Γιάννης Ρίτσος
1η Μάη 1909 - 11 Νοέμβρη 1990
Σαν σήμερα, 11 Νοέμβρη του 1990, φεύγει απ΄τη ζωή, σε ηλικία 81 ετών, ο ποιητής της Ρωμιοσύνης, ο Γιάννης Ρίτσος.
Το μπλογκ αυτό και εγώ προσωπικά, τιμάμε τη μνήμη του Μεγάλου Ποιητή, δημοσιεύοντας το παρακάτω ποίημά του.
Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ΄τα ξένα βήματτα,
αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο …
Το χέρι τους είναι κολλημένο στο ντουφέκι
το ντουφέκι είναι συνέχεια του χεριού τους
το χέρι τους είναι συνέχεια της ψυχής τους -
έχουν στα χείλια τους απάνου το θυμό και έχουνε
τον καημο βαθιά – βαθιά στα μάτια τους
σαν ένα αστέρι σε μια γούβα αλάτι.
Όταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βεβαιος για τον κόσμο
όταν χαμογελάνε, ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μες απ΄τα άγρια γένια τους
όταν κοιμούνται, δώδεκα άστρα πέφτουν απ΄τις άδειες τσέπες τους
όταν σκοτώνονται, η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα.
Σύντροφε Γιάννη,
παλεύουμε για να σμίξουμε τον κόσμο αδερφέ μας
και θα το κάνουμε !
Στο χρωστάμε !
Δημοσιεύθηκε Τρίτη, Νοεμβρίου 11th, 2008 στις 2:51 μμ στην κατηγορία ΙΣΤΟΡΙΚΑ. Μπορείτε να παρακολουθείτε τις όποιες απαντήσεις σε αυτήν την καταχώρηση μέσω RSS 2.0.
Αφήστε μια απάντηση, ή trackback από την δική σας ιστοσελίδα.
Red Blogs (ΑΠΟ error.gr)
Νοεμβρίου 12, 2008 σε 1:31 πμ |
pragmatika s/fe poli wraio post.
o ritsos empneei akoma kai 8a empneei gia poli akoma!
Νοεμβρίου 12, 2008 σε 1:32 πμ |
kai na kanw mia erwtisi??
to erros.gr ti einai kai pws mpika KAI egw ekei mesa. eyxaristw.
Νοεμβρίου 12, 2008 σε 10:37 πμ |
beth 1 : Σωστά τα λες και ευχαριστώ γι αυτό. Την Καλημέρα μου.
beth 2: Δεν ξέρω το είναι το erros.gr και πως μπήκες εκεί !
Το error.gr ξέρω τι είναι !
Νοεμβρίου 12, 2008 σε 4:42 μμ |
@beth: Εννοείς γιατί μπήκες στα red blogs? Κάποιος σύντροφος μου είχε πει να σε προσθέσω… Δεν θυμάμαι ποιος…
Νοεμβρίου 12, 2008 σε 7:52 μμ |
Rocean: Δεν νομίζω ότι εννοεί αυτό … Και καλά έκανες !
Νοεμβρίου 12, 2008 σε 9:29 μμ |
Επέτρψέ μου … (είναι ό,τι πιο πολύ αγαπώ από την σύγχρονη Ελληνική ποίηση) :
Από την “ΤΕΤΑΡΤΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ”
Πως να γινότανε να μέναμε ανεξάρτητοι κι εμείς , με την ωραία
χαρά της αδιαφορίας , της ανεξηθρησκείας , πέρα απ’τα πάντα ,
μέσα στα πάντα , μέσα μας μόνοι , ενωμένοι , αδέσμευτοι ,
δίχως συγκρίσεις , ανταγωνισμούς , ελέγχους , δίχως
να μας μετράει , η όποια αναμονή κι απαίτηση των άλλων……..(Ορέστης)
και αλλού…………………..
…….Το ξέρω πως καθένας μονάχος πορεύεται στον έρωτα ,
μονάχος στη δόξα και στο θάνατο .
Το ξέρω . Το δοκίμασα . Δεν ωφελεί .
Άφησέ με να έρθω μαζί σου…….(Η σονάτα του
σεληνόφωτος)
——————————–
Υπέροχος Φάρε μου …. Υπέροχος …. Καλή πορεία στον Ουρανό , να έχει .
Νοεμβρίου 12, 2008 σε 10:54 μμ |
silia : Πράγματι υπέροχος … όμως και συ δεν πας πίσω !!!
Άλλη μια απόδειξη του τι έχασε η Φιλολογία !!!
Ευχαριστώ θερμά για το σχόλιό σου, αυτό κι αν με ανέβασε !
Ξέρεις τι πιστεύω ;;;
Αυτοί που έχουν όμορφη πορεία στον εδώ κόσμο, έχουν και καλή πορεία στον Ουρανό !
Την Καλησπέρα μου !
Νοεμβρίου 14, 2008 σε 1:15 μμ |
φάρε μου πόσο πολύ με συγκίνησες
με αυτήν την ανάρτηση
Μου είχε διαφύγει αυτή η μέρα
ίσως για τον πόνο που περικλύει
Πάντα τιμώ την γενέθλια ημέρα του
1 Μαίου 1909
Τον Ρίτσο ΤΟΝ ΕΊΧΑ ΓΝΩΡΊΣΕΙ προσωπικά
Μία επιβλητική μυθική παρουσία
απόσπασμα (Καμπάνα)
Ποιὸς ἦταν ποὺ κρέμασε (καὶ πότε;) πάνω ἀκριβῶς ἀπ’ τὸ τραπέζι
καταμεσὶς στὸ ταβάνι, αὐτὴ τὴ μαύρη καμπάνα; – πρὶν μῆνες; πρὶν χρόνια;
Σκυμμένοι στὸ πιάτο μας, δὲν τὴν εἴχαμε δεῖ. Ποτὲ δὲ σηκώσαμε
λίγο πιὸ πάνω τὸ κεφάλι, – ποιὸς ὁ λόγος ἄλλωστε; Μά, τώρα,
τὸ ξέρουμε· εἶναι ἐκεῖ, ἀμετάθετη. Ποιὸς τάχα τὴν πρωτό ‘δε; ποιὸς μᾶς τό ‘πε
ἀφοῦ κανείς μας δὲ μιλάει; Ἴσως, μιὰ νύχτα, ἀκολουθώντας τὸ ποτήρι,
στραγγίζοντας τὴν τελευταία σταγόνα τοῦ κρασιοῦ, μέσ’ ἀπ’ τὸ ἄδειο
θαμπωμένο ποτήρι, νὰ τὴν πῆρε τὸ μάτι μας. Σκύψαμε ἀμέσως
ἀκόμη πιὸ πολύ. Πεινᾶμε, δὲν πεινᾶμε, τρῶμε· περιμένοντας πάντα,
ἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμή, ἕνα μεγάλο ἀόρατο χέρι νὰ χτυπήσει τὴν καμπάνα
ἐννέα ἢ δώδεκα φορὲς ἢ μία καὶ μόνη, ἀπέραντα μόνη, ἀπειθάρχητα μόνη,
ἐνῷ, ἀπὸ μέσα μας, μετρᾶμε κιόλας, μήπως συμπέσουμε τουλάχιστον στοὺς χτύπους.
Τα φιλιά μου κι ένα ευχαριστώ
Νοεμβρίου 14, 2008 σε 3:03 μμ |
ελένη: Δεν ξέρω για άλλους, εμένα δεν με εντυπωσιάζει η γνωριμία σου με τον Μεγάλο Ποιητή, δεν με παραξενεύει, το θεωρώ απολύτως φυσικό.
ΕΣΥ και ΑΥΤΟΣ, μάλιστα να έχετε γνωριστεί, απολύτως ΦΥΣΙΚΟ !
Όμως, πραγματικά χαίρομαι αφάνταστα γι αυτό !
Το απόσπασμα που παραθέτεις, “χτυπάει” τα μηνίγγια μου σαν πραγματική καμπάνα !
Και με εξιτάρει !
Και με ξεσηκώνει
Θερμά σ΄ευχαριστώ.
Την πιο θερμή Καλημέρα μου !
Νοεμβρίου 15, 2008 σε 10:12 μμ |
Μπράβο Φάρε για την επιλογή σου να τιμήσεις τη μνήμη του Γιάννη Ρίτσου με ένα από τα πιο χαρακτηριστικά του ποιήματα.
Νοεμβρίου 15, 2008 σε 10:22 μμ |
Red Ghost: Σ΄ευχαριστώ πολύ. Πως να τιμήσεις έναν Άνθρωπο, έναν Ποιητή, έναν Αγωνιστή σαν τον Γιάννη Ρίτσο, πως άραγε ! Προσπάθησα …