Κοινωνική ασφάλιση και Συν.

«Ο ΣΥΝ έχει στηρίξει και στηρίζει την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που αποτελεί βασικό συντελεστή στην ανατροπή κοινωνικών – ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων.
Η αφερεγγυότητά του και η υποκρισία του είναι χαρακτηριστική γιατί αφ΄ ενός μεν στηρίζει μία από τις βασικές πηγές της αντιασφαλιστικής επίθεσης και αφ΄ ετέρου επιχειρεί να δημιουργήσει εντυπώσεις με κούφιες καταγγελίες, καθώς προσπαθεί να κρύψει τη γενικότερη πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σ΄ αυτόν τον τομέα. Η αποκάλυψη της πανευρωπαϊκής στρατηγικής του κεφαλαίου στο ζήτημα της κοινωνικής πολιτικής είναι απολύτως αναγκαία, σε συνδυασμό με την αποκάλυψη και καταδίκη της πολιτικής της εκάστοτε κυβέρνησης.
Η κριτική του σχετικά με τις εξελίξεις στην Κοινωνική Ασφάλιση και τις ανατροπές δικαιωμάτων είναι επιφανειακή, μένει σε ορισμένα οικονομικά ζητήματα και αποσιωπά ότι οι αντιδραστικές αλλαγές δεν είναι απλά ένα διαχειριστικό ζήτημα, αλλά εκφράζουν ανάγκες του καπιταλιστικού συστήματος, είναι στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου.
Για πολλά χρόνια αφορίζει τις ανάγκες των λαϊκών δυνάμεν και χαρακτηρίζει υπερβολικά τα αιτήματα που διεκδικεί το ταξικό κίνημα, το ΠΑΜΕ, συμβάλλοντας στη μείωση της απαιτητικότητας των εργαζομένων, δίνοντας άλλοθι στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.
Είναι υπέρ του χρηματιστηριακού και τραπεζικού τζόγου, είναι υπέρ της σύνδεσης των Ταμείων με τις επιχειρήσεις, μέσω των μετοχών που διαθέτουν. Δεν εναντιώνεται στην ιδιωτική ασφάλιση, στα επαγγελματικά ταμεία, είναι υπέρ της συνύπαρξης του ιδιωτκού με το δημόσιο τομέα στην Υγεία – Πρόνοια.
Η παράταξη του στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα καλύπτει συστηματικά τις ευθύνες της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ και καλλιεργεί αυταπάτες και συγχύσεις για το ρόλο της.
Η παράταξη του στη ΓΣΕΒΕΕ, στους Επαγγελματοβιοτέχνες και Εμπόρους, είναι υπέρ του «κοινωνικού διαλόγου», σε πλήρη ταύτιση με τις παρατάξεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.
Οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ αυτό το διάστημα καλλιεργούν συγχύσεις που διευκολύνουν την κυβερνητική επίθεση.
Οι προγραμματικές θέσεις της κυβέρνησης δεν είναι «Έκθεση Ιδεών» όπως ισχυρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά είναι ένα καλά επεξεργασμένο σχέδιο δράσης, που προβλέπει πολιτικές και μέτρα που υπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου.
Ο «κοινωνικός διάλογος» δεν χαρακτηρίζεται από έλλειψη θέσεων και προτάσεων από την πλευρά της κυβέρνησης, όπως ισχυρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά είναι το εργαλείο που χρησιμοποιεί για την κατάργηση δικαωμάτων, για την προώθηση των αντεργατικών της θέσεων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εναντιώνεται επί της ουσίας στον αντεργατικό χαρακτήρα των νόμων Σιούφα και Ρέππα και δεν ζητάει την κατάργησή τους.
Θεωρεί το περιεχόμενό τους ως «ημίμετρα», ενώ οι νόμοι αυτοί χρησιμοποιήθηκαν – χρησιμοποιούνται από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ για να ξηλώσουν σημαντικά δικαιώματα και να χειροτερεύσουν σε μεγάλο βαθμό την κατάσταση των εργαζομένων».

Από τις Θέσεις του ΚΚΕ για την Κοινωνική Ασφάλιση, το τμήμα της κριτικής για την στάση του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.

5 Responses to Κοινωνική ασφάλιση και Συν.

  1. Ο/Η Λάμπρος λέει:

    Ο κίνδυνος για την κοινωνική ασφάλιση είναι μεγαλύτερος από ποτέ!

    Είναι ώρα όλοι μαζί, συνδικάτα, κοινωνικοί φορείς, πολιτικές δυνάμεις, να βροντοφωνάξουμε:

    Φτάνει ως εδώ με το νεοφιλελευθερισμό!

    Η κοινωνική ασφάλιση, μια από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, δεν θα θυσιαστεί στο βωμό των υπερκερδών του κεφαλαίου.

    Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, καλεί τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα τους, όλες τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις της χώρας που αναφέρονται στην εργατική τάξη, τα πλατιά λαϊκά στρώματα, να συσπειρώσουν τις γραμμές τους και με τον αγώνα τους να αποκρούσουν τα σχέδια της κυβέρνησης και των διεθνών καπιταλιστικών οργανισμών.

    Να αναδείξουν το δικό τους διεκδικητικό πλαίσιο.

    Να θυμηθούν το μεγάλο ενωτικό λαϊκό ξέσπασμα του 2001 και με αποφασιστικούς, καθολικούς και ενωτικούς αγώνες:

    Να υπερασπιστούν το δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης και να σταθούν φραγμός στο σύστημα των τριών πυλώνων.

    Να περιφρουρήσουν τον κλάδο υγείας των ασφαλιστικών ταμείων.

    Να αποτρέψουν την άλωση της επικουρικής ασφάλισης και των αποθεματικών της σε όφελος των τρωκτικών του χρηματιστηρίου.

    Να απαιτήσουν επαρκή χρηματοδότηση του ασφαλιστικού συστήματος με νέους πόρους από ειδική φορολογία του κεφαλαίου, καθώς και τη θεσμοθέτηση υποχρεωτικής για όλους -και για το κράτος- τριμερούς χρηματοδότησης για το σύνολο των ασφαλισμένων (πριν και μετά το 1993).

    Να αξιώσουν απόδοση στα ταμεία των πόρων και αποθεματικών που καταληστεύθηκαν τα τελευταία χρόνια, και την πληρωμή των χρεών του κράτους και των εργοδοτών στα ασφαλιστικά ταμεία. Να απαιτήσουν μέτρα για την προώθηση της απασχόλησης, την καταπολέμηση της ανεργίας, τη νομιμοποίηση των οικονομικών προσφύγων, την καταπολέμηση της μαύρης εργασίας, το χτύπημα της εισφοροδιαφυγής, την κατάργηση της πολιτικής της λιτότητας, την αναδιανομή του κοινωνικού προϊόντος μέσα από την εισοδηματική πολιτική και τη δημοκρατική μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος.

    Να υπερασπιστούν το θεσμό των κατώτερων ορίων συντάξεων και να απαιτήσουν τον καθορισμό τους στα 20 ημερομίσθια της ΕΓΣΣΕ για την κύρια σύνταξη και στα 5 για την επικουρική.

    Καμιά αύξηση ασφαλιστικών εισφορών και ορίων ηλικίας, με άμεσο ή έμμεσο τρόπο.

    Πλήρη σύνταξη στα 35 χρόνια ή 10.500 ημέρες ασφάλισης, χωρίς όριο ηλικίας, με προοπτική μείωσής τους στα 30 χρόνια ή 9.000 ημέρες ασφάλισης. Διατήρηση των θετικών διακρίσεων για τις γυναίκες και βελτίωση των ρυθμίσεων για ευάλωτες κατηγορίες εργαζομένων. Καμιά δυσμενής παρέμβαση στο καθεστώς της πρόωρης συνταξιοδότησης των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων.

    Ασφάλιση για όλους τους ανέργους, τα άτομα με ειδικές ανάγκες και τους οικονομικούς μετανάστες, αναγνώριση ως συντάξιμου του χρόνου ανεργίας και του χρόνου ασθένειας.

    Ποσοστό αναπλήρωσης 80% για την κύρια και 20% για την επικουρική σύνταξη.

    Συντάξιμες αποδοχές αυτές του τελευταίου έτους.

    Προστασία της μητρότητας μέσα κι από το ασφαλιστικό σύστημα.

    Καθιέρωση ελάχιστης ασφαλιστικής κλάσης ίσης με το κατώτερο ημερομίσθιο της ΕΓΣΣΕ για τους εργαζόμενους σε συνθήκες μερικής ή άλλων μορφών ελαστικής απασχόλησης.

    Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πιστεύει πως, αν η συσπείρωση και κοινή δράση, σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, ήταν το 2001 απαραίτητη, τώρα αποτελεί απόλυτη ανάγκη.

    Οι νόμοι 2084/1992 της ΝΔ και 3029/2002 του ΠΑΣΟΚ, που υπερασπίζονται ακόμη τα δύο μεγάλα κόμματα, πρέπει να καταργηθούν και να παγιωθεί ένα ενιαίο για όλους τους εργαζόμενους (παλιούς και νέους) ασφαλιστικό σύστημα.

    Το εργατικό κίνημα πρέπει να απορρίψει αγωνιστικά τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις και τις αντεργατικές υποδείξεις ΕΕ, ΔΝΤ και ΟΟΣΑ, σε βάρος του συστήματος της κοινωνικής ασφάλισης.

    Ο αγώνας αυτός πρέπει να έχει νικητή. Το εργατικό κίνημα πρέπει και πάλι να νικήσει.

    Κι αυτό είναι υπόθεση και ευθύνη όλων μας.

    Σεπτέμβρης 2007 Η γραμματεία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

  2. Ο/Η faros λέει:

    Ρε Λάμπρε, έχω τη γνώμη ότι προσποαθείς τις επιθυμίες σου (κρυφές ή φανερές) να νομίζεις ότι είναι και θέσεις του ΣΥΝ!
    Τη μόνη σχέση που έχει ο ΣΥΝ με το εργατικό λαϊκό κίνημα της χώρας μας, αλλά και διεθνώς, είναι το … Μάαστριχτ και η Λευκή Βίβλος!
    Σου προτείνω να πάρεις (υπάρχει στα γραφεία του κόμματος – του ΚΚΕ, φυσικά -στη γειτονιά σου), τις θέσεις για την Κοινωνική Ασφάλιση μπας και … ξεστραβωθείς και δεις επιτέλους την πραγματικότητα και όχι αυτήν που … φαντασιώνεσαι!
    Οι προτάσεις του Συν, που μου αραδιάσζεις εκτός του ότι είναι αυτές του … ΠΑΣΟΚ και εν πολλοίς και της … ΝΔ – στα συνδικάτα ΠΟΤΕ δεν έφεραν προτάσεις τα … φιλαράκια σου, είναι σύμφωνες με τις επιταγές της ΕΕ και της Λισσαβώνας – αλλά που να το καταλάβεις εσύ!

  3. Ο/Η Λάμπρος λέει:

    ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
    ΚΑΙ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ
    Η μάχη του ασφαλιστικού ξεκίνησε και η κάθε πλευρά παίρνει την θέση της στην αντιπαράθεση που θα επηρεάσει την ελληνική κοινωνία στην διάρκεια του επόμενου 9μηνου.
    Η κυβέρνηση έχει ήδη πάρει τις αποφάσεις της μαζί με την Ευρωπαϊκή Ένωση στην οποία άλλωστε δίνει λογαριασμό.
    Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, όπως άλλωστε έκαναν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, δεν αντιμετωπίζει το ασφαλιστικό ως ένα μεγάλο πολιτικό-κοινωνικό πρόβλημα, αλλά ως μέρος του δημοσιονομικού προβλήματος και του προβλήματος ανταγωνιστικότητας. Μέσω του ασφαλιστικού δηλαδή δεν θέλει να αντιμετωπίσει το κοινωνικό έλλειμμα αλλά το δημοσιονομικό και κυρίως το εξωτερικό χρέος, όπως και το ισοζύγιο πληρωμών. Ο κ. Αλογοσκούφης σε πρόσφατες δηλώσεις του άλλωστε με αρκετό κυνισμό ανέφερε ότι προσδοκά μείωση του ελλείμματος μέσα από τις αλλαγές στο ασφαλιστικό, ενώ ο κος Μαγγίνας είπε ότι δε χρειάζονται νέοι πόροι σε ένα σύστημα που κατά την άποψη του είναι τρύπιο. Άλλωστε ο ίδιος ο κος Αλογοσκούφης, ως καθ’ ύλην Υπουργός γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια το νόμο που τον υποχρεώνει να καταθέσει στον προϋπολογισμό 3.3 δις εγγράφει μόνον 1,9 δις. Αρνείται να συζητήσει το χρέος του Δημοσίου που είναι 8,7 δις € στο ΙΚΑ. Ο ίδιος υπονόμευσε ακόμη περισσότερο το ΙΚΑ με τα δώρα που έκανε πρόσφατα στους Τραπεζίτες, όπου μέσα από τη διαδικασία ενοποίησης οι Τραπεζίτες όχι μόνο δεν θα πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους, αλλά θα βγουν και κερδισμένοι.
    Ο κ. Αλογοσκούφης επίσης είναι αυτός που ακολουθώντας το παράδειγμα όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να διευκολύνει τους χρεώστες του ΙΚΑ με χαριστικές ρυθμίσεις ώστε να μην πληρώνουν στο ΙΚΑ περίπου 8 δις που τους αναλογούν. Ο ίδιος Υπουργός επίσης μαζί με τους εκάστοτε Υπουργούς Εργασίας είναι αυτός που διόγκωσε την ανασφάλιστη εργασία στο 25% με συνέπεια τεράστιοι πόροι να μην πηγαίνουν στον «κουμπαρά» της κοινωνικής ασφάλισης. Και φυσικά ούτε κουβέντα δε γίνεται για τους καταληστευθέντες πόρους από το 1950 και μετά που αγγίζουν τα 75 δις €. Όλα αυτά για την κυβέρνηση θεωρούνται ή λεπτομέρειες ή δευτερεύουσες πλευρές.
    Όμως για το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα αυτά είναι τα πρώτα, είναι τα εκ των ουκ άνευ, διότι συνιστούν τους ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ επίλυσης, του ασφαλιστικού συστήματος και όχι περιφερειακές ρυθμίσεις.
    Όχι σε διάλογο παρωδία
    Η κυβέρνηση θεωρεί λοιπόν ότι έχει το δικαίωμα να παραγράφει όλα τα προηγούμενα και με πολύ θράσος να λέει στα συνδικάτα ελάτε να κουβεντιάσουμε. Πρόκειται για την μέγιστη υποκρισία και αφερεγγυότητα.
    Ο διάλογος για το συνδικαλιστικό κίνημα είναι μια χρήσιμη διαδικασία εφόσον εντάσσεται σε μια στρατηγική διεκδίκησης και πάλης. Πάντα το συνδικαλιστικό κίνημα ζητά διάλογο. Όμως στη χώρα μας αυτό που ορίζεται ως κοινωνικός διάλογος έχει κακοποιηθεί σε σημείο πλήρους υπονόμευσής του και από την ΝΔ και από το ΠΑΣΟΚ. Χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο ακύρωσης των ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Όποτε ανακινήθηκε θέμα ασφαλιστικού, με κάθε κυβέρνηση, οι εργαζόμενοι έβγαιναν ζημιωμένοι.
    Υπάρχουν κάποιοι που καλοπροαίρετα ισχυρίζονται ότι αν πάμε στον διάλογο κάτι θα περισώσουμε. Δεν είναι σωστός αυτός ο ισχυρισμός για τις σημερινές συνθήκες. Η κυβέρνηση δεν θα πιεστεί μέσω του διαλόγου ακόμη και αν επικαλεστούμε -και έχουμε- ακλόνητα επιχειρήματα. Διότι η απόφασή της είναι δεδομένη. Η τακτική της θα διαφοροποιηθεί ανάλογα με την πίεση που θα δεχτεί. Άρα για το συνδικαλιστικό κίνημα το πιο σημαντικό είναι να δημιουργήσει ένα κλίμα συσπείρωσης των εργαζομένων, απομόνωσης της κυβέρνησης και αντιπαράθεσης με την πολιτική της ώστε να ασκήσει την μέγιστη δυνατή πίεση. Η διαδικασία του διαλόγου θα χρησιμεύσει στην κυβέρνηση για να κερδίσει χρόνο, να προκαλέσει αδράνεια και σύγχυση και εν τέλει να δημιουργήσει τετελεσμένα.
    Διάλογος θα γίνει έτσι ή αλλιώς. Δημόσια μπροστά στην κοινωνία. Τα επιχειρήματα και οι θέσεις θα κατατεθούν. Τα συνδικάτα δεν πρέπει να θεωρηθούν συνυπεύθυνα με τις κυβερνητικές επιλογές. Τα συνδικάτα πρέπει να ακολουθήσουν την συγκρουσιακή στρατηγική του 2001 επί Γιαννίτση και όχι την συναινετική του 2002 επί Ρέππα, που ακολούθησε η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ.
    ΑΝΑΛΥΤΗΣ–ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: ΜΟΙΡΑΣΜΕΝΟΙ ΡΟΛΟΙ
    Ο ρόλος του κ. Αναλυτή φυσικά δεν είναι καθαρός. Ο κ. Αναλυτής γέννημα– θρέμμα της βιομηχανίας και των μεγάλων συμφερόντων επιλέχτηκε να παίξει τον ρόλο του προπομπού αντεργατικών επιλογών. Ο ρόλος του είναι δουλεμένος σε συνεννόηση με την κυβέρνηση. Αν θυμηθούμε – και πρέπει – να θυμηθούμε ο κ. Αναλυτής και η επιτροπή του που αποτελείται από εκπροσώπους του κεφαλαίου και της κρατικής γραφειοκρατίας, ανέλαβε την ευθύνη να καταγραφεί το πρόβλημα. Αυτή ήταν η εξουσιοδότησή του. Τα συνδικάτα αρνήθηκαν να συμμετάσχουν και σωστά έπραξαν και το αποτέλεσμα αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Σήμερα ο κ. Αναλυτής υποβάλει προτάσεις. Από πού τεκμαίρονται αυτές, πως υποβάλλει προτάσεις αφού μάλιστα δεν έχει κατατεθεί ακόμη η έκθεση του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας για την κατάσταση του ασφαλιστικού συστήματος; Αυτά είναι, πιθανόν, λεπτομέρειες για όσους έχουν αναλάβει τον ρόλο να ρίξουν τροχιοδεικτικές βολές, να ρίξουν στην «παλάντζα» όλες τις αντιασφαλιστικές λύσεις που έχει προτείνει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και ο ΟΑΣΑ, όχι όμως για τα συνδικάτα.
    Η κυβέρνηση υποκρίνεται και ψεύδεται ότι δεν δεσμεύεται από τις προτάσεις Αναλυτή διότι στο τέλος πολλές από τις απόψεις του κ. Αναλυτή και του κου. Γκαργκάνα θα μπουν στο τελικό νομοσχέδιό της. Απλά ο κος Αναλυτής και Γκαργκάνας λένε δημόσια αυτά που σχεδιάζει στα μουλωχτά η κυβέρνηση.
    Η ουσία του ασφαλιστικού προβλήματος στην Ελλάδα
    Είναι αυτονόητο ότι υπάρχουν γενικές – ευρωπαϊκού χαρακτήρα- τάσεις επιδείνωσης του ασφαλιστικού. Υπάρχουν πιέσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση να περιοριστεί το δημόσιο έλλειμμα, να προωθηθεί η ενεργός γήρανση, να ενισχυθεί η ιδιωτικοποίηση των σχημάτων κοινωνικής ασφάλισης. Ο νεοφιλελευθερισμός ως γνωστόν δεν ασχολείται με τα κοινωνικά ελλείμματα. Αυτόν τον ενδιαφέρει η μείωση του κοινωνικού κράτους, η εξατομίκευση της ευθύνης του εργαζόμενου για το τι σύνταξη θα πάρει. Οι νεοφιλελεύθεροι γνωρίζουν πολύ καλά ότι η εφαρμογή των πολιτικών τους αποδιοργανώνει την εργασία, μειώνει τον όγκο της. Συνεπώς τα συστήματα όπως είναι τα αναδιανεμητικά στα οποία η ασφάλιση χρηματοδοτείται από την εργασία δεν μπορούν αντικειμενικά να αντέξουν εφόσον δεν αλλάξουν οι πολιτικές και γι’ αυτό το λόγο προωθούν το τριφασικό σύστημα με μια πενιχρή εθνική σύνταξη και ιδιωτικά σχήματα όπου ο εργαζόμενος δεν θα θεωρείται ως μέλος μιας αλληλέγγυας τάξης, αλλά ως άτομο που πρέπει ατομικά να φροντίσει το μέλλον του.
    Στην Ελλάδα όμως εκτός από την γνωστή τάση, τα πράγματα έχουν μια «βαλκανική» ιδιαιτερότητα. Το ασφαλιστικό σύστημα καταληστεύτηκε από κράτος και εργοδότες. Ο κουμπαράς της κοινωνικής ασφάλισης έσπασε και τα χρήματά της δεσμεύτηκαν για την προώθηση της πρωταρχικής συσσώρευσης του ελληνικού καπιταλισμού. Η καπιταλιστική οικονομία στα πρώτα βήματα της αναπτύχθηκε στηριγμένη σ’ αυτό το κοινωνικό κεφάλαιο, αλλά ουδέποτε επέστρεψε αυτούς τους πόρους στο ασφαλιστικό σύστημα. Σήμερα, αυτό που έγινε την δεκαετία του 50 μέσω των τραπεζών, γίνεται μέσω των χρηματιστηρίων και των νέων προϊόντων κερδοσκοπίας του καπιταλισμού-καζίνο, αλλά το αποτέλεσμα είναι παρόμοιο.
    Αυτό το τεράστιο έλλειμμα δεν αναπληρώνεται ότι κι αν γίνει σε ‘άλλους τομείς. Έτσι έχουμε ένα σύστημα με λίγους πόρους που αναπαράγει φτωχούς συνταξιούχους κατά κύριο λόγο. Γι’ αυτό τον λόγο –την έλλειψη δηλαδή αποθεματικών – υπάρχει το παράδοξο ότι ακόμη κι αν περιορίσουμε την ανασφάλιστη εργασία, ή αυξήσουμε την απασχόληση εντούτοις θα διευρύνουμε το έλλειμμα, διότι δημιουργούμε πρόσθετες μελλοντικές υποχρεώσεις χωρίς παλιά αποθέματα.
    Άρα λοιπόν το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πρόβλημα εισροών νέων πόρων και όχι εκροών. Γι’ αυτό τα λόγο οποιεσδήποτε αλλαγές (όρια ηλικίας, ύψος συντάξεων) δεν λύνουν τα προβλήματα.
    Η κυβέρνηση κάνει το μαύρο-άσπρο
    Η κυβέρνηση ακολουθεί μια στρατηγική πολύπλευρη. Χρησιμοποιεί και το μαστίγιο και το καρότο και τον αποπροσανατολισμό και την σύγχυση για τις επιλογές της.
    Ο κ. Καραμανλής ισχυρίζεται ότι: Όποιος δεν δέχεται τις αλλαγές είναι συντηρητικός. Προχωρά μάλιστα ακόμη περισσότερο λέγοντας ότι άμα δεν δεχτούμε την μείωση των δικαιωμάτων μας τότε αυτό συνιστά αντιλαϊκή επιλογή(!).
    Το επιχείρημα αυτό είναι συνέχεια του επιχειρήματος της «μεταρρύθμισης». Εμείς θα επιμείνουμε να εξετάζουμε την κατεύθυνση των αλλαγών. Κάθε αλλαγή έχει κερδισμένους και χαμένους. Δεν μπορεί οι χαμένοι να εγκαλούνται γιατί δεν δέχονται να χάσουν περισσότερα. Δεν μπορεί τα αντεργατικά μέτρα να βαπτίζονται πρόοδος και η άμυνα σ ‘αυτά να θεωρείται συντήρηση. Αρκετός παραλογισμός υπάρχει μην τον ενισχύουμε και άλλο. Δεν μπορεί κάποια πράγματα να θεωρούνται δεδομένα όπως τα κέρδη και τα προνόμια των επιχειρήσεων ή οι χαμηλές κοινωνικές δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού και ορισμένοι να θεωρούν ότι ανακαλύπτουν την Αμερική αναμασώντας χιλιοειπωμένες στο παρελθόν αντεργατικές προτάσεις.
    Η κυβέρνηση επίσης εγκαλεί τα συνδικάτα να συμμαχήσουν με τους πολλούς και όχι με τους λίγους και προνομιούχους υπονοώντας ότι αυτοί βρίσκονται ανάμεσα στους εργαζόμενους.
    Η θεωρία των προνομιούχων και των στρεβλώσεων είναι παλιά. Την χρησιμοποίησαν όλοι και ο Καραμανλής και ο Α. Παπανδρέου. Αν την αποδεχτούμε είναι σαν να θεωρούμε μια ανακατανομή μεταξύ των δικαιωμάτων των εργαζομένων θα έλυνε το πρόβλημα. Όμως δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα. Η ισοπέδωση προς τα κάτω ούτε κοινωνικό έρεισμα έχει, ούτε οικονομικό αποτέλεσμα, αφού η συντριπτική πλειοψηφία λαμβάνει συντάξεις σε απαράδεκτα χαμηλά επίπεδα. Πράγματι υπάρχουν διαφορές εντός συστήματος, εντός εργαζομένων. Άλλωστε δεν πληρώνουν όλοι ούτε τις ίδιες εισφορές ούτε παίρνουν όλοι τον ίδιο μισθό. Μέσα από το ασφαλιστικό σύστημα όμως αποτυπώνεται αλληλεγγύη που η κυριότερη έκφραση της είναι η κατώτερη σύνταξη.
    Και όποιος ηθελημένα όχι μόνο αγνοεί, αλλά πριμοδοτεί τους πραγματικά προνομιούχους που είναι το κεφάλαιο και τα τεράστια κέρδη του και από την άλλη προωθεί μια εξίσωση των ασφαλισμένων προς τα κάτω, απλά δημαγωγεί και λαϊκίζει
    Η κυβέρνηση αφού η ίδια συνέβαλε στο παρελθόν στον διαχωρισμό μεταξύ παλιών και νέων εργαζόμενων, έρχεται σήμερα και χύνει κροκοδείλια δάκρυα για τους νέους, οι οποίοι τάχα δεν θα πάρουν σύνταξη έτσι όπως πάνε τα πράγματα.
    Πρόκειται για μια κινδυνολογία αφού έτσι ή αλλιώς το κράτος εγγυάται συνταγματικά τις συντάξεις. Επίσης το πρόβλημα βιωσιμότητας του συστήματος οφείλεται στην υποχρηματοδότηση του κράτους και τις χαριστικές ρυθμίσεις στο κεφάλαιο για τις οποίες όμως υπεύθυνες είναι οι κυβερνήσεις του νεοφιλελεύθερου δικομματισμού. Όμως από την άλλη σε πολιτικό επίπεδο κρύβεται μια αλήθεια διότι με τις νεοφιλελεύθερες επιλογές των κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ με τις εργασιακές σχέσεις λάστιχο, την ανεργία των νέων και τις μισές δουλειές, οι σημερινοί νέοι θα κάνουν 40 χρόνια και πλέον για να θεμελιώσουν δικαίωμα για μια πενιχρή σύνταξη. Γι’ αυτό όμως δεν φταίνε οι παλιοί ασφαλισμένοι, αλλά οι αντεργατικές επιλογές των κυβερνήσεων και του κεφαλαίου.
    Έχουμε μπροστά μας μια μεγάλη και δύσκολη μάχη που πρέπει να την κερδίσουμε. Μια μάχη πολιτική, μια σύγκρουση αξιών και ιδεών στην οποία θα αντιπαρατεθούν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές της απορυθμισμένης εργασίας και του λιγότερου κοινωνικού κράτους με τις κοινωνικές δυνάμεις που προωθούν την πλήρη και σταθερή εργασία και την συλλογική ασφάλεια για το παρόν και το μέλλον μέσα από ένα ισχυρό σύστημα κοινωνικής προστασίας.
    Η συγκέντρωση δυνάμεων, η ενότητά τους και η αποφασιστικότητα των συνδικάτων θα κρίνουν το μέλλον. Σ’ αυτή την μάχη πρέπει να είμαστε όλοι παρόντες.

    ΑΛΕΚΟΣ ΚΑΛΥΒΗΣ
    ΑΝ.ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΓΣΕΕ

  4. Ο/Η faros λέει:

    Που είσαι ασφαλισμένος εσύ;;;;;; Στην αμερικάνικη πρεσβεία;;;;;;;;
    Ή στην της ΕΕ;;;;;;;;;;
    ΓΙΑΤΙ ΜΑΛΛΟΝ ΕΙΣΑΙ … ΧΑΡΑΜΟΦΑΗΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ ΠΟΥΘΕΝΑ Ε;;;;;;;;;;;;;!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  5. Ο/Η faros λέει:

    Είπε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος :
    » Τα ΑΔΕΙΑ βαρέλια όταν κυλάν στο δρόμο ΚΑΝΟΥΝ ΘΟΡΥΒΟ, τα γεμάτα όχι!!!»

    Πάει γάντι και σε σένα και στο κόμμα σου τον ΣΥΝ !!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: