήτη. Το καταλαβαίνει όταν συνδέεται με το κίνημα της αντίστασης και πέφτουν στα χέρια του τα ειδικά γιαλιά με τα οποία αναγνωρίζει κανείς τους εξωγήινους. Όταν τα φορά, λοιπόν, ανακαλύπτει την αληθινή πραγματικότητα γύρω του. Κοιτά τις πινακίδες με τις φανταχτερές διαφημίσεις και αντί γι’ αυτό βλέπει ασπρόμαυρες επιγραφές: «Υπακούστε», «Μη σκέφτεστε», «Καταναλώστε», κ.λπ. Το δολάριο είναι ένα ασπρόμαυρο χαρτί με τη στάμπα «Αυτός είναι ο θεός σου».
    Το βίντεο που σου έκανα λινκ έχει τη σκηνή της συνειδητοποίησής του.
    Βέβαια, η ταινία έχει κι ένα δεύτερο επίπεδο, που δείχνει πώς αναπτύσσεται η σύγκρουση ανάμεσα στους εργάτες και τους κρατούντες.
    Αν δεν σε ενδιαφέρουν τέτοια έργα, τι σε ενδιαφέρει;

    ΥΓ.Το συγκεκριμένο άρθρο μου είχε δημοσιευθεί και στα ελληνικά, το 2006 στην Εποχή. Αν δω πως έχεις μαιλ στο προφίλ σου, μπορεί να στο στείλω κάποια στιγμή (ή να κάνω μια πιο εκτενή περίληψη σε κάποιο επόμενο σχόλιο)…

  10. Ο/Η faros λέει:

    christos : Είσαι άλλος ένας συνασπισμένος που βγάζεις τα … απωθημένα σου εδώ … 😆

    Πρόβλημά σου, βέβαια, εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα για σένα …

  11. Ο/Η christos λέει:

    Ποιος ξέρει, μπορεί να είναι όπως τα λες, Φάρε…
    Και για του λόγου το αληθές, δυο πρόσφατα άρθρα μου από την «Αυγή».
    Για το Κατίν: http://syriza-vyrona.pblogs.gr/2009/03/421657.html
    Για το 18ο Συνέδριο: http://politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=6335
    Κανένα επί της ουσίας σχόλιο;

  12. Ο/Η faros λέει:

    christos: Όταν λες επί της ουσίας ;;;

    Δεν είναι αρκετά σαφές το άρθρο μου ;;;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: