Τι σας θυμίζει ;

Η σκηνή:
Ένα μεγάλο δωμάτιο, στρωμένο με παχύ χαλί, ένα τεράστιο παμπάλαιο γραφείο, που πίσω του κάθεται ένας κύριος περασμένης ηλικίας. Η πόρτα ανοιχτή …

Ξαφνικά μπαίνει μέσα ένας νεαρός, καλοντυμένος, καλοξυρισμένος, καλοχτενισμένος.
Στέκεται σε στάση προσοχής μπροστά από τον ηλικιωμένο κύριο και του λέει με τρεμάμενη φωνή, που μόλις και μετά βίας κρύβεται ένας πανικός !

- Κύριε,
Δεν ήταν στις προθέσεις μου …
Εγώ, άλλα ήθελα …
Με ανάγκασαν … θέλω να με πιστέψετε !
Με στρίμωξαν … με απείλησαν …
Έκλαψα … το είπα στους δικούς μου, κανένας δεν με κατάλαβε, δεν με στήριξε !
Με … με … συγχωρείς ;;;
(ένας πνιχτός λυγμός του ξέφυγε στις τελευταίες λέξεις)

υ.γ.: στο σημείο αυτό, έκλεισε η πόρτα και δεν ξέρω την απάντηση του Κυρίου …