Το νευρόσπαστο

Μόνος στο δρόμο το στενό
βαδίζω και παραμιλώ
χειρονομίες ‘να σωρό
κάνω χωρίς να το σκεφτώ

Αφρίζω κλαίω σα μωρό
τα πεζοδρόμια κλωτσώ
πέτρες μικρές με το κιλό
γάτες και σκύλους σα μπορώ

Κλωτσάω δέντρα δυνατά
ένα παππού και μια γιαγιά
σκουπιδοδέκτες στη σειρά
με βλέπει όλ΄η γειτονιά

Ξάφνου και μες τα σκοτεινά
απ΄την απέναντι γωνιά
να΄σου και στρίβει μια μαμά
μ΄ένα παιδί στην αγκαλιά

Κλαίει τσιρίζει το μικρό
να ηρεμίσω δεν μπορώ
μου τριβιλίζει το μυαλό
αδύνατο να κρατηθώ

Πάω κοντά με το καλό
χωρίς αλήτης να φανώ
έχεις παιδί πιο ζωηρό;
με ευγένεια τη ρωτώ 

Περνάνε ένα δυο λεπτά
χωρίς απάντηση καμιά
και την κοιτάζω πονηρά
μες απ΄του ήλιου τα γυαλιά

Όσο αυτή δεν απαντά
λες και της πήραν τη λαλιά
μέσα φουντώνω για καλά
τα νεύρα γίνανε τσαλιά

Νιώθω ζαλάδα στο μυαλό
ο νους μου θόλωσε θαρρώ
νιώθω ΄να τρέμουλο γοργό
φτάνω στο τσακ να εκραγώ

Το βλέμμα έγινε ψυχρό
το αγριλίκι μου φορώ
σαν έτοιμος από καιρό
να τη βουτήξω λαχταρώ

Την πλησιάζω πιο κοντά
σα γύπας γύρ΄απ΄τη φωλιά
με απλωμένα τα φτερά
μοιάζω βαμπίρ απ΄τα παλιά

Έρχεται πλέον φανερά
θολούρα μπόρα καταχνιά
για ν΄αποφύγει τον καυγά
της ξαναήρθε η μιλιά

Σκούζει με μένος δυνατό
γιατί θυμώνεις απορώ
να μη σε νοιάζει ρε πουρό
δεν πας πιο πέρα λέω εγώ

Φευ το δικό μου το μωρό
μάτια μου γω να σε χαρώ
πεινάει άνθρωπε κι αυτό
μια κατανόηση ζητώ

Αφού τα τέλειωσε αυτά
που την εκαίγαν σα φωτιά
να, βηματίζοντας γοργά
έφυγε πάλι μακριά

Ανάμεσα σε δυο στενά
περνώντας μες τη σιγαλιά
χάθηκε τώρα η μαμά
με το μωρό στην αγκαλιά

Τώρα ποιο είναι το σωστό
δεν ξέρω πλέον τι να πω
και με το στόμα ανοιχτό
μον μοναχός μου πια κοιτώ

Περνούν πολλά απ΄το μυαλό
να ηρεμήσω προσπαθώ
θέλω πολύ με το καλό
την ησυχία μου να βρω

Ψάχνω να βρω λίγη χαρά
να ευθυμήσω μια σταλιά
γεια σου ρε κόσμε φαφλατά
που μου ματώνεις την καρδιά

Όλοι βαλθήκαν ξαφνικά
να μου ζαλίσουν τα αφτιά
γυναίκες άνδρες μαζικά
χαλούν το κόσμο τα παιδιά

Όλοι με λένε νευρικό
βαρέθηκα να προσκυνώ
τόχουνε κάνει βαρετό
με κάνουν να χαμογελώ

Είναι περίπου καθαρό
αν όλ΄αυτά τα προσπερνώ
θα με βαφτίσουν και τρελό
χωρίς ντροπή χωρίς αιδώ

Σκέφτομαι πλέον σοβαρά
πριν να μου φύγουν τα μαλλιά
να πάρω τώρα τα βουνά
και ο μήνας νάχει εννιά

Η νύχτα εύκολα περνά
χωρίς να νιώθεις μοναξιά
όταν στη σκέψη τριγυρνά
της ηρεμίας η ζαριά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: