Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια …
Μανούλες όλου του κόσμου, ΧΡΟΝΙΑ σας ΠΟΛΛΑ !
υ.γ.: και συγχωρέστε μας που δεν έχουμε καταφέρει να φτιάξουμε τον κόσμο που σας αξίζει …
Like this:
One blogger likes this post.
Faros's Weblog
Φωτίζει την έφοδο στον ουρανό …
Red Blogs (ΑΠΟ error.gr)- Το ΚΚΕ για το ένα εκατομμύριο
- OBJECTIVE EGGS, DIY photo-zine
- Μια είδηση που πέρασε στα ψιλά …
- Παυσίλυπη ανοησία
- GDP
- Το τραγούδι της Παρασκευής: “Asian Dub Foundation – This land is not for sale”
- Πάλι...«γλαρόσουπα» θα φάμε;
- Κάθε 100 ευρώ που φεσωνόμαστε, η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να δαπανήσει μόλις 19
- Φτάσαμε στον πάτο
- ΛΑΙΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ (video)
-
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ
Ευχαριστουμε πολυ για τις ευχες, φιλε faro!
!
Να σαι καλα!
Y.Γ
Tι γλυκεια υποσημειωση-απολογια, ειναι,αυτη!
Μας συγκινησες!
Elva: Είναι έκφραση ψυχής και πιστεύω !
Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο …
Γυναίκες – Μανούλες, να είστε καλά που ΥΠΑΡΧΕΤΕ !
Μια φορά και ένα καιρό ένα παιδί ήταν έτοιμο να γεννηθεί. Την προηγούμενη ημέρα ρώτησε τον Θεό: «Μου λένε ότι θα με στείλεις αύριο στην γη. Φοβάμαι. Πως θα μπορέσω να ζήσω εκεί; Είμαι μικρός και αβοήθητος». Και ο Θεός του απάντησε: «Μην ανησυχείς. Έχω φροντίσει για σένα. Μεταξύ πολλών Αγγέλων διάλεξα έναν και για σένα. Θα σε περιμένει στη γη και θα σε φροντίζει». Το παιδί επέμενε….
«Ναι αλλά εδώ στον παράδεισο δεν κάνω τίποτα άλλο από το να τραγουδάω και να γελάω κάθε μέρα! Μόνο αυτά χρειάζομαι για να είμαι ευτυχισμένος! Θα νοιώθω τόση ευτυχία στη γη;»
Τότε ο Θεός του είπε:
«Ο Άγγελος που έχω διαλέξει για σένα, ο Άγγελός σου, θα σου τραγουδάει όλη την ημέρα. Θα αισθάνεσαι την αγάπη του κι έτσι θα είσαι ευτυχισμένος».
Και το παιδί ρώτησε:
«Και πως θα καταλαβαίνω τους ανθρώπους όταν θα μιλούν, αφού δεν ξέρω την γλώσσα τους;»
«Αυτό είναι εύκολο», του είπε ο Θεός. «Ο Άγγελός σου θα σου λέει τα πιο όμορφα και γλυκά λόγια, που έχεις ακούσει ποτέ και με πολύ υπομονή και φροντίδα θα σε μάθει να μιλάς»!
Κι ύστερα το παιδί κοιτώντας τον Θεό ρώτησε: «Και τι θα κάνω όταν θα θέλω να μιλήσω σε σένα;»
Ο Θεός χαμογέλασε στο παιδί και του είπε: «Ο Άγγελός σου θα σε μάθει πως να προσεύχεσαι»!
Και το παιδί είπε: «Έχω ακούσει ότι στην γη υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι, που είναι κακοί. Ποιος θα με προστατεύσει από τους κακούς;»
Ο Θεός αγκάλιασε το παιδί και του είπε:
«Ο Άγγελός σου θα σε υπερασπιστεί ακόμα και αν χρειαστεί να βάλει σε κίνδυνο την ζωή του».
Λυπημένο το παιδί του ρώτησε: «Ναι αλλά πάντα θα είμαι λυπημένος, γιατί δεν θα σε βλέπω πια…»
- «Ο Άγγελός σου θα σου μιλάει συνέχεια για μένα και θα σε διδάξει τον τρόπο που θα μπορέσεις να γυρίσεις πάλι σε μένα. Έτσι και αλλιώς δεν θα σου λείψω ποτέ, αφού θα είμαι πάντα δίπλα σου.»
Την συγκεκριμένη στιγμή επικρατούσε απόλυτη γαλήνη στον παράδεισο…και οι μακρινές φωνές από την γη είχαν ήδη ακουστεί…
Το παιδί βιαστικά ρώτησε: «Θεέ μου αν πρέπει να φύγω τώρα πες μου το όνομα του Αγγέλου μου!»
Και ο Θεός απάντησε: «Τον Άγγελό σου θα τον αναγνωρίσεις εύκολα…άλλωστε θα είναι ο πρώτος που θα αντικρίσεις, φτάνοντας στη γη. Το όνομα του Αγγέλου σου δεν είναι τόσο σημαντικό…
…θα την φωνάζεις απλά μαμάκα»!
aliatas: ΥΠΕΡΟΧΟ ΣΧΟΛΙΟ …
Σ΄ευχαριστώ πολύ !
Θα μου επιτρέψεις, να το κλέψω και να το στείλω σε μια κυρία που συμπαθώ πάρα πολύ !
υ.γ. εννοείται ότι θα το διαβάσω σε πολλές πολλές μανούλες …
Εννοείτε ότι μπορείς να στείλεις το κείμενο σε όσες μανούλες θέλεις.
Έξαλλου δεν είναι δικό μου, είναι ένα κείμενο που κυκλοφορεί και αναδημοσιεύετε χρόνια στο διαδίκτυο.
Έχω κι άλλο ένα σχετικό της Γαλάτειας Καζαντζάκη…
«Ένας άντρας παρατάει τα πέντε παιδιά του, γιατί η γυναίκα του είναι κατάκοιτη με χτικιό κι αυτός άνεργος, μια μάνα εγκαταλείπει σε μια ξένη πόρτα το δικό της, άλλες μάνες κοιτούν πώς να το σκάσουν από το Μαιευτήριο μόλις γεννήσουν για να απαλλαχτούν από το μωρό τους μια ώρα αρχύτερα, κι υπάρχουν άλλες που το ξεκάνουν πιο γρήγορα κι αποτελεσματικά, αφαιρώντας του τη ζωή…
Όταν λοιπόν παρόμοια κρούσματα αλλόφρονης απόγνωσης συμβαίνουν καθημερινώς στην τυραγνισμένη από την έσχατη φτώχια λαϊκή τάξη, είναι ή δεν είναι αποκριάτικο ραβαΐσι η «Εορτή της Μητέρας» που έγινε εδώ και μια βδομάδα από το Λύκειο των Ελληνίδων με τη συνεργασία του Πατριωτικού Ιδρύματος;
Και να δεις πόσο πετυχημένα σκηνοθέτησαν την ατμόσφαιρα της χριστιανικής αγάπης που τους είχε εμπνεύσει την συγκινητική αυτή εορτή: “Αφού εψάλη εις τον Μητροπολιτικόν ναόν δοξολογία, αι μητέρες ωδηγήθησαν εις την κινηματογραφικήν παράστασιν ήτις εδόθη προς χάριν των, ο Δήμαρχος κ. Κοτζιάς εβράβευσε τις αξιώτερες και πιο φιλόστοργες μητέρες” (όλες κι όλες δώδεκα) μ’ ένα πεντακοσάρικο.
Κι όμως το οικτρό αυτό αποκριάτικο μασκαριλίκι περιγράφηκε από όλες τις εφημερίδες σαν επιβλητική εορτή, εμπνευσμένη από τα ευγενέστερα και υψηλότερα αισθήματα για τη Μάνα και το Παιδί.[...]
Έπρεπε ν’ ακούσουν τι έλεγε μια μάνα χτες:
‘Μας κοροϊδεύουν με υποσχέσεις, κι έπειτα μας βγαίνει η πίστη για να πάρουμε ένα κουτί γάλα τη βδομάδα. [...] Βλέπω τα μωρέλια των πλούσιων στα καροτσάκια να τα σεργιανούν οι νταντάδες και η καρδιά μου στάζει αίμα. Προχτές βράβεψαν, λέει, τις καλές μανάδες! Όχι, δε βράβεψαν τις καλές, βράβεψαν τις λιγότερο φτωχές. Το μωρό χρειάζεται λεφτά για να γίνει παιδί. Γι’ αυτό θάθελα να ρωτήσω τον κυρ Δήμαρχο, τα παιδάκια των πλούσιων μανάδων είναι έτσι γερά και όμορφα από τη φιλοστοργία των μανάδων τους ή γιατί έχουν λεφτά; Αλλά έγνοια τους, και θάρθει μέρα που θα τα πλερώσουν. Και δε θ’ αργήσει’.»
Γαλάτεια Καζαντζάκη: «Η εορτή της Μητέρας»
(«Ριζοσπάστης» 16/2/1936.)
aliatas: Όλα τα πράγματα έχουν δύο όψεις …
Υπάρχει κι η σκληρότητα (τι σκληρότητα δηλαδή, σκέτη βαρβαρότητα θα λέγαμε) της πραγματικότητας !
Όμως, αυτή (η σκληρή πραγματικότητα) δεν αφαιρεί τίποτα από τη ΜΕΓΑΛΗ, ΤΗΝ ΑΣΥΓΚΡΙΤΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΜΑΝΟΥΛΑΣ … ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΜΑΝΟΥΛΑΣ !
ΥΠΕΡΟΧΟ ΣΧΟΛΙΟ, απλό και απέραντα τρυφερό!
Philemon: Εγώ, δάκρυσα … δηλαδή τι δάκρυσα, έκλαψα κανονικά !
ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ
…..
Ἡ Μάνα τοῦ Χριστοῦ
…..
Πῶς οἱ δρόμοι εὐωδᾶνε μὲ βάγια στρωμένοι,
ἡλιοπάτητοι δρόμοι καὶ γύρω μπαξέδες!
Ἡ χαρὰ τῆς γιορτῆς ὅλο πιότερο ἀξαίνει
καὶ μακριάθε βογγάει καὶ μακριάθε ἀνεβαίνει.
Τὴ χαρά σου, Λαοθάλασσα, κῦμα τὸ κῦμα,
τῶν ἀλλῶνε τὰ μίση καιρὸ τήνε θρέφαν
κι᾿ ἂν ἡ μαύρη σου κάκητα δίψαε τὸ κρῖμα,
νὰ ποὺ βρῆκε τὸ θῦμα της, ἄκακο θῦμα!
Ἄ! πὼς εἶχα σὰ μάνα κι᾿ ἐγὼ λαχταρήσει
(ἦταν ὄνειρο κι᾿ ἔμεινεν, ἄχνα καὶ πάει)
σὰν καὶ τ᾿ ἄλλα σου ἀδέρφια νὰ σ᾿ εἶχα γεννήσει
κι᾿ ἀπὸ δόξες ἀλάργα κι᾿ ἀλάργα ἀπὸ μίση!
Ἕνα κόκκινο σπίτι σ᾿ αὐλὴ μὲ πηγάδι. . .
καὶ μία δράνα γιομάτη τσαμπιὰ κεχριμπάρι. . .
νοικοκύρης καλὸς νὰ γυρνᾷς κάθε βράδι,
τὸ χρυσό, σιγαλὸ καὶ γλυκὸ σὰν τὸ λάδι.
Κι᾿ ἅμ᾿ ἀνοίγῃς τὴν πόρτα μὲ πριόνια στὸ χέρι,
μὲ τὰ ροῦχα γεμάτα ψιλὸ ροκανίδι,
(ἄσπρα γένια, ἄσπρα χέρια) ἡ συμβία περιστέρι
ν᾿ ἀνασαίνῃ βαθιὰ τ᾿ ὅλο κέδρον ἀγέρι.
Κ᾿ ἀφοῦ λίγο σταθῇς καὶ τὸ σπίτι γεμίσῃ
τὸν καλό σου τὸν ἤσκιο, Πατέρα κι᾿ Ἀφέντη,
ἡ ἀκριβή σου νὰ βγάνῃ νερὸ νὰ σοῦ χύσῃ,
ὁ ἀνυπόμονος δεῖπνος μὲ γέλια ν᾿ ἀρχίσῃ.
