Νέα επίθεση «φιλίας» …

15 Φεβρουαρίου, 2008

Σήμερα στην βουλή, είχαμε μια νέα επίθεση ενότητας της Αριστεράς (στο σχετικό μου άρθρο, πιστεύω ότι τον καλύτερο ορισμό τον έδωσα ΕΓΩ, χε χε), όπως αυτός την εννοεί φυσικά, από την κ. Α. Αλαβάνο (το τί προσωπικό «ζόρι» τραβάω εγώ με δαύτονε, θα το γράψω μια άλλη φορά …).
Λεπόν, θέλω με την ευκαιρία, να δημοσιεύσω ένα ανέκδοτο (μπορεί να το ξέρετε, αλλά είναι ενδεικτικό και ας το ξαναθυμηθούμε!), που δείχνει πως σκέφτονται για την … άλλη πλευρά, εκεί στο ΣΥΝΣΥΡΙΖΑ!

«Ένας Ρηγάς (παλαιά νεολαία του λεγόμενου ΚΚΕ εσωτερικού) λοιπόν, λέει το ανέκδοτο(;), είχε αρρωστήσει πολύ βαρειά και υπήρχε κίνδυνος να πεθάνει. Φωνάζουν λοιπόν τον παπά της γειτονιάς να τον κοινωνήσει και να τον ρωτήσει αν έχει κάποια (τελευταία) επιθυμία.
Ο Ρηγάς λοιπόν του λέει, θέλω να γίνω μέλος της ΚΝΕ!!!
Τα χάνουν όλοι, φίλοι, συγγενείς, ο παπάς κλπ. και με αγωνία τον ρωτούν τι λέει, μήπως δεν ακούσανε καλά!
Όχι, τους λέει ο Ρηγάς, καλά ακούσατε θέλω τώρα αμέσως να γίνω μέλος της ΚΝΕ!!
Τί να κάνουν λοιπόν οι συγγενείς, ήταν ένας θειος του που ήξερε τον Γραμματέα της ΚΝΕ (στην πόλη που ξετυλίγεται η ιστορία μας), πάει και τον βρίσκει, του εξιστορεί τα γεγονότα και τον πείθει να τον γράψει στην Οργάνωση. Με την βεβαίωση της εγγραφής του στην ΚΝΕ, ο θειός του πάει και του λέει, όλα εντάξει έγινες μέλος της ΚΝΕ.
Και ο Ρηγάς πεθαίνοντας αναφωνεί, επιτέλους ένας ΚΝίτης λιγότεροι!!!»

Βέβαια η άλλη ρήση που πρέπει να έχουμε στο νου μας είναι η «Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες», ή η άλλη η καλύτερη «δεν μασάμε, για σας έχουμε … γλαρόσουπα»!!!

 


Περί απομόνωσης …

15 Φεβρουαρίου, 2008

Όπως διαβάζω στο «Ρ», στην Ταξική Απεργιακή Συγκέντρωση  του ΠΑΜΕ στην Αθήνα, παραβρέθηκε αντιπροσωπεία του ΔΗΚΚΙ με επικεφαλής τον Ηλ. Νικολόπουλο, καθώς και αντιπροσωπεία της Δημοκρατικής Αναγέννησης με επικεφαλής τον Στ. Παπαθεμελή!
Όχι φυσικά ότι πέταξα στα σύννεφα, αλλά το γεγονός παραμένει και δείχνει το πόσο πολύ … απομονωμένο είναι το ΠΑΜΕ!!!
Έχοντας υπόψη κι άλλα παρεμφερεί γεγονότα, που αναλύθηκαν και από άλλους και από μένα, στεριώνει η άποψη ότι ένας κόσμος αρχίζει να βλέπει σε ποιο μετερίζι πρέπει να στρατευθεί και να παλέψει για τα συμφέροντά του.
Εμπρός για νέους αγώνες και καταχτήσεις.