Κι᾿ ὁ κατόχρονος θάνατος θἄφτανε μέλι
καὶ πολλὴ φύτρα θ᾿ ἄφηνες τέκνα κι᾿ ἀγγόνια
καθενοῦ καὶ κοπάδι, χωράφια κι᾿ ἀμπέλι,
τ᾿ ἀργαστήρι ἐκεινοῦ, ποὺ τὴν τέχνη σου θέλει.
Κατεβάζω στὰ μάτια τὴ μάβρην ὀμπόλια,
γιὰ νὰ πάψη κι᾿ ὁ νοῦς μὲ τὰ μάτια νὰ βλέπῃ. . .
Ξεφαντώνουν τ᾿ ἀηδόνια στὰ γύρω περβόλια,
λεϊμονιᾶς σὲ κυκλώνει λεφτὴ μοσκοβόλια.
Φεύγεις πάνου στὴν ἄνοιξη, γιέ μου, καλέ μου,
ἄνοιξή μου γλυκιά, γυρισμὸ ποὺ δὲν ἔχεις.
Ἡ ὀμορφιά σου βασίλεψε κίτρινη, γιέ μου,
δὲ μιλᾷς, δὲν κοιτᾷς, πῶς μαδιέμαι, γλυκέ μου!
Καθὼς κλαίει, σὰν τῆς παίρνουν τὸ τέκνο, ἡ δαμάλα,
ξεφωνίζω καὶ νόημα δὲν ἔχουν τὰ λόγια.
Στύλωσέ μου τὰ δυό σου τὰ μάτια μεγάλα.
Τρέχουν αἷμα τ᾿ ἀστήθια, ποὺ βύζαξες γάλα.
Πῶς ἀδύναμη στάθηκε, τόσο ἡ καρδιά σου
στὰ λαμπρὰ Γεροσύλυμα Καίσαρας νὰ μπῇς!
Ἂν τὰ πλήθη ἀλαλάζανε ξώφρενα (ἀλιά σου!)
δὲν ἤξεραν ἀκόμα οὔτε ποιὸ τ᾿ ὄνομά σου!
Κεῖ στὸ πλάγι δαγκάναν οἱ ὀχτροί σου τὰ χείλη. . .
Δολερὰ ξεσηκώσανε τ᾿ ἄγνωμα πλήθη
κι᾿ ὅσο ὁ γήλιος νὰ πέσῃ καὶ νἄρθῃ τὸ δείλι,
τὸ σταυρό σου καρφώσαν οἱ ὀχτροί σου κι᾿ οἱ φίλοι.
Μὰ γιατί νὰ σταθῇς νὰ σὲ πιάσουν! Κι᾿ ἀκόμα
σὰ ρωτήσανε: «Ποιὸς ὁ Χριστός;» τί ῾πες «Νά με!»
Ἄχ! δὲν ξέρει τί λέει τὸ πικρό μου τὸ στόμα!
Τριάντα χρόνια, παιδί μου, δὲ σ᾿ ἔμαθ᾿ ἀκόμα!
Philemon: Απλά, ΥΠΕΡΟΧΟ !
Χρόνια μας πολλά! Ναι και εγώ σήμερα ζητούσα συγνώμη από έναν φίλο νεώτερο, Τον Celin, που δεν μπορέσαμε να τους παραδώσουμε ένα κόσμο καλύτερο, μα με την ελπίδα ότι η σπορά μας θα ανθοφορήσει και θα δώσει πλούσιους καρπούς.
black bedlam: Την Καλημέρα μου !
Μια ζωή πιστεύω ότι την κύρια και βασική ευθύνη έχουμε οι άντρες …
Χρόνια σας πολλά !
Είσαι συγκινητικός .
Ευχαριστώ , μαζί με όλες τις άλλες μάνες του κόσμου .
Φιλιά στην μαμα-Φάραινα .
silia: Φχαριστώ … Ευχαρίστως !
Ολες οι μανούλες σε ευχαριστούν! Εδώ είναι η οπτική ενός μπαμπά της εποχής μας που γράφει ποίημα για τη μάνα του
http://newagemama.com/2011/05/06/
newagemama: Εμείς ΣΑΣ ευχαριστούμε … Κυρίως που δεν μας μαλώνετε …
Έρχομαι !